Zoe Boekbinder — Hollow Bones songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hollow Bones" van Zoe Boekbinder.
Songteksten
That one time that I looked at you, you said «My, your pupils grow so big!»
That’s because they’re making room to fit all of you in Now your taste is painted on the inside of my eyelids and
I can’t close my eyes, I can’t go to sleep
I can’t chew and swallow without remembering
digesting you that Alabama morning
I was hours behind, so you said you would describe
just how the sun would set, so I’d know what to expect
You say things I never thought I’d ever want to hear,
now your words are playing over and over in my ears,
as I watch these mile markers disappear
What if the sun shot an arrow and it speared you in the gut?
Could I take your intestines and make them into strings,
and stretch them over your hollow bones?
If I plucked, if I strummed, would you make a sound?
We barely slept the night we met, twelve hours to get to know before I had to hit the road
Since then just some thoughts of skin but I can feel my teeth sink in I bite down, I rip, I tear,
I chew you up but swallow air
I could have sworn that you were there
My breath passes through my throat and out across my teeth
My tongue makes shapes and words come out
but they’re not what I mean
Two thousand three hundred forty eight miles between,
one week, two weeks, three, this trail of crumbs will come to an end
and my stomach will start grumbling again
Every hour I’m seventy miles further away from believing its real
but my calloused finger tips remember your corduroy
Right now I can’t feel your skin but I can feel your grip
You said you’d like to eat me up but not if I get you first
And then the sun shot an arrow and it speared you in the gut
I took your intestines and made them into strings
and stretched them over your hollow bones
and I plucked and I strummed, but you made no sound
and I plucked and I strummed, but you made no sound
Songtekstvertaling
Die ene keer dat ik naar je keek, zei je: "Mijn, je pupillen worden zo groot!»
Dat komt omdat ze ruimte maken om jullie allemaal in te passen nu je smaak is geschilderd op de binnenkant van mijn oogleden en
Ik kan mijn ogen niet sluiten, Ik kan niet slapen.
Ik kan niet kauwen en slikken zonder het me te herinneren.
jou verteren die ochtend in Alabama
Ik was uren achter, dus je zei dat je zou beschrijven
hoe de zon onderging, zodat ik wist wat ik kon verwachten.
Je zegt dingen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou willen horen.,
nu Spelen jouw woorden steeds weer in mijn oren.,
als ik deze mijlpalen zie verdwijnen
Wat als de zon een pijl afschoot en het je in je buik spoot?
Mag ik je darmen tot snaren maken?,
en ze over je holle botten uitstrekken?
Als ik plukte, als ik strompelde, zou je dan een geluid maken?
We sliepen amper de nacht dat we elkaar ontmoetten, twaalf uur om het te leren kennen voordat ik weg moest.
Sindsdien alleen wat huidgedachten maar ik kan mijn tanden voelen zinken ik bijt, ik scheur, ik scheur,
Ik kauw je op maar slik lucht in
Ik zou zweren dat je daar was.
Mijn adem gaat door mijn keel en naar buiten over mijn tanden
Mijn tong maakt vormen en woorden komen uit
maar ze zijn niet wat ik bedoel.
Tweeduizend driehonderd achtenveertig mijl tussen,
een week, twee weken, drie, dit spoor van kruimels zal eindigen
en mijn maag begint weer te mopperen.
Elk uur ben ik 70 mijl verder verwijderd van het geloven van de echte
maar mijn eelige vingertoppen herinner je je corduroy
Ik voel je huid niet, maar ik voel je grip.
Je zei dat je me wilde opeten, maar niet als ik jou eerst te pakken krijg.
En toen schoot de zon een pijl en het spoot je in je buik.
Ik nam je ingewanden en maakte er snaren van.
en strekte ze uit over je holle botten.
en ik plukte en strumde, maar je maakte geen geluid.
en ik plukte en strumde, maar je maakte geen geluid.