Zé Ramalho — Avôhai songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Avôhai" van Zé Ramalho.
Songteksten
Um velho cruza a soleira
De botas longas, de barbas longas
De ouro o brilho do seu colar
Na laje fria onde coarava
Sua camisa e seu alforje
De caçador
Oh meu velho e invisível
Avôhai
Oh meu velho e indivisível
Avôhai
Neblina turva e brilhante
Em meu cérebro, coágulos de sol
Amanita matutina
E que transparente cortina
Ao meu redor
Se eu disser
Que é mei sabido
Você diz que é bem pior
E pior do que planeta
Quando perde o girassol
É o terço de brilhante
Nos dedos de minha avó
E nunca mais eu tive medo
Da porteira
Nem também da companheira
Que nunca dormia só
Avôhai!
Avôhai!
Avôhai!
O brejo cruza a poeira
De fato existe
Um tom mais leve
Na palidez desse pessoal
Pares de olhos tão profundos
Que amargam as pessoas
Que fitar
Mas que bebem sua vida
Sua alma na altura que mandar
São os olhos, são as asas
Cabelos de avôhai
Na pedra de turmalina
E no terreiro da usina
Eu me criei
Voava de madrugada
E na cratera condenada
Eu me calei
E se eu calei foi de tristeza
Você cala por calar
E calado vai ficando
Só fala quando eu mandar
Rebuscando a consciência
Com medo de viajar
Até o meio da cabeça do cometa
Girando na carrapeta
No jogo de improvisar
Entrecortando
Eu sigo dentro a linha reta
Eu tenho a palavra certa
Pra doutor não reclamar
Avôhai! Avôhai!
Avôhai! Avôhai!
Songtekstvertaling
Een oude man gaat over de drempel
Van lange laarzen, van lange baarden
Gouden glans van je ketting
Op de koude plaat waar het druppelde
Je shirt en je zadeltas
Hunter
Oh mijn oude en onzichtbare
Opa
Oh mijn oude en ondeelbare
Opa
Troebele en heldere mist
In mijn hersenen stolt de zon
Goedemorgen, Amanita.
En wat een transparant gordijn
Om me heen
Als Ik zeg
Wat is mei bekend
Je zegt dat het veel erger is.
En erger dan de planeet
Als je de Zonnebloem verliest
Het is de derde van briljant
Op de vingers van mijn oma
En ik ben nooit meer bang geweest.
Van de portier.
Noch de metgezel
Die nooit alleen sliep.
Opa!
Opa!
Opa!
Het moeras kruist het stof
In feite is er
Een lichtere toon
In de pallor van dit personeel
Paar ogen zo diep
Die mensen bitter maken
Die fitar.
Maar die je leven drinken
Je ziel op het moment dat je het bevel geeft
Het zijn de ogen, het zijn de vleugels.
Opa ' s haar
Op toermalijnsteen
En in de tuin van de fabriek
Ik heb mezelf opgevoed.
Het vloog bij dageraad.
En in de verdoemde Krater
Ik hou m ' n mond.
En als ik mijn mond hield was het van verdriet
Hou jij je mond maar.
En stil wordt
Je praat alleen als ik het zeg.
Zoeken naar bewustzijn
Bang om te reizen
Naar het midden van het hoofd van de komeet
Draaien op de teek
In het spel van improviseren
Vergrendeling
Ik volg in de rechte lijn
Ik heb het juiste woord.
Voor dokter niet klagen
Opa! Opa!
Opa! Opa!