Западный фронт — Журавлиная songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Журавлиная" van Западный фронт.
Songteksten
Поскользнулся, упал, не сумел отползти
И остался лежать в двух шагах от беды,
До последнего вздоха сжимая в горсти
Душу, как осколок упавшей звезды.
Так спокойно лежать душой на земле,
А глазами вплетаться в небесную синь.
Но, связав мои руки, опутав колени,
Надо мною склонилась золотая полынь.
Просыпались мукой слова через жернова,
Вытрави мне душу, полынь-трава.
Душит, давит трава, набивается в грудь,
Застилает глаза, а за рекой
Все кричат журавли, собираются в путь,
Я смогу на прощанье махнуть им рукой.
Допоют журавли свою грустную песню,
Полетят надо мной, тоскою звеня.
И в их стройном ряду есть свободное место.
Может быть, это место как раз для меня.
Перелетная стая в небе над Москвой,
Напои меня допьяна журавлиной тоской.
И не стерпела душа, на простор пошла,
Разбежалась, взлетела журавлям вслед.
Помахала крылом, я смотрел, не дыша,
Как она, улетая, ворвалась в рассвет.
Но опять закружило в несбыточной мгле,
Покатилась по полю моя голова.
Не сберег я крылья, на радость траве
Так вытрави мне душу, полынь-трава.
Songtekstvertaling
Uitgegleden, gevallen, kon niet wegkruipen
En hij bleef in twee stappen uit de moeilijkheden liggen.,
Tot de laatste adem die zich vastklampt in handvols
Een ziel als een fragment van een gevallen ster.
Zo rustig lig je ziel op de grond,
En ogen verstrengeld in de lucht blauw.
Maar door mijn handen vast te binden, verstrengeld mijn knieën,
Een gouden sagebrush gebogen over mij.
Woorden worden wakker in doodsangst door de molenstenen,
Vernietig mijn ziel, wormwood-gras.
Smothers, verplettert het gras, wordt in de borst gepropt,
Wazige ogen, en over de rivier
Alle kranen schreeuwen, maken zich klaar om te gaan,
Ik kan ze wegsturen.
De kranen zullen hun droevige lied zingen,
Ze zullen over me heen vliegen, piepend van verlangen.
En er is een lege stoel in hun ordelijke rij.
Misschien is dit de plek voor mij.
Migrerend zwerm in de lucht boven Moskou,
Maak me dronken van crane melancholie.
En de ziel kon het niet verdragen, het ging naar buiten in het open veld,
Ze rende weg en vloog naar boven na de kraanvogels.
Ze zwaaide met haar vleugel, en ik keek, niet ademend,
Toen hij wegvloog, barstte hij in de dageraad.
Maar weer zwol het in een onmogelijke nevel,
Mijn hoofd rolde over het veld.
Ik heb mijn vleugels niet bewaard voor de vreugde van het gras.
Dus vernietig mijn ziel, wormwood-gras.