Yvonne Catterfeld — Als unser Hass noch Liebe war songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Als unser Hass noch Liebe war" van Yvonne Catterfeld.
Songteksten
Alles liegt in Trümmern,
Ein Königreich zerstört,
Und niemand ist geblieben,
Der meine Tränen hört.
Es führen keine Wege zurück in diese Zeit,
Denn jeder Schritt in deine Richtung
Ist ein Schritt zu weit.
Und ich sehe einen Spiegel,
Und in dem seh ich ein Gesicht,
Doch ich kann mich kaum erkennen
Und frag mich, bin das wirklich ich?!
Denn der Mensch in diesem Spiegel
Ist nicht mehr so wie er mal war,
Ist nicht mehr so, wie ich ihn sah,
Als unser Hass noch Liebe war.
Die Liebe ist erfroren,
Begraben unter Eis.
Dafür dass wir uns liebten,
Nur noch der Hass beweist.
Wir haben keine Zeugen für die Vergangenheit,
Denn außer uns weiß niemand von dieser Einsamkeit.
Und ich sehe einen Spiegel,
Und in dem seh ich ein Gesicht,
Doch ich kann mich kaum erkennen
Und frag mich, bin das wirklich ich?!
Denn der Mensch in diesem Spiegel,
Ist nicht mehr so wie er mal war,
Ist nicht mehr so, wie ich ihn sah,
Als unser Hass noch Liebe war.
Dieser Mond war eine Sonne.
Dieser Nebel freies Land.
Diese Asche weißer Schnee.
Jeder Zweifel unbekannt.
Dieser Kerker mein zu Hause.
Diese Finsternis ein Licht.
Dieses Gitter war ein Fenster.
Und diese Narben gab es nicht.
Und ich sehe einen Spiegel,
Und in dem seh ich ein Gesicht,
Doch ich kann mich kaum erkennen
Und frag mich, bin das wirklich ich?!
Denn der Mensch in diesem Spiegel,
Ist nicht mehr so wie er mal war,
Ist nicht mehr so, wie ich ihn sah,
Als unser Hass noch Liebe war…
Songtekstvertaling
Alles ligt in puin.,
Een Koninkrijk vernietigd,
En niemand is gebleven,
Die mijn tranen hoort.
Er zijn geen wegen die naar deze tijd leiden.,
Want elke stap in je richting
Is een stap te ver.
En ik zie een spiegel,
En daarin zie ik een gezicht,
Maar ik kan mezelf nauwelijks herkennen.
En vraag me, ben ik dit echt?!
Voor de mens in deze spiegel
Is niet meer zoals hij was.,
Is niet zoals ik hem zag.,
Toen onze haat nog liefde was.
Liefde is bevroren,
Begraven onder ijs.
Dat we van elkaar hielden. ,
Alleen haat bewijst dat.
We hebben geen getuigen voor het verleden.,
Want afgezien van ons, weet niemand van deze eenzaamheid.
En ik zie een spiegel,
En daarin zie ik een gezicht,
Maar ik kan mezelf nauwelijks herkennen.
En vraag me, ben ik dit echt?!
Voor de mens in deze spiegel,
Is niet meer zoals hij was.,
Is niet zoals ik hem zag.,
Toen onze haat nog liefde was.
Deze maan was een zon.
Dit mistvrije Land.
Deze as witte sneeuw.
Elke twijfel, onbekend.
Deze kerker is mijn thuis.
Deze duisternis is een licht.
Dit raster was een raam.
En deze littekens bestonden niet.
En ik zie een spiegel,
En daarin zie ik een gezicht,
Maar ik kan mezelf nauwelijks herkennen.
En vraag me, ben ik dit echt?!
Voor de mens in deze spiegel,
Is niet meer zoals hij was.,
Is niet zoals ik hem zag.,
Toen onze haat nog liefde was…