Yves Montand — Les bijoux songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les bijoux" van Yves Montand.
Songteksten
La très-chère était nue, et, connaissant mon c'ur,
Elle n’avait gardé que ses bijoux sonores,
Dont le riche attirail lui donnait l’air vainqueur
Qu’ont dans leurs jours heureux les esclaves des mores.
Quand il jette en dansant son bruit vif et moqueur,
Ce monde rayonnant de métal et de pierre
Me ravit en extase, et j’aime à la fureur
Les choses où le son se mêle à la lumière.
Elle était donc couchée et se laissait aimer,
Et du haut du divan elle souriait d’aise
À mon amour profond et doux comme la mer,
Qui vers elle montait comme vers sa falaise.
Les yeux fixés sur moi comme un tigre dompté,
D’un air vague et rêveur elle essayait des poses,
Et la candeur unie à la lubricité
Donnait un charme neuf à ses métamorphoses;
Et son bras et sa jambe, et sa cuisse et ses reins,
Polis comme de l’huile, onduleux comme un cygne,
Passaient devant mes yeux clairvoyants et sereins;
Et son ventre et ses seins, ces grappes de ma vigne,
S’avancaient, plus câlins que les anges du mal,
Pour troubler le repos où mon âme était mise,
Et pour la déranger du rocher de cristal
Où, calme et solitaire, elle s'était assise.
Je croyais voir unis par un nouveau dessin
Les hanches de l’antiope au buste d’un imberbe,
Tant sa taille faisait ressortir son bassin.
Sur ce teint fauve et brun le fard était superbe !
-et la lampe s'étant résignée à mourir,
Comme le foyer seul illuminait la chambre,
Chaque fois qu’il poussait un flamboyant soupir,
Il inondait de sang cette peau couleur d’ambre !
Songtekstvertaling
De allerliefste was naakt, en, wetende dat mijn c & #3 ' ur,
Ze had alleen haar klankjuwelen bewaard.,
Wiens rijke tackle hem een winnaar liet lijken.
Wat hebben in hun gelukkige dagen de slaven van de heide.
Wanneer hij gooit terwijl hij danst zijn levendige en spottende geluid,
Deze stralende wereld van metaal en steen
Verslindt me in extase, en ik hou van razernij
Dingen waar geluid zich vermengt met licht.
Dus ging ze liggen en liet zich geliefd voelen.,
En van boven op de bank glimlachte ze op haar gemak
Op mijn liefde diep en zoet als de zee,
Die naar haar steeg als naar haar klif.
Ogen gefixeerd op mij als een tamme tijger,
Met een vage en dromerige lucht die ze probeerde poses,
En openhartigheid gecombineerd met glans
Gaf een nieuwe charme aan zijn Metamorfosen;
En zijn arm en zijn been, en zijn dij en zijn nieren,
Gepolijst als olie, golvend als een zwaan,
Voor mijn ogen voorbijgegaan helderziend en sereen;
En haar buik en haar borsten, deze trossen van mijn wijnstok,
Meer knuffels dan de engelen van het kwaad,
Om de rest te verstoren waar mijn ziel werd gelegd,
En om haar te storen van de kristallen rots
Waar ze rustig en eenzaam zat.
Ik dacht dat ik United zag door een nieuwe tekening.
De heupen van de antiope tot de borst van een baard,
Door zijn grootte viel zijn bekken op.
Op deze bruine huidskleur was de blush prachtig !
- en de lamp die ontslag neemt om te sterven . ,
Als de open haard alleen de slaapkamer verlichtte,
Elke keer als hij een flamboyante zucht inademde,
Hij overstroomde deze amber gekleurde huid met bloed !