Yves Jamait — Les rires et le clown songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les rires et le clown" van Yves Jamait.
Songteksten
Ce soir étrangement, le chapiteau repose.
La mort a fait main basse sur le rire des enfants.
Le clown s'en est allé et la lune répand
Sur son lit les onguents de la métamorphose.
La fanfare affligée et l'écuyère en pleurs,
Les petits poneys blancs aux toupets de velours
L'escorteront demain à grands coups de tambours
Sur la butte escarpée où sera sa demeure.
Lui, drapé dans l'azur, ira dire aux planètes
Naissantes et toutes pleines de vie à décanter,
Le secret lourd et bleu des rires désenchantés
Qui sonnent en mineur les flonflons de la fête.
Dans un cirque étoilé tendu de nuées blondes,
Pour des soleils enfants aux rires incandescents,
Le clown fera revivre, ridicule et savant,
Les rires où sont cachées les détresses du monde.
Le rire du vieillard près de l'arbre à palabres,
Cassant comme un regret sous le poids d'un jour neuf.
Le rire du coolie éreinté comme un boeuf
Ou le rire du fou, affûté comme un sabre.
Saltimbanque des rires qu'une larme enchevêtre
Il jonglera si bien, le clown, que l'infini
Refera le calcul de ses cosmogonies
Pour renouer les fils de ses pantins terrestres.
Mais il taira le pire, le rire impardonnable,
Ce triste rire d'enfant si las que déjà vieux,
Pour qui le clown ira botter le cul des dieux
Où qu'ils soient, dans leurs Olympes improbables.
Ce soir étrangement, le chapiteau repose.
Songtekstvertaling
Vreemd genoeg rust de tent vanavond.
De dood maakte een lage hand op het lachen van de kinderen.
De clown is weg en de maan verspreidt zich
Op zijn bed zalven van metamorfose.
De rouwende band en de huilende eekhoorn,
De kleine witte pony ' s met fluwelen topjes
Ze zullen hem morgen met grote trommels begeleiden.
Op de steile helling, waar zijn verblijf zal zijn.
Hij, draped in Azure, zal de planeten vertellen
Ontluikend en vol leven om te settelen,
Het zware en blauwe geheim van ontstoken gelach
Dat geluid in de flonflons van het feest.
In een sterrencircus uitgerekt uit blonde wolken,
Voor de zonnen van kinderen met gloeiend gelach,
De clown zal herleven, belachelijk en geleerd,
Het gelach waarin de problemen van de wereld verborgen zijn.
Het gelach van de Oude man bij de Palabrasboom,
Breken als een spijt Onder het gewicht van een nieuwe dag.
De lach van de uitgeputte koelie als een OS
Of de lach van de gek, geslepen als een sabel.
Saltimbank lacht dat een verwarde traan
Hij zal zo goed jongleren, de clown, dat de oneindige
Zal zijn kosmogonieën herberekenen
Om zich weer te verbinden met de zonen van zijn aardse pantins.
Maar hij zal het ergste het zwijgen opleggen, het onvergeeflijke gelach,
Deze trieste lach van een kind zo moe dat al oud,
Voor wie de clown de goden in elkaar zal slaan.
Waar ze ook zijn, in hun onwaarschijnlijke Olympiërs.
Vreemd genoeg rust de tent vanavond.