Yves Duteil — La Tibétaine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Tibétaine" van Yves Duteil.
Songteksten
Nous vivons sous le même soleil
Que des êtres en tous points pareils
Qui partagent leur existence
Entre l’espoir et la souffrance
La Tibétaine au coeur si pur
Qui chantait à l’ombre des murs
Attendra jusqu'à ses trente ans
Pour revoir le soleil levant
Les oubliés du Toit du Monde
Nous appellent à chaque seconde
Et leur chant se heurte en silence
Au vacarme de l’inconscience
C’est la voix d’un peuple brisé
De ces moines martyrisés
Qui nous offrent en un seul regard
Des milliers de vies de mémoire
C'était hier
C'était ailleurs
On disait «plus jamais l’horreur «C'est là tout près
C’est maintenant
Et je pleure pour tous ces gens
Nous gardons la blessure au coeur
Du chagrin des peuples qui meurent
Par la force ou par la violence
En perdant jusqu'à l’espérance
Cette lignée si elle s'éteint
Avec le dernier Tibétain
Laisserait pour l'éternité
Tant de portes à jamais fermées
Les oubliés de Toit du Monde
Nous appellent à chaque seconde
Mais leurs chants se perdent en silence
Au désert de l’indifférence
C’est la voix d’un peuple épuisé
De ces femmes paralysées
Qui revivent en un seul regard
Tout ce que leur coeur a pu voir
C'était hier
C'était ailleurs
On disait «c'était une erreur «C'est là tout près
C’est maintenant
Et je rêve pour tous ces enfants
D’un pays libre sur la Terre
A des milliers d’années-lumière
De ces uniformes barbares
De la peur et du désespoir
Pour revivre sous le soleil
Une histoire en tous points pareille
Et pour pouvoir enfin raconter
Les chapitres inachevés
Il est dit que jamais la flamme
De la vérité dans nos âmes
Ne peut s'éteindre tout à fait
Et qu’elle nous éclaire en secret
Comme du miel sur les blessures
J’entends toujours la voix si pure
De la Tibétaine chanter
Avec ses soeurs emprisonnées
Quelque part au-delà des murs
J’entends toujours la voix si pure
De la Tibétaine chanter
Leur espoir en la liberté
Songtekstvertaling
We leven onder dezelfde zon.
Dat wezens in alle punten hetzelfde
Die hun bestaan delen
Tussen hoop en lijden
Tibetaans hart zo zuiver
Die zong in de schaduw van de muren
Zal wachten tot zijn dertig jaar
Om de opkomende zon weer te zien
De vergeten van het dak van de wereld
Bel ons elke seconde.
En hun lied botst in stilte
Op het geluid van bewusteloosheid
Het is de stem van een gebroken Volk.
Van deze gemartelde monniken
Dat biedt ons in één blik
Duizenden levens van herinneringen
Het was gisteren.
Het was ergens anders.
We zeiden altijd "nooit meer horror".
Het is nu
En ik huil voor al deze mensen
We houden de wond in het hart
Van het verdriet van de stervende volkeren
Met geweld of geweld
Verliezen van hoop
Deze stamboom als hij sterft.
Met de laatste Tibetaan
Zou voor eeuwig vertrekken
Zoveel deuren voor altijd gesloten
Het vergeten dak van de wereld
Bel ons elke seconde.
Maar hun liedjes zijn verloren in stilte
In de woestijn van onverschilligheid
Het is de stem van een uitgeput Volk.
Van deze verlamde vrouwen
Die in één oogopslag herleven
Alles wat hun hart kon zien
Het was gisteren.
Het was ergens anders.
We zeiden altijd: "het was een vergissing."
Het is nu
En ik droom voor al deze kinderen
Van een vrij land op aarde
Duizenden lichtjaren weg
Van deze barbaarse uniformen
Angst en wanhoop
Om onder de zon te herleven
Een verhaal in alle opzichten vergelijkbaar
En om eindelijk te kunnen vertellen
Onafgewerkte hoofdstukken
Er wordt gezegd dat nooit de vlam
Van waarheid in onze zielen
Kan niet helemaal uitzetten
En mag ze ons in het geheim inlichten?
Als honing op wonden
Ik hoor altijd de stem zo zuiver
Tibetaans zingen
Met zijn zusters gevangen
Ergens achter de muren
Ik hoor altijd de stem zo zuiver
Tibetaans zingen
Hun hoop op vrijheid