Yves Duteil — Dreyfus songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dreyfus" van Yves Duteil.
Songteksten
Je suis un peu ton fils et je retrouve en moi
Ta foi dans la justice et ta force au combat.
Dans ton honneur déchu, malgré ta peine immense
Tu n’as jamais perdu ton amour pour la France.
Et s’il ne reste qu’un murmure pour te défendre,
Par-delà tous les murs, il faut l’entendre.
Je suis un peu ce frère qui remue les montagnes
Lorsque tu désespères dans ton île, en Guyane.
Et je souffre avec toi des fers que l’on t’a mis
Pour écraser ton âme et pour briser ta vie.
Mais pourquoi fallait-il, pour t’envoyer au Diable
Te prendre dans les fils de ce piège effroyable?
J’ai vu souvent mon père s’assombrir tout à coup
Quand j'évoquais «L'Affaire», comme on disait chez nous
Et j’ai vécu longtemps sans rompre ce silence
Comme un secret pesant, parfois, sur la conscience.
J’imaginais comment des hommes étaient capables
D’arrêter l’innocent pour en faire un coupable.
Il était Alsacien, Français, juif, capitaine
Vivant parmi les siens à Paris, dix-septième
Quand, un matin d’octobre, on l’accuse, on l’emmène
Vers douze ans de méprise et d’opprobe et de haine.
Traité plus bas qu’un chien, laissé dans l’ignorance
De tous ceux qui, sans fin, luttaient pour sa défense
Courageux, opiniâtres, jouant parfois leur vie
Sur un coup de théâtre en s’exposant pour lui.
Je suis un peu son fils et c’est moi que l’on traîne
Au Palais d’injustice en l'écoutant à peine
Et quand Paris s’enflamme alors qu’on l’injurie
Le coupable pavane à quatre pas d’ici…
Lucie… Mon corps est à genoux mais mon âme est debout.
Un jour je reviendrai vers la terre de France
Crier mon innocence et retrouver la paix.
Ici… Je n’ai plus rien de toi et j’ai peur, quelquefois
Que ma raison s'égare, si je perds la mémoire
Si j’oublie qui je suis, qui pourra dire alors
à ceux qui m’aiment encore que je n’ai pas trahi
Que j’ai toujours porté l’amour de mon pays
Bien plus haut que ma vie, bien plus haut que la vie?
C'était il y a cent ans, Dreyfus est mort depuis
Mais je porte en chantant tout l’espoir de sa vie
Pour la mémoire des jours, puisqu’en son paradis
On sait depuis toujours qu’il n’a jamais trahi.
Il n’a jamais trahi son cœur, ni son pays.
(function ();
document.write ('
Songtekstvertaling
Ik ben een soort van je zoon en ik vind mezelf
Je geloof in gerechtigheid en je kracht in de strijd.
In uw gevallen eer, ondanks uw immense pijn
Je hebt nooit je liefde voor Frankrijk verloren.
En als er nog maar één fluistering over is om je te verdedigen,
Achter alle muren moet je het horen.
Ik ben een soort broer die de bergen verplaatst.
Als je wanhoopt op je eiland, in Guyana.
En ik lijd met jou aan de strijkijzers die ze je aandoen.
Om je ziel te verpletteren en je leven te breken.
Maar waarom moest hij je naar de hel sturen?
Je meenemen in de zonen van deze vreselijke val?
Ik heb m ' n vader vaak zien verduisteren.
Toen ik "de zaak" noemde, zoals we altijd zeiden
En ik leefde een lange tijd zonder die stilte te breken
Als een geheime Last, soms, op het geweten.
Ik stelde me voor hoe mannen in staat waren.
Om de onschuldigen te arresteren en hem schuldig te maken.
Hij was Elzasser, Frans, Joods, kapitein
Wonen onder zijn eigen in Parijs, zeventiende
Als we hem op 1 oktober beschuldigen, pakken we hem op.
Ongeveer twaalf jaar van minachting en opprobrium en haat.
Lager behandeld dan een hond, achtergelaten in onwetendheid
Van al degenen die, eindeloos, vochten voor zijn verdediging
Dapper, koppig, soms spelen ze hun leven.
Op een toneelstuk door zichzelf bloot te geven voor hem.
Ik ben een soort van zijn zoon en het is ik dat we rondhangen
In het Paleis der onrechtvaardigheid nauwelijks luisteren naar het
En als Parijs ontbrandt als je haar beledigt
De boosdoener pavane vier stappen van hier…
Lucie ... mijn lichaam zit op zijn knieën, maar mijn ziel staat.
Op een dag zal ik terugkeren naar het Land van Frankrijk.
Om mijn onschuld uit te roepen en vrede te vinden.
Hier ... Ik heb niets meer van je en ik ben bang, soms
Laat mijn reden dwalen, als ik mijn geheugen verlies
Als ik vergeet wie ik ben, wie kan dan zeggen
aan hen die nog steeds van me houden dat ik niet verraden heb
Dat ik altijd de liefde van mijn land droeg
Veel hoger dan mijn leven, veel hoger dan het leven?
Het was honderd jaar geleden, Dreyfus stierf sinds
Maar ik zing met alle hoop van zijn leven
Voor de herinnering aan de dagen, sinds in zijn Paradijs
We hebben altijd geweten dat hij nooit verraden heeft.
Hij heeft nooit zijn hart of zijn land verraden.
(functie ();
document.schrijven ('