Young Dubliners — The Foggy Dew songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Foggy Dew" van Young Dubliners.
Songteksten
I was down the glen one Easter morn
To a city fair rode I.
There armed lines of marching men
In squadrons passed me by.
No pipe did hum, no battle drum did sound it’s loud tattoo.
But the Angelus Bells o’er the Liffey swells rang out in the foggy dew.
Right proudly high in Dublin town
Hung they out a flag of war.
'Twas better to die 'neath that Irish sky
Than at Sulva or Sud el Bar.
And from the plains of Royal Meath
Strong men came hurrying through
While Brittania’s huns with their long range guns
Sailed in through the foggy dew.
Their bravest fell and the requiem bell
Rang mournfully and clear
For those who died that Eastertide in the
Springing of the year.
While the world did gaze with deep amaze
At those fearless men but few.
Who bore the fight that freedom’s light
Might shine through the foggy dew.
And back through the glen
I rode again.
And my heart with grief was sore.
For I parted then with valiant men
Whom I never shall see n’more.
But to and fro in my dreams I go And I kneel and pray for you.
For slavery fled the glorious dead
When you fell in the foggy dew.
Songtekstvertaling
Ik was in de glen een paasmorn
Naar een kermis reed ik.
Er zijn gewapende linies marcherende mannen.
In eskaders passeerde me.
Geen pijp neuriede, geen gevechtsdrum klonk het is een harde tattoo.
Maar de Angelus Bells of ' er The Liffey swells luidden uit in de mistige dauw.
Hoog in de Stad Dublin
Ze hebben een oorlogsvlag uitgehangen.
Het was beter om te sterven in die Ierse lucht
Dan in Sulva of Sud El Bar.
En van de vlakten van de Koninklijke Meath.
Sterke mannen kwamen haastig door
Terwijl Brittania ' s hunnen met hun langeafstandswapens
Voer binnen door de mistige dauw.
Hun dapperste viel en de requiem klok
Luid en duidelijk
Voor hen die in de Easteride stierven
Het begin van het jaar.
Terwijl de wereld keek met diepe verbazing
Op die onbevreesde mannen, maar weinig.
Wie droeg de strijd die vrijheid ' s licht
Zou kunnen schijnen door de mistige dauw.
En terug door de glen
Ik heb weer gereden.
En mijn hart van verdriet was pijnlijk.
Want ik scheidde toen met dappere mannen.
Die ik nooit meer zal zien.
Maar in mijn dromen ga ik heen en weer en Ik kniel en bid voor je.
Want slavernij vluchtte de glorieuze doden
Toen je in de mist viel.