Yifan Wu — Airport Floors songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Airport Floors" van Yifan Wu.
Songteksten
Wandering the streets
It seems, til the end of time
How did this life end up being mine?
Thinking «Can I eat or will I starve again tonight?»
I’d be better off losing my mind
I need a place to sleep
But don’t have anywhere in mind
I’m searching but I feel blind
When dirty bathroom stalls and airport floors become your bed
You feel a little dead inside
A home is what I need to fill this hole inside of me
A place to call my own where I can dream
And out goes all my shortcomings and insecurities
When home is there accepting me for me
Wandering the streets
Along the solid yellow lines
How did this life end up being mine?
Fingers point at me
And they don’t think they caught my eye
They laugh about how I didn’t even try
To turn my life around when it got hard, believe me I did
And I had to shed some tears
A home is what I need to fill this hole inside of me
A place to call my own where I can dream
And out goes all my shortcomings and insecurities
When home is there accepting me for me
You’ll never know the toll that desolation takes on someone
Who put their heart and soul into a life that ended up wasting away
A home is what I need to fill this hole inside of me
A place to call my own where I can dream
And out goes all my shortcomings and insecurities
When home is there accepting me for me
But home is something that I’ll never see
Cause I’m accepting who I’ll never be
Songtekstvertaling
Zwervend door de straten
Het lijkt erop, tot het einde der tijden
Hoe is dit leven van mij geworden?
Denk je: "kan ik eten of zal ik vanavond weer verhongeren?»
Ik kan beter mijn verstand verliezen.
Ik heb een slaapplaats nodig.
Maar heb nergens in gedachten
Ik zoek, maar ik voel me blind.
Wanneer vuile badkamer stallen en vloeren van de luchthaven worden uw bed
Je voelt je een beetje dood van binnen.
Een thuis is wat ik nodig heb om dit gat in mij te vullen.
Een plek om mijn eigen te noemen waar ik kan dromen
En weg gaat al mijn tekortkomingen en onzekerheden
Als thuis me accepteert.
Zwervend door de straten
Langs de vaste gele lijnen
Hoe is dit leven van mij geworden?
Vingers wijzen naar mij
En ze denken niet dat ze me opvielen.
Ze lachen erom dat ik het niet eens heb geprobeerd.
Om mijn leven te veranderen als het moeilijk werd, geloof me, dat deed ik.
En ik moest huilen.
Een thuis is wat ik nodig heb om dit gat in mij te vullen.
Een plek om mijn eigen te noemen waar ik kan dromen
En weg gaat al mijn tekortkomingen en onzekerheden
Als thuis me accepteert.
Je zult nooit de tol kennen die desolation op iemand legt.
Die hun hart en ziel in een leven hebben gestopt dat uiteindelijk verging.
Een thuis is wat ik nodig heb om dit gat in mij te vullen.
Een plek om mijn eigen te noemen waar ik kan dromen
En weg gaat al mijn tekortkomingen en onzekerheden
Als thuis me accepteert.
Maar thuis is iets wat ik nooit zal zien.
Want Ik accepteer wie ik nooit zal zijn