Yes — Turn Of The Century songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Turn Of The Century" van Yes.
Songteksten
Realizing a form out of stone,
Set hands moving.
Roan shaped his heart,
Through his working hands.
Work to mold his passion into clay,
Like the sun.
In his room, his lady,
She would dance and sing so completely.
«So be still,» he now cries,
«I have time, oh let clay transform thee so.»
In the deep cold of night,
Winter calls, he cries «Don't deny me!»
For his lady, deep her illness.
Time has caught her,
And will for all reasons take her.
In the still light of dawn, she dies.
Helpless hands soul revealing.
Like leaves we touch, we learn.
We once knew the story.
As winter calls he will starve,
All but to see the stone be life.
Now Roan, no more tears.
Set to work his strength,
So transformed him.
Realizing a form out of stone,
His work so absorbed him.
Could she hear him?
Could she see him?
All aglow was his room,
Dazed in this light.
He would touch her,
He would hold her.
Laughing as they danced,
Highest colors touching others.
Did her eyes at the turn of the century,
Tell me plainly.
How we’ll meet, how we’ll love,
Oh, let life so transform me.
Like leaves we touched, we danced.
We once knew the story.
As autumn called and we both,
Remembered all those many years ago.
I’m sure we know.
Was the sign in the day with a touch,
As I kiss your fingers.
We walk hands in the sun,
Memories when we’re young,
Love lingers so.
Was it sun through the haze,
That made all your looks,
As warm as moonlight?
As a pearl deep in your eyes,
Tears have flown away,
All the same light.
Did her eyes at the turn of the century,
Tell me plainly.
When we meet, how we’ll look,
As we smile time will leave me clearly.
Like leaves we touch, we see,
We will know the story.
As autumn calls we’ll both remember,
All those many years ago.
Songtekstvertaling
Het realiseren van een vorm uit steen,
Handen bewegen.
Roan heeft zijn hart gevormd.,
Door zijn werkhanden.
Werk om zijn passie in klei te veranderen.,
Zoals de zon.
In zijn kamer, zijn vrouw,
Ze danste en zong zo compleet.
"Dus wees stil," huilt hij nu,
"Ik heb tijd, Oh laat klei je zo transformeren.»
In de diepe kou van de nacht,
Winter roept, Hij roept: "ontken me niet!»
Voor zijn Dame, diep haar ziekte.
De tijd heeft haar gevangen.,
En will neemt haar om alle redenen mee.
In het stille licht van de dageraad, sterft ze.
Hulpeloze handen ziel onthullend.
Zoals bladeren die we aanraken, leren we.
We kenden het verhaal.
Als de winter roept zal hij verhongeren.,
Alles behalve om de steen het leven te zien zijn.
Nu Roan, geen tranen meer.
Klaar om aan zijn kracht te werken,
Dus veranderde hem.
Het realiseren van een vorm uit steen,
Zijn werk absorbeerde hem zo.
Kon ze hem horen?
Kan ze hem zien?
Alle glans was zijn kamer.,
Versuft in dit licht.
Hij zou haar aanraken.,
Hij hield haar vast.
Lachend als ze dansten,
Hoogste kleuren raken anderen.
Deed haar ogen aan het begin van de eeuw,
Vertel het me duidelijk.
Hoe we elkaar zullen ontmoeten, hoe we zullen liefhebben,
Laat het leven me zo transformeren.
Als bladeren die we aanraakten, dansten we.
We kenden het verhaal.
Zoals de herfst riep en wij beiden,
Ik herinner me al die jaren geleden.
Ik weet zeker dat we het weten.
Was het teken in de dag met een aanraking,
Als ik je vingers kus.
We lopen hand in de zon,
Herinneringen als we jong zijn,
Liefde blijft zo hangen.
Was het zon door de nevel,
Dat maakte al je blikken,
Zo warm als maanlicht?
Als een parel diep in je ogen,
Tranen zijn weggevlogen,
Allemaal hetzelfde licht.
Deed haar ogen aan het begin van de eeuw,
Vertel het me duidelijk.
Als we elkaar ontmoeten, hoe zullen we eruit zien,
Als we lachen, zal de tijd me duidelijk verlaten.
Als bladeren die we aanraken, zien we,
We zullen het verhaal kennen.
Als de herfst roept, zullen we ons beiden herinneren,
Al die jaren geleden.