Wow, Owls! — 1989: The Best Four Years Of My Life songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "1989: The Best Four Years Of My Life" van Wow, Owls!.
Songteksten
This is a picture postcard. greetings from wherever I am
I’ve been handled and perused by second hand men in hand me down shoes
you want me to sing you a song? what key do you want it in?
I’ve got the perfect pitch.
Dress and doll me up and ill assume your role. dissect me.
don’t you disappoint me. you can lay me on your table and cut me up with your
scalpel. ill slip on the concrete just to get it right.
I’m your fool of all fools. trapped in grammatical errors, we’re all prison
pent. monsters make love in my closet with skeletons.
the doors wide open. these words are recorded from black lungs.
You cant hug a photograph or kiss a melody but you can still relive memories
I’m encased in tattered transparencies and worn out grooves smoothed out by use
from a needle tracing impressions of direction
you can pick up my broken body, dust me off, remember that I tried
remember that we all tried
maybe this time the words will make sense.
is it so hard to lose your thoughts like mine?
it balms the mind with painless numbing novacaine neverminds.
Maybe this time the notes will fit in tune, I am the emulsion.
dead letters still can speak
we are not unique but we still can pretend as long we stand on the shoulders of
shadows of giants that were never there.
you can cleanse me
your melodies and harmonies erase me
Songtekstvertaling
Dit is een prentbriefkaart. groeten van waar ik ook ben
Ik ben behandeld en bekeken door tweedehands mannen in hand me down shoes
wil je dat ik een liedje voor je zing? in welke sleutel wil je het hebben?
Ik heb de perfecte worp.
Kleed me aan en kleed me op en ik neem jouw rol op me. ontleed me.
stel me niet teleur. je kunt me op je tafel leggen en me in stukken snijden met je
scalpel. ik glijd over het beton om het goed te krijgen.
Ik ben je dwaas van alle dwazen. gevangen in grammaticale fouten, we zitten allemaal in de gevangenis.
geschreven. monsters vrijen in mijn kast met skeletten.
de deuren wijd open. deze woorden komen uit zwarte longen.
Je kunt geen foto knuffelen of een melodie kussen, maar je kunt nog steeds herinneringen herleven.
Ik ben ingekapseld in doorzichtige en versleten groeven gladgestreken door gebruik.
van een naald traceer afdrukken van de richting
je kunt mijn gebroken lichaam ophalen, me Afstoffen, Weet je nog dat ik probeerde
we hebben het allemaal geprobeerd.
misschien zijn de woorden deze keer logisch.
is het zo moeilijk om je gedachten te verliezen zoals die van mij?
het balseert de geest met pijnloze verdoving novacaine neverminds.
Misschien passen de noten deze keer op de juiste toon, Ik ben de emulsie.
dode letters kunnen nog steeds spreken.
we zijn niet uniek maar we kunnen nog steeds doen alsof zolang we op de schouders van
schaduwen van reuzen die er nooit waren.
je kunt me reinigen.
je melodieën en harmonieën wissen me