Woods of Infinity — Ursprung songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ursprung" van Woods of Infinity.
Songteksten
Jag låter order sakta ta form
som en del av försöket att rida ut en storm.
Det skogstorn jag sitter i skakar av vinden
och dess bräckliga konstruktion får på örat och kinden.
Det stearinljus jag lyckats tända brinner med näppe och nöd,
en välriktad vindpust blir snart dess död.
Det är fortfarande länge kvar till första frosten
men jag känner mig redan frusen av regnet och blåsten.
Många är de människor som nu är fulla på krogen
men ytterst få är de som är ensamma i skogen.
Kristna, muslimer, judar och många därtill
kommer att dö när jag får som jag vill.
Skogen är vårt ursprung — skogen är vår borg!
I skog känner vi glädje, lust och sorg.
Vad gick fel? Jag vill kriga! Jag vill nå renhet!
Jag ser ut från min lilla höjd och skådar ett grågrönt landskap,
fritt från fröjd.
Jag känner mig säll fast jag är lerig, regnvåt — längt från värmen i ett hem.
Jag önskar mig blixt och åska! Något som göt mig rädd!
Jag vill bli uppryckt från nutidsmänniskans trygga bädd.
Kroppen huttrar, magen kurrar och tankarna far omkring.
Runt om mig härskar naturens eviga monotoni.
Det är regn och vind, mend ändå mer liv än en stadskårna.
Jag hör en klagan och möjligen ett rop
och plötsligt nedanför ser jag en meterdjup grop.
Skulle jag lägga mig där uti ville gropen täcka över sig själv…
Jag skulle ta ett djupt andetag och låtsas att jag snart måste bli väckt
och därmed varde mitt liv släckt.
Men en natt om sextionio år, då dimman ligger ogenomträngligt tät
har jag blivit en annan existens.
Då finns inga rimliga svar…
Kvar.
— Ravenlord — 2010−07−22
Songtekstvertaling
Ik laat bevelen langzaam vorm krijgen
als onderdeel van de poging om een storm te overleven.
De bostoren ik zit in shakes off the wind
en zijn fragiele constructie komt op het oor en de wang.
De kaars die ik kon aansteken brandt met nauwelijks en leed,
een goed gerichte windvlaag zal spoedig zijn dood zijn.
Het blijft voor een lange tijd tot de eerste vorst
maar ik voel me al bevroren door de regen en de wind.
Velen zijn nu dronken in de taverne.
maar er zijn maar weinig mensen die alleen in het bos zijn.
Christenen, moslims, joden en nog veel meer
zal sterven als ik krijg wat ik wil.
Het bos is onze oorsprong-het bos is ons kasteel!
In het bos voelen we vreugde, verlangen en verdriet.
Wat ging er mis? Ik wil vechten. Ik wil zuiverheid bereiken!
Ik kijk uit van mijn kleine lengte en aanschouw een lang groen landschap,
vrij van vreugde.
Ik voel me gelukkig als ik modderig ben, nat van de hitte in een huis.
Ik wens me bliksem en donder! Iets dat me bang maakte!
Ik wil gevangen worden uit het veilige bed van de moderne mens.
Het lichaam rilt, de maag rommelt en de gedachten bewegen.
Om mij heen heerst eeuwige eentonigheid van de natuur.
Het is regen en wind, maar nog meer leven dan een Stadskorps.
Ik hoor een gejammer en misschien een kreet
en opeens zie ik een meter diepe put.
Als ik zou gaan liggen waar uti zou de mijn zichzelf bedekken…
Ik zou diep ademhalen en doen alsof ik binnenkort wakker moet worden.
en zo werd mijn leven vernietigd.
Maar op een nacht, zo ' n 69 jaar, als de mist ondoordringbaar dicht ligt.
ben ik een ander bestaan geworden?
Dan zijn er geen redelijke antwoorden.…
Blijven.
- Ravenlord . -2010-07-22