Woe of Tyrants — Creatures Of The Mire songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Creatures Of The Mire" van Woe of Tyrants.
Songteksten
There is no foothold here in these miry depths
Clawed fingers scraping flesh from bone
Frantic laughter bubbling throughout
Voice strained from screaming, parched and shrill
With each breath comes an influx of my waste
Beasts sovereign, circling, searching for their feast
Their mouths foaming, sensing blood in the dirty water
Its the primal craving which prevails disgust
But how did I get here?
The first of oh so many questions
Delayed are the angels melodies, ensnared in this bog
But this place is familiar
The sites, the sounds, the face of the beast
Breathing mirrors reflecting me, I share in their needs
The absence of love, abundance of filth
Left to consider the familiarity of my despair
Deprived innocence, I am deserving of this place
Entitlement, I have what I’ve chosen
The virgin weeping, blackened eyes dripping contempt
Actions and disgraces, I have many faces here
The frowning masks of the tragedy, many faces here
With one final glare my head slips under the mud
I reach, still finding nothing
Which I can grab to reach the surface again
Dimming into dark is the heart that fades away
I sink into the darkest deep
Finally I give in to the hands touch
Embracing what they say
I submit to the nightmare of the mire
Finding solace in the choice to fall into breathing
Depths, depths, depths
There is no foothold here in these miry depths
Clawed fingers scraping flesh from bone
Frantic laughter bubbling throughout
Voice strained from screaming, parched and shrill
Songtekstvertaling
Er is hier geen voet aan de grond in deze pezige diepten.
Gekrabde vingers die vlees van been schrapen
Razend gelach borrelt.
Stem gestrekt van geschreeuw, uitgedroogd en schril
Met elke adem komt een toestroom van mijn afval
Beesten soeverein, cirkelend, zoekend naar hun feest
Hun monden schuimen, voelen bloed in het vuile water.
Het is de oerdrang die de walging overwint.
Maar hoe ben ik hier gekomen?
De eerste van zoveel vragen
Vertraagd zijn de engelen melodieën, verstrikt in dit moeras
Maar deze plek is bekend.
De sites, de geluiden, het gezicht van het beest
Ademende spiegels die mij weerspiegelen, ik deel in hun behoeften.
De afwezigheid van liefde, overvloed van vuiligheid
Links om de vertrouwdheid van mijn wanhoop te overwegen
Beroofd onschuld, ik verdien deze plek.
Ik heb wat ik heb gekozen.
De maagdelijke huilende, zwarte ogen druipend verachting
Acties en schande, ik heb hier veel gezichten.
De fronsende maskers van de tragedie, veel gezichten hier
Met een laatste schittering glipt mijn hoofd onder de modder.
Ik reik, nog steeds niets vinden
Die ik kan grijpen om de Oppervlakte Weer te bereiken
Dommelen in het donker is het hart dat vervaagt
Ik zink in de donkerste diepten
Eindelijk geef ik toe aan de handen aanraken
Omarmen wat ze zeggen
Ik geef me over aan de nachtmerrie van de mire.
Het vinden van troost in de keuze om te vallen in de ademhaling
Diepten, diepten, diepten
Er is hier geen voet aan de grond in deze pezige diepten.
Gekrabde vingers die vlees van been schrapen
Razend gelach borrelt.
Stem gestrekt van geschreeuw, uitgedroogd en schril