Владимир Захаров — Схватка songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Схватка" van Владимир Захаров.
Songteksten
Брал на охоту с собой человек любимую лайку свою.
Им предстояла встреча с медведем в неравном, быть может, бою,
А снег все падал, пушистый, белый, и ветер пел песню свою.
Вот когти медведя уже у горла, и смрадом разит из пасти,
Ну что же, так видно Богу угодно: мы все у него во власти.
Ружье пополам и нож не достать, но, кровь облизнув с боков,
Пес ринулся пулей и не разжать смертельной хватки клыков.
Мгновенье хозяину пес подарил и с рваной раной в боку
Пес видел, как нож свой хозяин вонзил в горло медведю-врагу.
На землю ложился колючий снег и руки коробил мороз.
Собака в крови, в крови человек, а до дому сорок верст…
«Ну что ж, я пойду, ему видно не светит, не нести же его на руках…»
Встал и пошел, пошел, не заметив слез на собачьих глазах.
Собака смотрела хозяину вслед: быть может, вернется, возьмет…
А впереди только белый снег да вьюга песни поет.
Мгновенья несут свой стремительный бег и вот, переждав пургу,
Сняв со стены ружье, человек снова собрался в тайгу,
Но, запрягая коня, увидал: на мокром от крови снегу
Пес неподвижно у дома лежал с рваной раной в боку…
Songtekstvertaling
Een man nam zijn favoriete husky mee op jacht.
Ze zouden de beer ontmoeten in een ongelijke strijd, misschien,
En de sneeuw bleef vallen, pluizig en wit, en de wind zong zijn lied.
Nu zijn de klauwen van de beer bij de keel, en de stank stinkt uit de mond,
Dat is wat God wil: we zijn allemaal in zijn macht.
Je krijgt geen pistool in tweeën en een mes, maar je kunt het bloed van de zijkanten likken.,
De hond haastte zich als een kogel en liet de dodelijke greep van zijn tanden niet los.
Een moment aan de eigenaar die de hond gaf en met een gescheurde wond in de zijkant
De hond zag het mes van zijn meester in de keel van de vijandelijke beer steken.
Prickly snow viel op de grond, en de kou maakte mijn handen pijn.
Een hond is bedekt met bloed, een man is bedekt met bloed, en het is veertig verst naar het huis...
"Wel, Ik zal gaan, hij kan het licht niet zien, Ik kan hem niet in mijn armen dragen..."
Ik stond op en ging, ging, zag de tranen in de ogen van de hond niet.
De hond zorgde voor de eigenaar: misschien, zal terugkeren, zal nemen…
En voor ons zingt alleen witte sneeuw Ja Blizzard liedjes.
Momenten dragen hun snelle loop en hier, na het wachten op de sneeuwstorm,
Na het verwijderen van het pistool van de muur, de man weer verzameld in de taiga,
Maar, door het paard te gebruiken, zag ik: op de sneeuw nat van het bloed
De hond lag onbeweeglijk bij het huis met een gerafelde wond in zijn zij…