Владимир Высоцкий — Весна ещё в начале songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Весна ещё в начале" van Владимир Высоцкий.
Songteksten
Весна еще в начале, еще не загуляли,
Но уж душа рвалася из груди,
Но вдруг приходят двое, с конвоем, с конвоем,
Оденься, — говорят, — и выходи.
Я так тогда просил у старшины:
Не уводите меня из весны!
До мая пропотели, все расколоть хотели,
Но, нате вам — темню я сорок дней,
И вдруг, как нож мне в спину — забрали Катерину,
И следователь стал меня главней.
Я понял, понял, что тону.
Покажьте мне хоть в форточку весну.
И вот опять вагоны, перегоны, перегоны,
И стыки рельс отсчитывают путь,
А за окном зеленым — березки и клены,
Как будто говорят: Не позабудь.
А с насыпи мне машут пацаны.
Зачем меня увозят от весны?
Спросил я Катю взглядом: Уходим? — Не надо.
Нет, Катя, без весны я не могу!
И мне сказала Катя: Что ж, хватит, так хватит.
И в ту же ночь мы с ней ушли в тайгу.
Как ласково нас встретила она!
Так вот, так вот какая ты, весна.
А на вторые сутки на след напали суки,
Как псы, на след напали и нашли,
И завязали суки и ноги, и руки,
Как падаль, по грязи поволокли.
Я понял, мне не видеть больше сны,
Совсем меня убрали из весны.
Songtekstvertaling
De lente is nog in het begin, nog niet voorbij.,
Maar de ziel was al uit de borst gescheurd.,
Maar plotseling komen er twee mannen, met een konvooi, met een konvooi.,
Kleed je aan, zeggen ze, en kom naar buiten.
Toen vroeg ik de Sergeant-majoor:
Haal me niet weg van de lente!
Tot mei, waren ze aan het zweten, ze wilden alles delen.,
Maar, Nate ... ,
En plotseling, als een mes in mijn rug, werd Katerina weggenomen,
En de onderzoeker werd belangrijker voor mij.
Ik realiseerde me dat ik verdronk.
Laat het me zien in de etalage lente.
En hier weer de auto ' s, stretchen, stretchen,
En de spoorverbindingen tellen de weg,
En buiten het groene raam — berken en maples,
Alsof ze zeggen: vergeet het niet.
En de jongens zwaaien naar me vanaf de dijk.
Waarom word ik meegenomen uit de lente?
Ik vroeg Katya met een blik: vertrekken? - Niet doen.
Nee, Katya, ik kan niet zonder spring.
En Katya zei tegen me: nou, dat is genoeg, dat is genoeg.
En die avond gingen we met haar naar de taiga.
Hoe vriendelijk begroette ze ons!
Dus dat ben je, spring.
En op de tweede dag werd de baan aangevallen door teven.,
Als honden, op het spoor aangevallen en gevonden,
En bond de teef en benen, en handen,
Zoals carrion, door de modder gesleept.
Ik realiseerde me dat ik niet meer hoef te dromen.,
Ik was helemaal uit de bron verwijderd.