Владимир Высоцкий — Райские яблоки songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Райские яблоки" van Владимир Высоцкий.
Songteksten
Я умру говорят, — мы когда-то всегда умираем.
Съезжу на даpмовых, если в спину сподобят ножом, —
Убиенных щадят, отпевают и балуют раем.
Не скажу про живых, а покойников мы бережём.
В грязь ударю лицом, завалюсь покрасивее набок, —
И ударит душа на ворованных клячах в галоп.
Вот и дело с концом, — в pайских кущах покушаю яблок.
Подойду не спеша — вдруг апостол веpнёт, остолоп.
Чуp меня самого! Наважденье, знакомое что-то, —
Неродящий пустырь и сплошное ничто — беспредел,
И среди ничего возвышались литые ворота,
И этап-богатырь — тысяч пять — на коленках сидел.
Как ржанёт коренник, — я смирил его даром овсовым,
Да репей из мочал еле выдрал и гриву заплёл.
Петp-апостол, старик, что-то долго возился с засовом,
И кряхтел, и ворчал, и не смог отворить — и ушёл.
Тот огpомный этап не издал ни единого стона,
Лишь на корточки вдруг с онемевших колен пересел.
Вот — следы песьих лап. Да не pай это вовсе, а зона!
Всё вернулось на круг, и Распятый над кругом висел.
Мы с конями глядим: вот уж истинно — зона всем зонам!
Хлебный дух из ворот — это крепче, чем руки вязать.
Я пока невредим, но и я нахлебался озоном,
Лепоты полон рот, и ругательства трудно сказать.
Засучив рукава, пролетели две тени в зелёном.
С криком — «В рельсу стучи!» — пропорхнули на крыльях бичи.
Там малина, братва, — нас встречают малиновым звоном!
Нет, звенели ключи — это к нам подбирали ключи.
Я подох на задах, на руках на старушечьих дряблых,
Не к Мадонне прижат Божий Сын, а в хоромах — холоп.
В дивных райских садах просто прорва мороженных яблок,
Но сады сторожат и стреляют без промаха в лоб.
Херувимы кружат, ангел окает с вышки — занятно!
Да не взыщет Христос, — рву плоды ледяные с дерев.
Как я выстрелу рад — ускакал я на землю обратно,
Вот и яблок принёс, их за пазухой телом согрев.
Я вторично умру — если надо, мы вновь умираем.
Удалось, Бог ты мой, я не сам — вы мне пулю в живот.
Так сложилось в миру — всех застреленных балуют раем.
А оттуда — землёй — бережёного Бог бережёт.
В грязь ударю лицом, завалюсь поcле выстрела набок.
Кони хочут овсу, но пора закусить удила.
Вдоль обрыва, с кнутом, по-над пропастью, пазуху яблок
Я тебе принесу — потому и из рая ждала.
(первая редакция текста в начале 1978)
Songtekstvertaling
Ik zal sterven, zeggen ze.we sterven altijd één keer.
Ik ga naar de vrije als ik in de rug gestoken word., —
De doden worden gespaard, begraven en verwend met het paradijs.
Ik zeg niets over de levenden, maar we beschermen de doden.
Ik raak het vuil met mijn gezicht, val mooier aan de ene kant., —
En de ziel zal in galop toeslaan op gestolen knollen.
Dat is het einde — Ik eet appels in het paradijs.
Ik kom langzaam, plotseling komt de apostel terug, idioot.
Chur me the most! Een obsessie, een bekend iets, —
Ongeboren woestenij en niets-wetteloosheid,
En in het midden van niets steeg een gips poort,
En de held — vijfduizend-zat op zijn knieën.
Als korennik hinnikt-ik vernederde hem met de gave van haver,
Ja, De Burr van de washandjes scheurde er nauwelijks uit en plakte zijn manen.
Petrus de apostel, een oude man, rommelde lange tijd met de grendel.,
En hij gromde en gromde, en kon het niet openen, en ging weg.
Dat grote podium sprak geen enkele kreun uit.,
Alleen op z 'n spleet terwijl z' n knieën bewogen.
Hier zijn de voetafdrukken van de hond. Ja, Dit is helemaal geen paradijs, maar een zone!
Alles keerde terug naar de cirkel, en de gekruisigde hing over de cirkel.
We zijn met paarden zie je: dat is echt waar zone alle zones!
Brood spirit van de poort is sterker dan breiende handen.
Ik ben nog steeds ongedeerd, maar ik heb teveel ozon gedronken.,
Gebabbel zit vol met mond, en vloeken is moeilijk te zeggen.
Twee groen geklede schaduwen vlogen voorbij met hun mouwen opgerold.
Met een schreeuw — " klop op de reling!"de beechies vielen op hun vleugels.
Er zijn frambozen, broeders, we hebben een karmozijnrode ring.
Nee, de sleutels gingen over — ze haalden de sleutels voor ons op.
Ik stierf op mijn achterste, op mijn handen van de oude vrouw ' s slappe,
Niet aan de Madonna wordt de Zoon van God onder druk gezet, maar in de herenhuizen — een lijfeigene.
In de prachtige tuinen van het paradijs gewoon een hoop bevroren appels,
Maar de tuinen worden bewaakt en neergeschoten zonder een misser in het voorhoofd.
Cherubijnen cirkelen rond, angel okaet van de toren-interessant!
Laat Christus niet zoeken, Ik trek de vruchten van ijs uit de bomen.
Hoe blij Ik ben van het schot-ik reed terug naar de aarde,
Dat zijn appels en bracht ze in zijn boezem opgewarmd.
Ik zal een tweede keer sterven — indien nodig, zullen we opnieuw sterven.
Maar, mijn God, Ik heb het zelf niet gedaan — je hebt een kogel in mijn maag geschoten.
Dus het gebeurde in de wereld-al die schoten zijn verwend met het paradijs.
En van daaruit beschermt God de veiligsten.
Ik sla mijn gezicht in het vuil en val zijwaarts na het schot.
Paarden willen haver, maar het is tijd om te bijten.
Langs de klif, met de zweep, over de afgrond, de sinus van appels
Ik zal het je brengen-daarom wachtte ik uit het paradijs.
(eerste uitgave van de tekst begin 1978)