Владимир Высоцкий — Памятник songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Памятник" van Владимир Высоцкий.
Songteksten
Я при жизни был рослым и стройным,
Не боялся ни слова, ни пули
И в привычные рамки не лез, —
Но с тех пор, как считаюсь покойным,
Охромили меня и согнули,
К пьедесталу прибив Ахиллес.
Не стряхнуть мне гранитного мяса
И не вытащить из постамента
Ахиллесову эту пяту,
И железные ребра каркаса
Мертво схвачены слоем цемента, —
Только судороги по хребту.
Я хвалился косою саженью —
Нате смерьте! -
Я не знал, что подвергнусь суженью
После смерти, —
Но в обычные рамки я всажен —
На спор вбили,
А косую неровную сажень —
Распрямили.
И с меня, когда взял я да умер,
Живо маску посмертную сняли
Расторопные члены семьи, —
И не знаю, кто их надоумил, —
Только с гипса вчистую стесали
Азиатские скулы мои.
Мне такое не мнилось, не снилось,
И считал я, что мне не грозило
Оказаться всех мертвых мертвей, —
Но поверхность на слепке лоснилась,
И могильною скукой сквозило
Из беззубой улыбки моей.
Я при жизни не клал тем, кто хищный,
В пасти палец,
Подходившие с меркой обычной —
Опасались, —
Но по снятии маски посмертной —
Тут же в ванной —
Гробовщик подошел ко мне с меркой
Деревянной…
А потом, по прошествии года, —
Как венец моего исправленья —
Крепко сбитый литой монумент
При огромном скопленье народа
Открывали под бодрое пенье, —
Под мое — с намагниченных лент.
Тишина надо мной раскололась —
Из динамиков хлынули звуки,
С крыш ударил направленный свет, —
Мой отчаяньем сорванный голос
Современные средства науки
Превратили в приятный фальцет.
Я немел, в покрывало упрятан, —
Все там будем! -
Я орал в то же время кастратом
В уши людям.
Саван сдернули — как я обужен, —
Нате смерьте! -
Неужели такой я вам нужен
После смерти?!
Командора шаги злы и гулки.
Я решил: как во времени оном —
Не пройтись ли, по плитам звеня?-
И шарахнулись толпы в проулки,
Когда вырвал я ногу со стоном
И осыпались камни с меня.
Накренился я — гол, безобразен, —
Но и падая — вылез из кожи,
Дотянулся железной клюкой, —
И, когда уже грохнулся наземь,
Из разодранных рупоров все же Прохрипел я похоже: Живой!
И паденье меня и согнуло,
И сломало,
Но торчат мои острые скулы
Из металла!
Не сумел я, как было угодно —
Шито-крыто.
Я, напротив, — ушел всенародно
Из гранита.
Songtekstvertaling
Ik was lang en slank toen ik nog leefde.,
Ik was niet bang voor een woord of een kogel.
En in het gebruikelijke kader niet klimmen, —
Maar aangezien ik dood zou moeten zijn,
Ze maken me kreupel en buigen me.,
Achilles zat vastgespijkerd aan het voetstuk.
Schud het granieten vlees niet af.
En trek niet van het voetstuk af.
Achilleshiel,
En ijzer de randen van het frame
Dood gevangen in een laag cement, —
Alleen spasmen langs de ruggengraat.
Ik schepte op over het schuine vadem. —
Hier dood! -
Ik wist niet dat ik kleiner zou worden.
Na de dood, —
Maar in het gebruikelijke kader zit ik vast. —
Op een weddenschap ingesmeerd,
Een schuine ongelijke vadem —
Rechtzetten.
En met mij, toen ik ja nam stierf,
Nu is het postmortem masker verwijderd.
Efficiënte familieleden, —
En ik weet niet wie ze ertoe aangezet heeft., —
Alleen met gips schoon stesali
Aziatische jukbeenderen zijn van mij.
Ik heb het niet gedroomd, Ik heb het niet gedroomd.,
En ik dacht dat ik veilig was.
Vind alle doden., —
Maar het oppervlak was glanzend.,
En de grote verveling door
Van mijn tandeloze glimlach.
Ik heb niets in mijn leven gestopt dat roofzuchtig was.,
In de mond van de vinger,
Passen bij de gebruikelijke standaard —
Gevreesd, —
Maar na het verwijderen van het postmortem masker —
Daar in de badkamer. —
De begrafenisondernemer kwam naar me toe met een maatregel
Houten...
En dan, na een jaar, —
Als de kroon van mijn correctie —
Stevig gebouwd van gegoten monument
Met een grote menigte mensen
Ze openden het voor een vrolijk gezang., —
Onder de mijne, van magneetbanden.
De stilte boven mij splitste —
Geluiden uit de luidsprekers,
Van de daken, gericht licht getroffen, —
Mijn wanhopige stem
Moderne wetenschap
Veranderde in een mooie falsetto.
Ik was verdoofd, gewikkeld in een deken., —
We zullen er allemaal zijn! -
Ik schreeuwde op hetzelfde moment als een Castor.
In de oren van mensen.
De lijkwade is eraf getrokken., —
Nate smerte. -
Heb je me echt zo nodig?
Na de dood?!
De voetstappen van de commandant zijn boos en echoën.
Ik besloot dat op tijd het ruim —
Wil je over de tegels lopen die rinkelen? -
En de menigten werden naar de steegjes gevoerd.,
Toen ik mijn been eruit trok met een kreun
En de stenen vielen van me af.
Ik ben naakt, lelijk, —
Maar ook vallen-kwam uit de huid,
Reikte uit met een ijzeren stok, —
En toen ik de grond raakte,
Van de gescheurde mondstukken, ben ik nog steeds gestorven: levend!
En de val van mij en gebogen,
En Blut.,
Maar mijn scherpe jukbeenderen steken uit
Gemaakt van metaal!
Ik kon het niet doen zoals ik wilde. —
Met Shito ' s bedekt.
Ik, aan de andere kant, verliet publiekelijk
Van graniet.