Владимир Высоцкий — Мой Гамлет songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Мой Гамлет" van Владимир Высоцкий.
Songteksten
Я только малость объясню в стихе —
На все я не имею полномочий…
Я был зачат, как нужно, во грехе —
В поту и нервах первой брачной ночи.
Я знал, что, отрываясь от земли, —
Чем выше мы, тем жестче и суровей;
Я шел спокойно прямо в короли
И вел себя наследным принцем крови.
Я знал — все будет так, как я хочу,
Я не бывал внакладе и в уроне,
Мои друзья по школе и мечу
Служили мне, как их отцы — короне.
Не думал я над тем, что говорю,
И с легкостью слова бросал на ветер —
Мне верили и так, как главарю,
Все высокопоставленные дети.
Пугались нас ночные сторожа,
Как оспою, болело время нами.
Я спал на кожах, мясо ел с ножа
И злую лошадь мучил стременами.
Я знал — мне будет сказано: «Царуй!» —
Клеймо на лбу мне рок с рожденья выжег.
И я пьянел среди чеканных сбруй,
Был терпелив к насилью слов и книжек.
Я улыбаться мог одним лишь ртом,
А тайный взгляд, когда он зол и горек,
Умел скрывать, воспитанный шутом, —
Шут мертв теперь: «Аминь!» Бедняга Йорик!..
Но отказался я от дележа
Наград, добычи, славы, привилегий:
Вдруг стало жаль мне мертвого пажа,
Я объезжал зеленые побеги…
Я позабыл охотничий азарт,
Возненавидел и борзых, и гончих,
Я от подранка гнал коня назад
И плетью бил загонщиков и ловчих.
Я видел — наши игры с каждым днем
Все больше походили на бесчинства, —
В проточных водах по ночам, тайком
Я отмывался от дневного свинства.
Я прозревал, глупея с каждым днем,
Я прозевал домашние интриги.
Не нравился мне век, и люди в нем
Не нравились, — и я зарылся в книги.
Мой мозг, до знаний жадный, как паук,
Все постигал: недвижность и движенье, —
Но толка нет от мыслей и наук,
Когда повсюду им опроверженье.
С друзьями детства перетерлась нить,
Нить Ариадны оказалась схемой.
Я бился над словами «быть, не быть»,
Как над неразрешимою дилеммой.
Но вечно, вечно плещет море бед, —
В него мы стрелы мечем — в сито просо,
Отсеивая призрачный ответ
От вычурного этого вопроса.
Зов предков слыша сквозь затихший гул,
Пошел на зов, — сомненья крались с тылу,
Груз тяжких дум наверх меня тянул,
А крылья плоти вниз влекли, в могилу.
В непрочный сплав меня спаяли дни —
Едва застыв, он начал расползаться.
Я пролил кровь, как все, — и, как они,
Я не сумел от мести отказаться.
А мой подъем пред смертью — есть провал.
Офелия! Я тленья не приемлю.
Но я себя убийством уравнял
С тем, с кем я лег в одну и ту же землю.
Я Гамлет, я насилье презирал,
Я наплевал на датскую корону, —
Но в их глазах — за трон я глотку рвал
И убивал соперника по трону.
Но гениальный всплеск похож на бред,
В рожденьи смерть проглядывает косо.
А мы все ставим каверзный ответ
И не находим нужного вопроса.
Songtekstvertaling
Ik zal slechts een beetje in vers uitleggen —
Ik heb niet de bevoegdheid om alles te doen.…
Ik werd zo nodig verwekt in zonde. —
In het zweet en de zenuwen van de huwelijksnacht.
Dat wist ik toen ik de grond verliet. —
Hoe hoger we zijn, hoe harder en harder we zijn.;
Ik liep rustig naar de kings.
En gedroeg zich als een kroonprins van het bloed.
Ik wist dat het zou zijn zoals ik het wilde.,
Ik heb nog nooit problemen gehad.,
Mijn vrienden van school en het zwaard
Ze dienden mij zoals hun vaders de kroon dienden.
Ik dacht niet na over wat ik zei.,
En hij wierp met gemak woorden in de wind —
Ik werd vertrouwd als de leider.,
Allemaal hooggeplaatste kinderen.
De nachtwakers waren bang voor ons.,
Net als de pokken deed de tijd ons pijn.
Ik sliep op huiden, at vlees met een mes.
En kwelde het kwade paard met Stijgbeugels.
Ik wist dat men mij zou zeggen: "Zarui!» —
Het brandmerk op mijn voorhoofd is verbrand door het lot vanaf de geboorte.
En ik werd dronken tussen de achtervolgde harnassen.,
Hij was geduldig met het geweld van woorden en boeken.
Ik kon alleen maar lachen met mijn mond,
Een geheime blik als hij boos en bitter is.,
Hij wist hoe hij zich moest verbergen, opgevoed als een hansworst., —
De Nar is nu dood: "Amen!"Arme Yorick!
Maar ik weigerde te delen
Beloningen, buit, glorie, privileges:
Opeens had ik medelijden met de dode bladzijde.,
Ik reed rond de groene scheuten.…
Ik was de opwinding van de jacht vergeten.,
Hij haatte zowel honden als honden.,
Ik reed mijn paard terug van het gevecht.
En met een zweep slaan de beaters en jagen.
Ik zag-onze wedstrijden elke dag
Steeds meer aanvallen., —
'S nachts in stromend water.
Ik was mezelf aan het wassen van de vuiligheid van de dag.
Ik zag het licht, werd elke dag stiller.,
Ik heb de intriges gemist.
Ik hield niet van de leeftijd en de mensen erin.
Ik vond ze niet leuk, dus begroef ik mezelf in mijn boeken.
Mijn hersenen, hongerig naar kennis, als een spin,
Alle begrepen: onbeweeglijkheid en beweging, —
Maar gedachten en Wetenschappen hebben geen zin.,
Als er overal een weerlegging is.
Met jeugdvrienden gerafeld draad,
Ariadne ' s draad bleek een list te zijn.
Ik worstelde met de woorden " to be, not to be»,
Over een onoplosbaar dilemma.
Maar altijd, altijd spat de zee van de vervloekingen, —
In hem hebben we pijlen zwaard-in een zeef gierst,
Het spookachtige antwoord uitpluizen
Van de pretentieuze vraag.
De roep van de voorouders gehoord door het gezoem,
Ik ging naar de oproep - de twijfel kroop van achteren,
Het gewicht van zware gedachten trok me omhoog,
En de vleselijke vleselijke vleugels naar het graf getrokken.
In een zwakke legering werd ik dagen gesoldeerd. —
Zodra het bevroor, begon het zich te verspreiden.
Ik bloedde net als iedereen en net als zij.,
Ik kon mijn wraak niet opgeven.
En mijn opkomst voor de dood is een mislukking.
Ophelia! Ik accepteer geen verval.
Maar ik vergeleek mezelf met moord.
Degene waarmee ik in dezelfde grond lag.
Ik ben hamlet, ik verachtte hem met geweld.,
Ik gaf niets om de Deense Kroon., —
Maar in hun ogen-voor de troon, scheurde ik mijn keel uit
En doodde een rivaal van de troon.
Maar een briljante plons als een delirium,
Bij de geboorte ligt de dood schuin op de loer.
En we zetten allemaal een lastig antwoord
En we kunnen de juiste vraag niet vinden.