ВиСтанция — Мая songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Мая" van ВиСтанция.

Songteksten

Вечер зажигал огни.
Она дремала в душном салоне неторопливого такси,
Что несло её к южной набережной.
Сумерки становились ночью.
В голове кружила весна.
Мая, Мая!
Шептали улицы.
Прохожие не замечали её синие глаза,
Тоскливо смотрящие на пустую пристань,
А ветер напевал ей дорогу в облака.
Жди меня.
Первый Куплет.
Дома спальных районов зажгли свет в окнах.
Весенний вечер над парком рассыпал ноты,
Но ты не видела уже красоты этой.
Ты далеко была от дома,
Ранена рассветом.
Цвели цветы, что в столетие цветут раз.
Их запах сводит с ума.
Слепит ока,
Далекооо за горизонтом
В порывах жёлтого ветра
Выдувает эскиз холмов, верь мне.
Дай мне руку,
Мы убежим вверх.
Туда волхвы возносили смех пением.
Тихо, там нам никто не помешает уже.
Небо ждет, изумрудное.
Спеши же.
Стыл праздником
Город ласки и тепла
Позади, летним днем.
Позови меня.
Жди меня, жди.
Шелестит клен,
Запыленный маем и утопленный дождем.
Шепот звезд, что ты говорил,
Но я не слушал его — не спеша жил.
В прозрачных комнатах белые облака
И тоска из рубиновых нитей плела плед
Нам пленом, в дотлевающий камин
Летят письма.
Бог с ними, лишь бы не пустела пристань.
Пути тернистые вниз по реке.
Как там называли ту дорогу?
То ли мне соврал Падре?
Одни теряли дочь,
Другие подругу,
Но не пытались помочь — протянуть руку.
«Во всем виновата весна»
Говорили стены.
Грусть ожила, и принялась грызть небо.
Не было были,
И не было вымысла вовсе.
Вы все сами знаете, как её бросили.
Как её просьбы сестра отпускала к морю.
Она рыдала и захлебнулась горем.
В перерывах между ночью и днем.
Вчера и завтра.
Есть автора, чьи рукописи не горят.
В первых числах мая солнце светит слишком ярко.
Мая не хотела пропускать этот закат.
Второй Куплет.
Сердце стучит неистово.
Не стали сны явью.
Я уповаю на тебя
Утопая в мае.
Высоко летаю.
Не вини меня, Мая.
Моя вина лишь в том,
Что голову вино опять дурманит.
Эти пышные цвета лета столько лет льстили.
И мои стихи были чем-то вроде диких лилий.
Жди меня,
Время верни обещанное мне.
Минимум слез, а остальное забирай, где
Красками яркими парки пачкают счастьем.
Пары мечтающие парам тающим
Дышат и тащат вымыслы то ли,
То ли вчерашний мир, что ли,
Что рисовал слова и ноты в седине картин.
Бывших январских холодов суровых.
Ууу.
В оконных рамах время замерзало сутками.
Сухие губы просили воды.
И ты пела стихи,
И бередила мечты.
«Психи за стенами» думали
Люди, только
Стол накрывали шелком,
И снег шел мокрый.
Так дни плыли,
Пока не наступила весна.
«Моя последняя»
Подумала Мая.
Её кудрявые локоны на ветру играли.
На мостовой,
Где лед превращался в гравий.
Она ждала тепла, и плакала как-то.
Сара нагадала ей судьбу,
Нагадав в карты.
Её душа скулит и скалит зубы.
Тоскливый вечер, медные трубы рыдали,
Утром, уже ревя от смеха, пел клавесин.
Вместе с Маей провожали девятнадцатую зиму.
Река несла тело.
Ла-ла-Ла-ла.
Ла-ла.
Кругом сходили с ума
Все, кроме меня.
А мне мерещились часы без стрелок и глаза Маи.
Извини меня,
Я улетаю.

Songtekstvertaling

De avond werd verlicht door licht.
Ze lag te slapen in het benauwde interieur van een trage taxi.,
Die haar naar de zuidelijke oever bracht.
De schemering werd nacht.
De lente draaide in mijn hoofd.
May, May!
De straten fluisterden.
Voorbijgangers zagen haar blauwe ogen niet.,
Treurig kijkend naar de lege Kade,
En de wind zong haar weg naar de wolken.
Wacht op mij.
Het Eerste Couplet.
De huizen van de slaapgebieden deden de lichten in de ramen aan.
Lente avond boven het Park verspreide notities,
Maar je hebt deze schoonheid niet gezien.
Je was ver van huis.,
Gewond bij de dageraad.
Bloemen bloeiden die eens in de eeuw bloeiden.
Hun geur maakt je gek.
Oogverblindend,
Dalekooo voorbij de horizon
In een windvlaag
Een schets van de heuvels blazen, geloof me.
Geef me je hand.,
We rennen naar boven.
Daar hief de Magi hun gelach op door te zingen.
Stil, niemand zal ons daar al storen.
De hemel wacht, emerald.
Opschieten.
Styl vakantie
Stad van genegenheid en warmte
Achter, op een zomerdag.
Bel me.
Wacht op mij, wacht op mij.
Veedief esdoorn,
Afgestoft door mei en verdronken door de regen.
Fluister van de sterren, wat zei je?,
Maar ik luisterde niet naar hem.
In transparante kamers witte wolken
En melancholie van ruby threads weve a deken
Amerikaanse gevangene, in een smeulende open haard
De Letters vliegen.
God helpe hen, was de kade maar niet leeg.
De paden zijn doornig langs de rivier.
Hoe heette die weg?
Heeft de Padre tegen me gelogen?
Sommigen verloren hun dochter.,
Andere vrienden,
Maar ze probeerden niet te helpen-om contact op te nemen.
"Het is allemaal de schuld van de lente"
De muren spraken.
Verdriet herleefde en begon aan de lucht te knagen.
Er was geen,
En er was helemaal geen fictie.
Jullie weten allemaal hoe ze in de steek is gelaten.
Hoe haar zus haar naar zee liet gaan.
Ze sobde en stikte van verdriet.
Tussen nacht en dag.
Gisteren en morgen.
Er zijn auteurs wiens manuscripten niet branden.
In de eerste dagen van mei schijnt de zon te fel.
May wilde deze zonsondergang niet missen.
tweede couplet.
Mijn hart bonst.
De dromen zijn niet uitgekomen.
Ik vertrouw op je.
Verdrinking in mei.
Ik vlieg hoog.
Geef mij niet de schuld, May.
Mijn schuld is alleen dat,
Dat de wijn weer bedwelmend is.
Deze weelderige kleuren van de zomer zijn al jaren gevleid.
En mijn gedichten waren als wilde lelies.
Wacht op mij.,
Geef de tijd terug die je me beloofde.
Minimum aan tranen, en neem de rest, waar
Felle kleuren vlekken parken met geluk.
Stelletjes die dromen stellen die smelten
Adem en sleep ficties of,
Is het de wereld van gisteren of zo?,
Dat hij woorden en notities tekende in het grijs van schilderijen.
De oude januari koude is ernstig.
Whoo.
In de raamkozijnen stond de tijd dagen stil.
Droge lippen vroegen om water.
En je zong de verzen,
En dromen kwamen uit.
"De gekken achter de muren" dacht
Alleen mensen
De tafel was bedekt met zijde.,
En de sneeuw was nat.
Dus de dagen gingen voorbij,
Tot de lente kwam.
"Mijn laatste"
May Dacht.
Haar krullen speelden in de wind.
Op de stoep,
Waar het ijs in Grind veranderde.
Ze wachtte op warmte en huilde.
Sarah had haar lot verteld.,
Door te Kaarten.
Haar ziel huilt en bakt zijn tanden.
Een sombere avond, koperen pijpen snikken,
'S morgens, al brullend van het lachen, zong het klavecimbel.
Samen met mei zagen ze de negentiende winter af.
De rivier droeg het lichaam.
La-La-La-La.
La-La.
Iedereen werd gek.
Iedereen behalve ik.
Ik zag een klok zonder handen en Mai ' s ogen.
Excuseer me.,
Ik ga weg.