Високосный Год — 1637 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "1637" van Високосный Год.
Songteksten
В шестнадцать тридцать семь время ушло.
Эх, какое было время,
оно знало себе цену.
Веришь, нет ли?
всЈ слышнее и заметней
краски сыплются с картин,
время просится уйти…
Я отпускаю,
я умираю всякий раз, как вижу ветер
к небу листья поднимает,
эй, верни моЈ!
видишь, мне самому мало!
Листья жгут — сладкий запах смерти,
жизни горькая строка…
Листья жгут, и вряд ли кто заметит,
как сгорает осень, уснувшая у костра.
Тишина стиснет зубы,
и только наши голоса,
голоса наших птиц,
где-то уже за рекой!
Три-четыре-пять, я ухожу искать весну, ау!
Эх, милая моя о чЈм ты раньше думала,
кто вытрет твои слЈзы теперь,
теперь, когда ночь длиннее дня,
и день короче ночи,
короче, всЈ уже не то теперь…
Голоса,
голоса наших птиц,
где-то уже за рекой…
три-четыре-пять, я ухожу искать весну, ау!
Итак, шестнадцать тридцать семь.
Бог останавливает время.
Он спускается с небес,
в карманах прячет чудеса.
Он говорит, что я могу передать письмо тебе,
с белым парусом, который возвращается
на много-много-много лет назад
туда, где ещЈ все живы, в дом, где когда-то жил я,
где слышны наши голоса,
голоса наших птиц
где-то уже за рекой!
Три-четыре-пять, я ухожу искать весну, ау!
Songtekstvertaling
Om 16.30 uur was de tijd om.
Oh, wat een tijd was het,
het kende zijn waarde.
Geloof je dat?
alles is meer hoorbaar en merkbaar
verf valt van de schilderijen,
tijd smeekt om te gaan…
Ik laat los.,
Ik sterf elke keer als ik de wind zie
naar de hemel stijgt bladeren op,
Hé, breng MoE terug!
zie je, het is niet genoeg voor mij!
Bladeren branden - de zoete geur van de dood,
het leven is een bittere lijn…
Bladeren branden, en bijna niemand zal het merken. ,
hoe de herfst brandt, slapend bij het vuur.
Stilte klemt zijn tanden,
en alleen onze stemmen,
de stemmen van onze vogels,
ergens aan de overkant van de rivier!
Drie-vier-vijf, Ik ga de lente zoeken, ow!
Oh, mijn liefste, wat dacht je daarvoor,
wie zal je tranen nu afvegen,
nu de nacht langer is dan de dag,
en de dag is korter dan de nacht.,
kortom, alles is nu niet meer hetzelfde.…
Stem,
de stemmen van onze vogels,
ergens al voorbij de rivier...
drie-vier-vijf, Ik ga de lente zoeken, ow!
Zestien zevenendertig.
God stopt de tijd.
Hij daalt neer uit de hemel.,
hij verbergt wonderen in zijn zakken.
Hij zegt dat ik je de brief kan geven.,
met een wit zeil dat terugkeert
vele, vele, vele jaren geleden
naar de plek waar iedereen nog leeft, naar het huis waar ik ooit woonde,
waar onze stemmen worden gehoord,
stemmen van onze vogels
ergens aan de overkant van de rivier!
Drie-vier-vijf, Ik ga de lente zoeken, ow!