Vincent Price — Berenice songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Berenice" van Vincent Price.


MISERY is manifold. The wretchedness of earth is multiform. Overreaching the
wide horizon as the rainbow, its hues are as various as the hues of that arch —
as distinct too, yet as intimately blended. Overreaching the wide horizon as
the rainbow! How is it that from beauty I have derived a type of unloveliness?
— from the covenant of peace, a simile of sorrow? But as, in ethics,
evil is a consequence of good, so, in fact, out of joy is sorrow born.
Either the memory of past bliss is the anguish of to-day, or the agonies which
are, have their origin in the ecstasies which might have been
My baptismal name is Egaeus; that of my family I will not mention.
Yet there are no towers in the land more time-honored than my gloomy, gray,
hereditary halls. Our line has been called a race of visionaries;
and in many striking particulars — in the character of the family mansion — in
the frescos of the chief saloon — in the tapestries of the dormitories — in the
chiselling of some buttresses in the armory — but more especially in the
gallery of antique paintings — in the fashion of the library chamber — and,
lastly, in the very peculiar nature of the library’s contents — there is more
than sufficient evidence to warrant the belief
The recollections of my earliest years are connected with that chamber,
and with its volumes — of which latter I will say no more. Here died my mother.
Herein was I born. But it is mere idleness to say that I had not lived before
— that the soul has no previous existence. You deny it? — let us not argue the
matter. Convinced myself, I seek not to convince. There is, however,
a remembrance of aerial forms — of spiritual and meaning eyes — of sounds,
musical yet sad — a remembrance which will not be excluded; a memory like a
shadow — vague, variable, indefinite, unsteady; and like a shadow, too,
in the impossibility of my getting rid of it while the sunlight of my reason
shall exist
In that chamber was I born. Thus awaking from the long night of what seemed,
but was not, nonentity, at once into the very regions of fairy land — into a
palace of imagination — into the wild dominions of monastic thought and
erudition — it is not singular that I gazed around me with a startled and
ardent eye — that I loitered away my boyhood in books, and dissipated my youth
in reverie; but it is singular that as years rolled away, and the noon of
manhood found me still in the mansion of my fathers — it is wonderful what
stagnation there fell upon the springs of my life — wonderful how total an
inversion took place in the character of my commonest thought. The realities of
the world affected me as visions, and as visions only, while the wild ideas of
the land of dreams became, in turn, not the material of my every-day existence,
but in very deed that existence utterly and solely in itself
Berenice and I were cousins, and we grew up together in my paternal halls.
Yet differently we grew — I, ill of health, and buried in gloom — she, agile,
graceful, and overflowing with energy; hers, the ramble on the hill-side —
mine the studies of the cloister; I, living within my own heart, and addicted,
body and soul, to the most intense and painful meditation — she,
roaming carelessly through life, with no thought of the shadows in her path,
or the silent flight of the raven-winged hours. Berenice! -I call upon her
name — Berenice! — and from the gray ruins of memory a thousand tumultuous
recollections are startled at the sound! Ah, vividly is her image before me now,
as in the early days of her light-heartedness and joy! Oh, gorgeous yet
fantastic beauty! Oh, sylph amid the shrubberies of Arnheim! Oh,
Naiad among its fountains! And then — then all is mystery and terror,
and a tale which should not be told. Disease — a fatal disease,
fell like the simoon upon her frame; and, even while I gazed upon her,
the spirit of change swept over her, pervading her mind, her habits,
and her character, and, in a manner the most subtle and terrible,
disturbing even the identity of her person! Alas! the destroyer came and went!
— and the victim -where is she? I knew her not — or knew her no longer as
Among the numerous train of maladies superinduced by that fatal and primary one
which effected a revolution of so horrible a kind in the moral and physical
being of my cousin, may be mentioned as the most distressing and obstinate in
its nature, a species of epilepsy not unfrequently terminating in trance itself
— trance very nearly resembling positive dissolution, and from which her manner
of recovery was in most instances, startlingly abrupt. In the mean time my own
disease — for I have been told that I should call it by no other appellation —
my own disease, then, grew rapidly upon me, and assumed finally a monomaniac
character of a novel and extraordinary form — hourly and momently gaining vigor
— and at length obtaining over me the most incomprehensible ascendancy.
This monomania, if I must so term it, consisted in a morbid irritability of
those properties of the mind in metaphysical science termed the attentive.
It is more than probable that I am not understood; but I fear, indeed,
that it is in no manner possible to convey to the mind of the merely general
reader, an adequate idea of that nervous intensity of interest with which,
in my case, the powers of meditation (not to speak technically) busied and
buried themselves, in the contemplation of even the most ordinary objects of
the universe
To muse for long unwearied hours, with my attention riveted to some frivolous
device on the margin, or in the typography of a book; to become absorbed,
for the better part of a summer’s day, in a quaint shadow falling aslant upon
the tapestry or upon the floor; to lose myself, for an entire night,
in watching the steady flame of a lamp, or the embers of a fire;
to dream away whole days over the perfume of a flower; to repeat, monotonously,
some common word, until the sound, by dint of frequent repetition,
ceased to convey any idea whatever to the mind; to lose all sense of motion or
physical existence, by means of absolute bodily quiescence long and obstinately
persevered in: such were a few of the most common and least pernicious vagaries
induced by a condition of the mental faculties, not, indeed, altogether
unparalleled, but certainly bidding defiance to anything like analysis or
Yet let me not be misapprehended. The undue, earnest, and morbid attention thus
excited by objects in their own nature frivolous, must not be confounded in
character with that ruminating propensity common to all mankind,
and more especially indulged in by persons of ardent imagination.
It was not even, as might be at first supposed, an extreme condition,
or exaggeration of such propensity, but primarily and essentially distinct and
different. In the one instance, the dreamer, or enthusiast, being interested by
an object usually not frivolous, imperceptibly loses sight of this object in a
wilderness of deductions and suggestions issuing therefrom, until,
at the conclusion of a day dream often replete with luxury, he finds the
incitamentum, or first cause of his musings, entirely vanished and forgotten.
In my case, the primary object was invariably frivolous, although assuming,
through the medium of my distempered vision, a refracted and unreal importance.
Few deductions, if any, were made; and those few pertinaciously returning in
upon the original object as a centre. The meditations were never pleasurable;
and, at the termination of the reverie, the first cause, so far from being out
of sight, had attained that supernaturally exaggerated interest which was the
prevailing feature of the disease. In a word, the powers of mind more
particularly exercised were, with me, as I have said before, the attentive,
and are, with the day-dreamer, the speculative
My books, at this epoch, if they did not actually serve to irritate the
disorder, partook, it will be perceived, largely, in their imaginative and
inconsequential nature, of the characteristic qualities of the disorder itself.
I well remember, among others, the treatise of the noble Italian,
Coelius Secundus Curio, «De Amplitudine Beati Regni Dei; «St.
Austin’s great work, the «City of God;» and Tertullian’s «De Carne Christi ,»
in which the paradoxical sentence «Mortuus est Dei filius; credible est quia
ineptum est: et sepultus resurrexit; certum est quia impossibile est, «occupied my undivided time, for many weeks of laborious and fruitless
Thus it will appear that, shaken from its balance only by trivial things,
my reason bore resemblance to that ocean-crag spoken of by Ptolemy Hephestion,
which steadily resisting the attacks of human violence, and the fiercer fury
of the waters and the winds, trembled only to the touch of the flower called
Asphodel. And although, to a careless thinker, it might appear a matter beyond
doubt, that the alteration produced by her unhappy malady, in the moral
condition of Berenice, would afford me many objects for the exercise of that
intense and abnormal meditation whose nature I have been at some trouble in
explaining, yet such was not in any degree the case. In the lucid intervals of
my infirmity, her calamity, indeed, gave me pain, and, taking deeply to heart
that total wreck of her fair and gentle life, I did not fall to ponder,
frequently and bitterly, upon the wonder-working means by which so strange a
revolution had been so suddenly brought to pass. But these reflections partook
not of the idiosyncrasy of my disease, and were such as would have occurred,
under similar circumstances, to the ordinary mass of mankind. True to its own
character, my disorder revelled in the less important but more startling
changes wrought in the physical frame of Berenice — in the singular and most
appalling distortion of her personal identity
During the brightest days of her unparalleled beauty, most surely I had never
loved her. In the strange anomaly of my existence, feelings with me,
had never been of the heart, and my passions always were of the mind.
Through the gray of the early morning — among the trellised shadows of the
forest at noonday — and in the silence of my library at night — she had flitted
by my eyes, and I had seen her — not as the living and breathing Berenice,
but as the Berenice of a dream; not as a being of the earth, earthy,
but as the abstraction of such a being; not as a thing to admire,
but to analyze; not as an object of love, but as the theme of the most
abstruse although desultory speculation. And now — now I shuddered in her
presence, and grew pale at her approach; yet, bitterly lamenting her fallen and
desolate condition, I called to mind that she had loved me long, and,
in an evil moment, I spoke to her of marriage
And at length the period of our nuptials was approaching, when, upon an
afternoon in the winter of the year — one of those unseasonably warm, calm,
and misty days which are the nurse of the beautiful Halcyon , — I sat,
(and sat, as I thought, alone,) in the inner apartment of the library.
But, uplifting my eyes, I saw that Berenice stood before me
Was it my own excited imagination — or the misty influence of the atmosphere —
or the uncertain twilight of the chamber — or the gray draperies which fell
around her figure — that caused in it so vacillating and indistinct an outline?
I could not tell. She spoke no word; and I — not for worlds could I have
uttered a syllable. An icy chill ran through my frame; a sense of insufferable
anxiety oppressed me; a consuming curiosity pervaded my soul; and sinking back
upon the chair, I remained for some time breathless and motionless,
with my eyes riveted upon her person. Alas! its emaciation was excessive,
and not one vestige of the former being lurked in any single line of the
contour. My burning glances at length fell upon the face
The forehead was high, and very pale, and singularly placid; and the once jetty
hair fell partially over it, and overshadowed the hollow temples with
innumerable ringlets, now of a vivid yellow, and jarring discordantly,
in their fantastic character, with the reigning melancholy of the countenance.
The eyes were lifeless, and lustreless, and seemingly pupilless,
and I shrank involuntarily from their glassy stare to he contemplation of the
thin and shrunken lips. They parted; and in a smile of peculiar meaning,
the teeth of the changed Berenice disclosed themselves slowly to my view.
Would to God that I had never beheld them, or that, having done so, I had died!
The shutting of a door disturbed me, and, looking up, I found that my cousin
had departed from the chamber. But from the disordered chamber of my brain,
had not, alas! departed, and would not be driven away, the white and ghastly
spectrum of the teeth. Not a speck on their surface — not a shade on their
enamel — not an indenture in their edges — but what that period of her smile
had sufficed to brand in upon my memory. I saw them now even more unequivocally
than I beheld them then. The teeth! — the teeth! — they were here, and there,
and everywhere, and visibly and palpably before me; long, narrow,
and excessively white, with the pale lips writhing about them, as in the very
moment of their first terrible development. Then came the full fury of my
monomania, and I struggled in vain against its strange and irresistible
influence. In the multiplied objects of the external world I had no thoughts
but for the teeth. For these I longed with a phrenzied desire. All other
matters and all different interests became absorbed in their single
contemplation. They — they alone were present to the mental eye, and they,
in their sole individuality, became the essence of my mental life.
I held them in every light. I turned them in every attitude. I surveyed their
characteristics. I dwelt upon their peculiarities. I pondered upon their
conformation. I mused upon the alteration in their nature. I shuddered as I
assigned to them in imagination a sensitive and sentient power, and even when
unassisted by the lips, a capability of moral expression. Of Mademoiselle Salle
it has been well said, «Que tous ses pas etaient des sentiments ,»
and of Berenice I more seriously believed que toutes ses dents etaient des
idees. Des idees! — ah here was the idiotic thought that destroyed me!
Des idees! — ah therefore it was that I coveted them so madly! I felt that
their possession could alone ever restore me to peace, in giving me back to
And the evening closed in upon me thus — and then the darkness came,
and tarried, and went — and the day again dawned — and the mists of a second
night were now gathering around — and still I sat motionless in that solitary
room — and still I sat buried in meditation — and still the phantasma of the
teeth maintained its terrible ascendancy, as, with the most vivid hideous
distinctness, it floated about amid the changing lights and shadows of the
chamber. At length there broke in upon my dreams a cry as of horror and dismay;
and thereunto, after a pause, succeeded the sound of troubled voices,
intermingled with many low moanings of sorrow or of pain. I arose from my seat,
and throwing open one of the doors of the library, saw standing out in the
ante-chamber a servant maiden, all in tears, who told me that Berenice was — no
more! She had been seized with epilepsy in the early morning, and now,
at the closing in of the night, the grave was ready for its tenant,
and all the preparations for the burial were completed
I found myself sitting in the library, and again sitting there alone.
It seemed that I had newly awakened from a confused and exciting dream.
I knew that it was now midnight, and I was well aware, that since the setting
of the sun, Berenice had been interred. But of that dreary period which
intervened I had no positive, at least no definite comprehension.
Yet its memory was replete with horror — horror more horrible from being vague,
and terror more terrible from ambiguity. It was a fearful page in the record
my existence, written all over with dim, and hideous, and unintelligible
recollections. I strived to decypher them, but in vain; while ever and anon,
like the spirit of a departed sound, the shrill and piercing shriek of a
female voice seemed to be ringing in my ears. I had done a deed — what was it?
I asked myself the question aloud, and the whispering echoes of the chamber
answered me, — «what was it? «On the table beside me burned a lamp, and near it lay a little box.
It was of no remarkable character, and I had seen it frequently before,
for it was the property of the family physician; but how came it there,
upon my table, and why did I shudder in regarding it? These things were in no
manner to be accounted for, and my eyes at length dropped to the open pages of
a book, and to a sentence underscored therein. The words were the singular but
simple ones of the poet Ebn Zaiat: — «Dicebant mihi sodales si sepulchrum
amicae visitarem, curas meas aliquantulum fore levatas .» Why then,
as I perused them, did the hairs of my head erect themselves on end,
and the blood of my body become congealed within my veins?
There came a light tap at the library door — and, pale as the tenant of a tomb,
a menial entered upon tiptoe. His looks were wild with terror, and he spoke to
me in a voice tremulous, husky, and very low. What said he? — some broken
sentences I heard. He told of a wild cry disturbing the silence of the night —
of the gathering together of the household — of a search in the direction of
the sound; and then his tones grew thrillingly distinct as he whispered me of a
violated grave — of a disfigured body enshrouded, yet still breathing — still
palpitating — still alive !
He pointed to garments; - they were muddy and clotted with gore.
I spoke not, and he took me gently by the hand: it was indented with the
impress of human nails. He directed my attention to some object against the
wall. I looked at it for some minutes: it was a spade. With a shriek I bounded
to the table, and grasped the box that lay upon it. But I could not force it
open; and in my tremor, it slipped from my hands, and fell heavily,
and burst into pieces; and from it, with a rattling sound, there rolled out
some instruments of dental surgery, intermingled with thirty-two small,
white and ivory-looking substances that were scattered to and fro about the


Ellende is veelvoudig. De ellende van de aarde is multiform. Overreageren van de
brede horizon als de regenboog, zijn haar kleuren zo verschillend als de kleuren van die boog —
zo duidelijk ook, maar zo intiem gemengd. Over de brede horizon als
de regenboog! Hoe komt het dat ik van schoonheid een soort van onliefde heb afgeleid?
van het vredesverdrag, een gelijkenis van verdriet? Maar zoals, in ethiek,
kwaad is een gevolg van goed, dus in feite, uit vreugde is verdriet geboren.
Of de herinnering aan de gelukzaligheid van het verleden is de angst van vandaag, of de kwellingen die
zijn, hebben hun oorsprong in de ecstasies die
Mijn doopnaam is Egaeus; die van mijn familie zal ik niet noemen.
Maar er zijn geen torens in het land meer geëerd dan mijn sombere, grijze,
erfelijke zalen. Onze lijn is een ras van visionairs genoemd.;
en in vele opvallende bijzonderheden-in het karakter van de Family mansion — in
de fresco ' s van de belangrijkste saloon — in de wandtapijten van de slaapzalen — in de
beitelen van een aantal karkassen in de wapenkamer — maar meer in het bijzonder in de
galerij van antieke schilderijen-in de mode van de bibliotheek kamer — en,
ten slotte is er in de zeer eigenaardige aard van de inhoud van de bibliotheek — meer
dan voldoende bewijs om het geloof te rechtvaardigen
De herinneringen van mijn eerste jaren zijn verbonden met die kamer.,
en met zijn volumes-waarvan ik het laatste niet meer zal zeggen. Hier stierf mijn moeder.
Hierin ben ik geboren. Maar het is gewoon nietsdoen om te zeggen dat ik niet eerder had geleefd
- dat de ziel geen vorig bestaan heeft. Ontken je het? - laten we geen ruzie maken
zaak. Ik overtuigde mezelf, Ik probeer niet te overtuigen. Er is echter,
een herinnering aan luchtvormen-van spirituele en betekenisvolle ogen — van geluiden,
muzikaal maar triest-een herinnering die niet zal worden uitgesloten; een herinnering als een
schaduw-vaag, variabel, onbepaald, wankel; en ook als een schaduw,
in de onmogelijkheid om er vanaf te komen terwijl het zonlicht van mijn verstand
In die kamer ben ik geboren. Zo ontwaakt de lange nacht van wat leek,
maar was niet meteen in de regio ' s van Feeënland — in een
Paleis van de verbeelding-in de wilde dominions van de monastieke gedachte en
eruditie — het is niet uniek dat ik keek rond mij met een geschrokken en
vurig oog, dat ik mijn jeugd in de boeken verdreef, en mijn jeugd verdreef —
in reverie, maar het is uniek dat als jaren weggerold, en de middag van
mannelijkheid vond me nog steeds in het huis van mijn vaders - het is prachtig wat
stagnatie daar viel op de bronnen van mijn leven-prachtig hoe totaal een
inversie vond plaats in het karakter van mijn meest voorkomende gedachte. De realiteiten van
de wereld beïnvloedde me als visioenen, en alleen als visioenen, terwijl de wilde ideeën van
het land van de dromen werd op zijn beurt niet het materiaal van mijn dagelijks bestaan.,
maar in feite is dat bestaan volkomen en alleen op zichzelf
Berenice en ik waren neven, en we groeiden samen op in mijn vaderzalen.
Maar anders groeiden we — ik, ziek van gezondheid, en begraven in somberheid — zij, behendig,
gracieus, en overvol met energie; van haar, de ramble op de hill-side —
mijn studie van het klooster; ik, levend in mijn eigen hart, en verslaafd,
lichaam en ziel, tot de meest intense en pijnlijke meditatie-ze,
zorgeloos door het leven zwerven, zonder te denken aan de schaduwen op haar pad.,
of de stille vlucht van de raven-winged uren. Berenice! - Ik roep haar aan .
naam: Berenice! - en uit de grijze ruïnes van het geheugen duizend tumultueuze
herinneringen schrikken van het geluid. Ah, levendig is haar beeld voor mij nu,
zoals in de vroege dagen van haar lichthartigheid en vreugde! Oh, prachtig nog
fantastische schoonheid! Sylph temidden van de struiken van Arnheim. Oh,
Naiad tussen zijn fonteinen! En dan is alles mysterie en terreur,
en een verhaal dat niet verteld mag worden. Ziekte-een dodelijke ziekte,
viel als de simoon op haar frame, en zelfs terwijl ik naar haar staarde,
de geest van verandering overspoelde haar, doordrongen van haar geest, haar gewoonten,
en haar karakter, en op een manier de meest subtiele en verschrikkelijke,
zelfs de identiteit van haar persoon verstoren! Helaas! de vernietiger kwam en ging!
en het slachtoffer ... waar is ze? Ik kende haar niet-of kende haar niet langer als
Onder de talrijke kwalen die door die fatale en primaire worden overschaduwd.
dat leidde tot een revolutie van zo ' n verschrikkelijke soort in de morele en fysieke
het feit van mijn neef, kan worden genoemd als de meest verontrustende en hardnekkige in
de aard ervan, een soort epilepsie die niet zelden in trance zelf eindigt
- trance lijkt bijna op een positieve ontbinding, en van waaruit haar manier
het herstel was in de meeste gevallen schrikbarend abrupt. Ondertussen mijn eigen
ziekte-want Mij is verteld dat ik het door geen andere benaming moet noemen —
mijn eigen ziekte groeide snel op mij en nam uiteindelijk een monomaan aan.
karakter van een roman en buitengewone vorm-uur en momenteelversterkende kracht
- en eindelijk de meest onbegrijpelijke Stijfheid boven me te krijgen.
Deze monomanie, als ik het zo mag zeggen, bestond uit een morbide prikkelbaarheid van
die eigenschappen van de geest in de metafysische wetenschap noemen ze de attente.
Het is meer dan waarschijnlijk, dat ik niet begrepen word; maar ik vrees, Ja.,
dat het op geen enkele wijze mogelijk is aan de geest van de louter algemene
lezer, een adequaat idee van die nerveuze intensiteit van belangstelling waarmee,
in mijn geval, de krachten van meditatie (niet om technisch te spreken) bused en
begraven zichzelf, in de beschouwing van zelfs de meest gewone objecten van
Om te muze voor lange ongewete uren, met mijn aandacht geboeid aan enkele frivole
apparaat op de rand, of in de typografie van een boek; te worden opgenomen,
voor het grootste deel van een zomerdag, in een schaduw vallende schaduw
het tapijt of op de vloer; om mezelf te verliezen, voor een hele nacht,
in het kijken naar de constante vlam van een lamp, of de vlammen van een vuur;
om hele dagen weg te dromen over het parfum van een bloem; om te herhalen, eentonig,
een gemeenschappelijk woord, tot het geluid, door de druk van frequente herhaling,
stopte met het overbrengen van enig idee aan de geest; om alle gevoel van beweging of
fysiek bestaan, door middel van absolute lichamelijke rust, lang en hardnekkig
volgehouden in: dit waren een paar van de meest voorkomende en minst verderfelijke grillen
veroorzaakt door een toestand van de mentale vermogens, niet, inderdaad, helemaal
ongeëvenaard, maar zeker in strijd met iets als analyse of
Maar laat mij niet verkeerd begrepen worden. De ongepaste, ernstige en morbide aandacht dus
opgewonden door objecten in hun eigen natuur frivool, mag niet worden verward in
karakter met die herkauwende neiging die de hele mensheid gemeen heeft.,
en vooral toegeeflijk door mensen met vurige verbeelding.
Het was niet eens, zoals in het begin zou kunnen worden verondersteld, een extreme conditie,
of overdrijving van een dergelijke neiging, maar voornamelijk en in wezen verschillend en
verschillend. In het ene geval, de dromer, of enthousiaste, geïnteresseerd zijn in
een object verliest dit object meestal niet lichtzinnig, onopvallend uit het oog in een
wildernis van inhoudingen en suggesties uit te geven, tot,
aan het einde van een dagdroom vol luxe, vindt hij de
incitamentum, of de eerste oorzaak van zijn gedachten, geheel verdwenen en vergeten.
In mijn geval, was het primaire object altijd frivool, hoewel aangenomen,
door het medium van mijn verstoorde visie, een gebroken en onwerkelijk belang.
Er werden weinig aftrekposten gemaakt, en die paar keer pertinent terug in
op het oorspronkelijke object als centrum. De meditaties waren nooit plezierig.;
en, aan het einde van de reverie, de eerste oorzaak, zo verre van buiten
in de eerste plaats zou ik willen zeggen dat de Commissie zich bewust is van het belang dat zij hecht aan de verwezenlijking van de interne markt.
overheersend kenmerk van de ziekte. In een woord, de krachten van de geest meer
in het bijzonder werden, zoals ik al eerder heb gezegd, met mij de attente,
en zijn, met de dagdromer, de speculatieve
Mijn boeken, in dit tijdperk, als ze niet echt dienden om de
wanorde, deelname, zal worden waargenomen, grotendeels, in hun verbeeldingskracht en
inconsequente aard, van de karakteristieke kwaliteiten van de aandoening zelf.
Ik herinner mij onder andere de verhandeling van de nobele Italiaan,
Coelius Secundus Curio, "De Amplitudine Beati Regni Dei;" St.
Austin 's grote werk, de" stad van God; "en Tertullians" De Carne Christi ,»
waarin de paradoxale zin "Mortuus est Dei filius; geloofwaardig est quia
ineptum est: et sepultus resurrexit; certum est quia impossibile est, " bezet mijn onverdeelde tijd, voor vele weken van moeizame en vruchteloze
Zo zal het zijn, dat slechts door kleine dingen uit zijn evenwicht geschud wordt.,
mijn reden leek op die Oceaan-crag waar Ptolemaeus Hephistion over sprak.,
die zich gestaag verzet tegen de aanvallen van menselijk geweld, en de fierdere woede
van het water en de wind, beefde alleen naar de aanraking van de bloem genaamd
Ashodel. En hoewel, voor een onzorgvuldige denker, het kan lijken een zaak voorbij
twijfel, dat de verandering veroorzaakt door haar ongelukkige ziekte, in de morele
de toestand van Berenice, zou me veel objecten voor de uitoefening van die
intense en abnormale meditatie waarvan de aard ik heb in een aantal problemen in
dit was echter in geen enkel opzicht het geval. In de heldere intervallen van
mijn zwakheid, haar calamiteit, gaf mij inderdaad pijn, en, diep ter harte nemend
dat totale wrak van haar eerlijke en zachte leven, Ik ben niet gevallen om na te denken,
vaak en bitter, op de wonder-werkende middelen waarmee zo vreemd een
de revolutie was zo plotseling tot stand gekomen. Maar deze reflecties deelden
niet van de idiosyncrasie van mijn ziekte, en waren van dien aard dat zou hebben plaatsgevonden,
onder vergelijkbare omstandigheden, met de gewone massa van de mensheid. Trouw aan zijn eigen
karakter, mijn wanorde genoot van het minder belangrijke maar meer schokkende
veranderingen in het fysieke frame van Berenice-in het enkelvoud en het meest
ontstellende vervorming van haar persoonlijke identiteit
Tijdens de helderste dagen van haar ongeëvenaarde schoonheid, had ik zeker nooit
hield van haar. In de vreemde anomalie van mijn bestaan, gevoelens met mij,
nooit van het hart geweest, en mijn passies waren altijd van de geest.
Door het grijs van de vroege ochtend-tussen de trillende schaduwen van de
's nachts in het bos — en' s nachts in de stilte van M ' n bibliotheek-was ze gestruikeld.
bij mijn ogen, en ik had haar gezien-niet als de levende en ademende Berenice,
maar als de Berenksel van een droom; niet als een wezen van de aarde, aards,
maar als de abstractie van zo ' n wezen; niet als iets om te bewonderen,
maar om te analyseren; niet als een object van liefde, maar als het thema van de meest
onstuimig, maar vergeefse speculatie. En nu huiverde ik in haar.
de tegenwoordigheid werd verbleekt bij haar nadering, en toch jammerde zij met droefheid en droefheid, dat zij gevallen was.
desolate toestand, riep ik op dat ze lang van me hield, en,
op een slecht moment sprak ik met haar over het huwelijk.
En eindelijk naderde de periode van onze huwelijkse voorwaarden, toen, op een
middag in de winter van het jaar-een van die ongewoon warme, kalme,
en mistige dagen die de zuster zijn van de mooie Halcyon, ik zat,
(en zat, zoals ik dacht, alleen,) in het binnenste appartement van de bibliotheek.
Maar opbeurend zag ik dat Berenice voor me stond.
Was het mijn eigen opgewonden verbeelding — of de mistige invloed van de atmosfeer —
of de onzekere schemering van de kamer — of de grijze draperieën die vielen
om haar figuur heen — dat veroorzaakte zo weifelend en onduidelijk een omtrek?
Ik kon het niet zien. Ze sprak geen woord, en ik-niet voor werelden kon ik
met een lettergreep. Een ijzige kou liep door mijn frame; een gevoel van onuitstaanbaar
angst onderdrukte mij; een consumerende nieuwsgierigheid doordrong mijn ziel; en ik zakte terug.
op de stoel bleef ik enige tijd ademloos en bewegingloos.,
met mijn ogen op haar gericht. Helaas! de ijstijd was buitensporig.,
en er is geen enkel spoor van de eerste in een enkele rij van de
contour. Mijn brandende blikken vielen op het gezicht.
Het voorhoofd was hoog, en zeer bleek, en bijzonder kalm; en de eens steiger
haar viel er gedeeltelijk overheen, en overschaduwde de holle tempels met
ontelbare ringen, nu van een levendig geel, en schrikbarend,
in hun fantastische karakter, met de heersende melancholie van het gelaat.
De ogen waren levenloos, en Lustig, en ogenschijnlijk pupilloos. ,
en ik kromp onwillekeurig van hun glazige blik naar hem toe, terwijl hij de
dunne en gekrompen lippen. Ze gingen uit elkaar, en in een glimlach van een eigenaardige betekenis,
de tanden van de veranderde Berenice onthulden zich langzaam naar mijn mening.
Had ik ze maar nooit gezien, dan was ik gestorven.
Het sluiten van een deur stoorde me, en toen ik omhoog keek, vond ik dat mijn neef
was vertrokken uit de kamer. Maar vanuit de wanordelijke kamer van mijn hersenen,
helaas niet! hij ging weg en wilde niet verdreven worden, de blanke en de afgrijselijke.
spectrum van de tanden. Geen vlekje op hun oppervlak, geen schaduw op hun
glazuur-niet een indenture in hun randen — maar wat die periode van haar glimlach
het was voldoende om in mijn geheugen te brandmerken. Ik heb ze nu nog duidelijker gezien.
dan zag ik ze toen. De tanden! - de tanden! - ze waren hier en daar.,
en overal, en zichtbaar en tastbaar voor mij; lang, smal,
en overmatig wit, met de bleke lippen kronkelen over hen, zoals in de zeer
moment van hun eerste verschrikkelijke ontwikkeling. Toen kwam de woede van mijn
monomania en ik vochten tevergeefs tegen zijn vreemde en onweerstaanbare
invloed. In de vermenigvuldigde objecten van de buitenwereld had ik geen gedachten.
maar voor de tanden. Voor hen verlangde ik naar een gefrenzied verlangen. Alle andere
zaken en alle verschillende belangen werden opgenomen in hun single
contemplatie. Zij-zij alleen waren aanwezig aan het mentale oog, en zij,
in hun enige individualiteit, werd de essentie van mijn mentale leven.
Ik hield ze in elk licht vast. Ik heb ze in elke houding aangegeven. Ik heb hun
karakteristieken. Ik had het over hun eigenaardigheden. Ik heb nagedacht over hun
bevleesdheid. Ik dacht aan de verandering in hun aard. Ik huiverde als ik
aan hen toegewezen in verbeelding een gevoelige en bewuste kracht, en zelfs wanneer
niet ondersteund door de lippen, een vermogen tot morele expressie. Van Mademoiselle Salle
het is goed gezegd, " Que tous ses pas etaient des sentiments ,»
en van Berenice geloofde ik meer in wat toutes ses dents etaient des
idees. Des idees! - ah hier was de idiote gedachte die me kapot maakte!
Des idees! - daarom begeerde ik ze zo. Ik voelde dat
hun bezit alleen kan mij ooit in vrede herstellen, door me terug te geven aan
En de avond sloot zich zo op mij af-en toen kwam de duisternis,
en hij verbleef hier en ging, en de dag kwam weer, en de mist van een seconde.
de nacht verzamelde zich nu en toch zat ik bewegingloos in die isoleercel —
kamer-en toch zat ik begraven in meditatie — en nog steeds het phantasma van de
tanden behielden zijn verschrikkelijke opgang, als, met de meest levendige afzichtelijke
onderscheidbaar, zweefde het rond tussen de veranderende lichten en schaduwen van de
zaal. Eindelijk brak er in mijn dromen een schreeuw van verschrikking en ontzetting;
en daarunto, na een pauze, volgde het geluid van verontrustende stemmen op.,
vermengd met vele lage kreunen van verdriet of pijn. Ik stond op van mijn stoel.,
en het openen van een van de deuren van de bibliotheek, zag staan in de
ante-kamer een dienstmaagd, allemaal in tranen, die me vertelde dat Berenice was — nee
meer! Ze had epilepsie in de vroege ochtend, en nu,
bij het sluiten van de nacht, was het graf klaar voor de huurder,
en alle voorbereidingen voor de begrafenis waren voltooid.
Ik zat in de bibliotheek en zat daar weer alleen.
Het leek alsof ik net ontwaakte uit een verwarde en spannende droom.
Ik wist dat het nu middernacht was.
van de zon was Berenice begraven. Maar van die sombere periode die
ik had geen positief, geen duidelijk begrip.
Maar zijn herinnering was vol met verschrikking-gruwel nog erger door vaag te zijn,
en nog verschrikkelijker door dubbelzinnigheid. Het was een angstige pagina in het verslag.
mijn bestaan, overal geschreven met dim, en afschuwelijk, en onverstaanbaar
herinnering. Ik probeerde ze te ontcijferen, maar tevergeefs.,
zoals de geest van een vertrokken geluid, de schrille en piercing schreeuw van een
vrouwelijke stem scheen in mijn oren te tuiten. Ik had een daad gedaan — wat was het?
Ik stelde mezelf de vraag hardop, en de fluisterende echo ' s van de kamer
hij antwoordde: "Wat was het? "Op de tafel naast me verbrandde een lamp, en daar naast lag een kleine doos.
Het was van geen opmerkelijk karakter, en ik had het vaak eerder gezien,
want het was eigendom van de huisarts; maar hoe kwam het daar?,
op mijn tafel, en waarom huiverde ik erover? Deze dingen waren in no
de manier om verantwoording af te leggen, en mijn ogen lang neergedaald op de open pagina ' s van
een boek met daarin een duidelijke uitspraak. De woorden waren de enkelvoud maar
eenvoudige gedichten van de dichter Ebn Zaiat: - " Dicebant mihi sodales si sepulchrum
amicae visitarem, curas meas aliquantulum fore levatas ."Waarom dan,
toen ik ze doorsloot, hebben de haren van mijn hoofd zich aan het einde opgehangen.,
en het bloed van mijn lichaam wordt gestold in mijn aderen?
Er kwam een lichtkraan bij de deur van de bibliotheek ... en bleek als de huurder van een tombe.,
een menial kwam op zijn tenen. Zijn uiterlijk was wild van angst, en hij sprak met
ik in een stem trillend, husky, en zeer laag. Wat zei hij? - wat gebroken.
zinnen die ik hoorde. Hij vertelde over een wilde schreeuw die de stilte van de nacht verstoorde. —
van de samenkomst van het huishouden - van een zoektocht in de richting van
het geluid, en toen werden zijn tonen heel duidelijk als hij mij fluisterde van een
geschonden graf - van een verminkt lichaam bedekt, maar nog steeds ademt-nog steeds
hartkloppingen-nog steeds in leven !
Hij wees naar kleederen; zij waren modderig en Kleurling.
Ik sprak niet, en hij nam mij zacht bij de hand; het was ingesneden met de
indruk van menselijke nagels. Hij richtte mijn aandacht op een object tegen de
muur. Ik heb er een paar minuten naar gekeken: het was een schop. Met een gil die ik Begrensd
naar de tafel, en greep de doos die erop lag. Maar ik kon het niet forceren.
open; en in mijn trilling gleed het uit mijn handen, en viel zwaar.,
en uit haar, met een rammelend geluid, rolde zij op.
sommige instrumenten van tandheelkundige chirurgie, vermengd met 32 kleine,
witte en ivoor-uitziende stoffen die verspreid over de