Vii — Une Touche D'invisible songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Une Touche D'invisible" van Vii.
Songteksten
Les jours passent, sinistres et sans beauté
Dans la classe, mécanisme saboté
Le dos voûté, traînant son cartable
Regardant ses pieds, griffonnant sur la table
L’adolescent bizarre s’efface au dernier rang
L'élève au teint blafard n’a rien d’exubérant
Même les profs n’y prêtent aucune attention
Dans l’indifférence, une forme d’humiliation
Un simple défouloir, une âme que l’on piétine
Les couloirs comme un labyrinthe à la Shining
Besoin d’un ciel neuf et d’un soleil radieux
S'éteindre à petit feu, s’enfermer dans son œuf
Anxieusement, partir sans l’extrême onction
Quand le suicide devient la dernière option
Juste un Adieu, repartir à zéro
Entrer tout entier dans un cœur juste assez gros
Sur mes portraits les gens ne font que pâle figure
Insignifiants comme tous ces fantômes taciturnes
Fresque sans traits, presque hantée
Spectre entier seul sur le sentier
Sur mes portraits les gens ne font que pâle figure
Insignifiants comme tous ces fantômes taciturnes
Dans ce monde étrange, qu’il en soit ainsi
Une plume d’ange dans une touche d’invisible
Dans la pièce comme une vague présence
Dans ces salons où règnent luxe et indécence
La besogne ordonnée d’un air hautain
Sans vergogne pour le menu fretin
La lumière s'éteint, la fatigue assomme
Le lendemain matin se lever, frotter le sol
Les états d'âme d’une banale bonniche
Savoir servir le potage à des gros riches
Humaine imaginaire sur des rotules esquintées
Faire la poussière sur les bibelots des blindés
Le silence d’une femme ornementale
Une poupée de grenier s’endort sous la mansarde
Exiguë, l’existence ne fait pas de cadeau
La condescendance bien plus lourde que le fardeau
La vie de rêve servie sur un plateau
Les Cendrillon crèvent sans les princes et les châteaux
Sur mes portraits les gens ne font que pâle figure
Insignifiants comme tous ces fantômes taciturnes
Fresque sans traits, presque hantée
Spectre entier seul sur le sentier
Sur mes portraits les gens ne font que pâle figure
Insignifiants comme tous ces fantômes taciturnes
Dans ce monde étrange, qu’il en soit ainsi
Une plume d’ange dans une touche d’invisible
La vie triche, ne laisse qu’une faible chance
La France est riche voilà qu’il lui fait une belle jambe
Un hôtel, le rêve d’une simple chambre
Le regard tendre et l’amitié d’une bouteille
Dans les squats on s'évade avec de l’héroïne
Tendre le bras quand les badauds font du lèche vitrine
Un patrimoine entier dans un sac plastique
Les misérables n’ont plus rien de mélodramatique
Des ministres qui ne parlent que d'égalité
Mais se conduisent avec si peu d’humanité
Insectes transparents d’apparence agaçante
Pour les passants: une vision embarrassante
La rue c’est plein d’histoires à dormir debout
L’entraide a disparu mais tout le monde s’en fout
Coucher en ville sous le béton d’un casino
Inutile comme la mairie pour les marginaux
Sur mes portraits les gens ne font que pâle figure
Insignifiants comme tous ces fantômes taciturnes
Fresque sans traits, presque hantée
Spectre entier seul sur le sentier
Sur mes portraits les gens ne font que pâle figure
Insignifiants comme tous ces fantômes taciturnes
Dans ce monde étrange, qu’il en soit ainsi
Une plume d’ange dans une touche d’invisible
Une plume d’ange dans une touche d’invisible
Songtekstvertaling
De dagen gaan voorbij, duister en zonder schoonheid.
In de klas werd het mechanisme gesaboteerd.
Achterovergebogen, haar tas aan het slepen
Ze kijkt naar haar voeten, krabbelt op de tafel.
Bizarre Tiener vervaagt tot de laatste rang.
De blafard-gevlekte student heeft niets uitbundig
Zelfs de leraren letten er niet op.
In onverschilligheid, een vorm van vernedering
Een eenvoudige uitlaatklep, een ziel die vertrapt is
Gangen als een doolhof naar het glanzende
Een nieuwe hemel en een heldere zon nodig
Blus op een klein vuurtje, sluit in zijn ei
Angstig, vertrek zonder de extreme zalving
Wanneer zelfmoord de laatste optie wordt
Gewoon een afscheid, begin bij het begin.
Voer heel in een hart net groot genoeg
Op mijn portretten maken mensen alleen maar bleke figuren
Onbeduidend als al deze stilzwijgende geesten
Fresco zonder kenmerken, bijna behekst
Het hele spectrum alleen al op het pad
Op mijn portretten maken mensen alleen maar bleke figuren
Onbeduidend als al deze stilzwijgende geesten
In deze vreemde wereld, zo zij het
Een engelveer in een vleugje onzichtbaar
In de kamer als een golf
In die salons waar luxe en onfatsoenlijkheid heersen
De ordelijke taak van een hooghartige lucht
Schaamteloos voor het fretin menu
Het licht gaat uit, vermoeidheid valt uit
De volgende ochtend sta op, wrijf de vloer
De stemming van een banale bonniche
Weet hoe je soep moet serveren aan de grote rijken.
Denkbeeldig mens op geplette knieschijven
Stof maken op gepantserde snuisterijen
De stilte van een siervrouw
Een zolderpop valt in slaap onder de zolder.
Verkrampt, het bestaan geeft geen geschenk
Neerbuigend veel zwaarder dan de last
Droomleven geserveerd op een schotel
Assepoester sterft zonder prinsen en kastelen.
Op mijn portretten maken mensen alleen maar bleke figuren
Onbeduidend als al deze stilzwijgende geesten
Fresco zonder kenmerken, bijna behekst
Het hele spectrum alleen al op het pad
Op mijn portretten maken mensen alleen maar bleke figuren
Onbeduidend als al deze stilzwijgende geesten
In deze vreemde wereld, zo zij het
Een engelveer in een vleugje onzichtbaar
Het leven bedriegt, laat slechts een zwakke kans
Frankrijk is rijk hier Hij maakt haar een mooi been
Een hotel, de droom van een eenvoudige kamer
De tedere blik en vriendschap van een fles
In squats ontsnappen we met heroïne.
Strek je arm als de badauds raam likken.
Een heel erfgoed in een plastic zak
De ellendelingen hebben niets meer melodramatisch.
Ministers die alleen over gelijkheid spreken
Maar gedraag je met zo weinig menselijkheid.
Transparante insecten met een vervelend uiterlijk
Voor voorbijgangers: een beschamende visie
De straat is vol met verhalen om te slapen staande
De hulp is weg, maar het kan iedereen niet schelen.
Slapen in de stad onder het beton van een casino
Nutteloos als het gemeentehuis voor de marginale
Op mijn portretten maken mensen alleen maar bleke figuren
Onbeduidend als al deze stilzwijgende geesten
Fresco zonder kenmerken, bijna behekst
Het hele spectrum alleen al op het pad
Op mijn portretten maken mensen alleen maar bleke figuren
Onbeduidend als al deze stilzwijgende geesten
In deze vreemde wereld, zo zij het
Een engelveer in een vleugje onzichtbaar
Een engelveer in een vleugje onzichtbaar