Vienna Teng — Recessional songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Recessional" van Vienna Teng.
Songteksten
«It's so beautiful here,"she says,
«This moment now and this moment, now.»
And I never thought I would find her here:
Flannel and satin, my four walls transformed.
But she’s looking at me, straight to center,
No room at all for any other thought.
And I know I don’t want this, oh, I swear I don’t want this.
There’s a reason not to want this but I forgot.
In the terminal she sleeps on my shoulder,
Hair falling forward, mouth all askew.
Fluorescent announcements beat their wings overhead:
«Passengers missing, we’re looking for you.»
And she dreams through the noise, her weight against me,
Face pressed into the corduroy grooves.
Maybe it means nothing, maybe it means nothing,
Maybe it means nothing, but I’m afraid to move.
And the words: they’re everything and nothing.
I want to search for her in the offhand remarks.
Who are you, taking coffee, no sugar?
Who are you, echoing street signs?
Who are you, the stranger in the shell of a lover,
Dark curtains drawn by the passage of time?
Oh, words, like rain, how sweet the sound.
«Well anyway,"she says, «I'll see you around…»
Songtekstvertaling
Het is hier zo mooi,zegt ze.,
"Dit moment nu en dit moment, nu.»
En ik had nooit gedacht dat ik haar hier zou vinden.:
Flanel en satijn, mijn vier muren getransformeerd.
Maar ze kijkt naar me, recht naar het midden,
Geen ruimte voor andere gedachten.
En ik weet dat ik dit niet wil, Ik zweer dat ik dit niet wil.
Er is een reden om dit niet te willen, maar ik ben het vergeten.
In de terminal slaapt ze op mijn schouder.,
Haar valt naar voren, mond helemaal scheef.
Fluorescerende aankondigingen slaan hun vleugels boven hun hoofd.:
"Passagiers vermist, we zijn op zoek naar u.»
En ze droomt door het lawaai, haar gewicht tegen mij.,
Gezicht tegen de ribfluwelen gedrukt.
Misschien betekent het niets, misschien betekent het niets.,
Misschien betekent het niets, maar ik ben bang om te bewegen.
En de woorden: ze zijn alles en niets.
Ik wil haar zoeken in de opmerkingen.
Wie ben je, koffie aan het drinken, geen suiker?
Wie ben jij, echoën van straatborden?
Wie ben jij, de vreemdeling in de schelp van een minnaar,
Donkere gordijnen dicht door het verstrijken van de tijd?
Oh, woorden, zoals regen, Hoe zoet het geluid.
"Hoe dan ook," zegt ze, " ik zie je nog wel.…»