Veronique Sanson — Sans Regrets songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sans Regrets" van Veronique Sanson.
Songteksten
Dans cette ville, qu’est ce qu’elle peut bien faire
Pour calmer sa colère
Comme une louve solitaire elle erre, elle erre, elle erre.
Elle est partie pour chasser la brume
De son c ur éclaté.
Elle est partie pour ce que nous fûmes
Avant de détruire le passé.
Dans cette ville, qu’est ce qui la fait rire
Des gens dans les bistrots
Elle est partie pour pas les voir rougir
Les gens comme il faut.
Jamais le vent de ses racines
N'était venu jusqu'à moi.
Elle a fui, une nuit ou la lune l’appelait
Vers les anciennes dunes que les Dieux adoraient
Sans regrets, sans regrets.
Elle avait le regard de ceux qui vont mourir
Comme si elle se voyait mal et qu’elle voulait en rire.
Elle ajustait sa voix pour qu’elle vienne à son c ur Qu’il ne sache jamais comment une femme meurt
Et ce silence tout autour d’elle
C'était leur tyrannie.
Ces petits fronts méchant suant de platitude
C’est leur seule attitude.
Jamais le vent de ses racines
N'était venu jusqu'à moi.
Je voudrais qu’elle se dise
Je me pardonne mes fautes qui m’ont un jour offensée
Et je dirais tout haut que j’ai toujours aimé
Sans regrets, sans regrets
Elle a fui, une nuit ou la lune l’appelait,
Vers les anciennes dunes que les Dieux adoraient,
Sans regrets, sans regrets.
Songtekstvertaling
In deze stad, wat kan ze goed doen
Om zijn woede te kalmeren.
Als een eenzame wolf dwaalt ze, ze dwaalt, ze dwaalt.
Ze vertrok om de mist op te jagen.
Zijn hart barstte.
Ze ging weg voor wat we waren.
Voordat je het verleden vernietigt.
In deze stad, wat maakt haar aan het lachen
Mensen in bistros
Ze ging weg zodat ze ze niet zou zien blozen.
De juiste mensen.
Nooit de wind uit zijn wortels
Hij kwam niet naar me toe.
Ze vluchtte, op een nacht riep de maan haar
Naar de oude duinen die de goden aanbaden.
Geen spijt, geen spijt.
Ze had de blik van degenen die zullen sterven.
Alsof ze zichzelf slecht zag en er om wilde lachen.
Ze paste haar stem aan zodat ze naar zijn hart zou komen ... zodat hij nooit zou weten hoe een vrouw sterft.
En die stilte om haar heen
Het was hun tirannie.
Deze vieze, kleine wenkbrauwen zweten van platitude
Het is hun enige houding.
Nooit de wind uit zijn wortels
Hij kwam niet naar me toe.
Ik wil dat ze het zichzelf vertelt.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik het niet begrijp.
En ik zou zeggen luid en duidelijk dat ik altijd graag
Geen spijt, geen spijt.
Ze vluchtte, op een nacht riep de maan haar,
Naar de oude duinen die de goden aanbaden.,
Geen spijt, geen spijt.