Вера Полозкова — Текст, который напугал маму songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Текст, который напугал маму" van Вера Полозкова.
Songteksten
самое забавное в том, владислав алексеевич,
что находятся люди,
до сих пор говорящие обо мне в потрясающих терминах
«вундеркинд»,
«пубертатный период»
и «юная девочка»
«что вы хотите, она же еще ребенок» —
это обо мне, владислав алексеевич,
овладевшей наукой вводить церебролизин внутримышечно
мексидол с никотинкой подкожно,
знающей, чем инсулиновый шприц
выгодно отличается от обычного —
тоньше игла,
хотя он всего на кубик,
поэтому что-то приходится вкалывать дважды;
обо мне, владислав алексеевич,
просовывающей руку под рядом лежащего
с целью проверить, теплый ли еще, дышит ли,
если дышит, то часто ли, будто загнанно,
или, наоборот, тяжело и медленно,
и решить, дотянет ли до утра,
и подумать опять, как жить, если не дотянет;
обо мне, владислав алексеевич,
что умеет таскать тяжелое,
чинить сломавшееся,
утешать беспомощных,
привозить себя на троллейбусе драть из десны восьмерки,
плеваться кровавой ватою,
ездить без провожатых
и без встречающих,
обживать одноместные номера в советских пустых гостиницах,
скажем, петрозаводска, владивостока и красноярска,
бурый ковролин, белый кафель в трещинах,
запах казенного дезинфицирующего,
коридоры как взлетные полосы
и такое из окон, что даже смотреть не хочется;
обо мне, которая едет с матерью в скорой помощи,
дребезжащей на каждой выбоине,
а у матери дырка в легком, и ей даже всхлипнуть больно,
или через осень сидящей с нею в травматологии,
в компании пьяных боровов со множественными ножевыми,
и врачи так заняты,
что не в состоянии уделить ей ни получаса, ни обезболивающего,
а у нее обе ручки сломаны,
я ее одевала час, рукава пустые висят,
и уж тут-то она ревет — а ты ждешь и бесишься,
мать пытаешься успокоить, а сама медсестер хохочущих
ненавидишь до рвоты, до черного исступления;
это я неразумное дитятко, ну ей-богу же,
после яростного спектакля длиной в полтора часа,
где я только на брюхе не ползаю, чтобы зрители мне поверили,
чтобы поиграли со мной да поулыбались мне,
рассказали бы мне и целому залу что-нибудь,
в чем едва ли себе когда-нибудь признавалися;
а потом все смеются, да, все уходят счастливые и согретые,
только мне трудно передвигаться и разговаривать,
и кивать своим,
и держать лицо,
но иначе и жить, наверное, было б незачем;
это меня они упрекают в высокомерии,
говорят мне «ты б хоть не материлась так»,
всё хотят научить чему-то, поскольку взрослые, —
размышлявшую о самоубийстве,
хладнокровно, как о чужом,
«только б не помешали» —
из-за этого, кстати, доктор как-то лет в девятнадцать
отказался лечить меня стационарно —
вы тут подохнете, что нам писать в отчетности? -
меня, втягивавшую кокс через голубую тысячерублевую
в отсутствие хрестоматийной стодолларовой,
хотя круче было б через десятку, по-пролетарски,
а еще лучше — через десятку рупий;
облизавшую как-то тарелку, с которой нюхали,
поздним утром, с похмелья, которое как рукой сняло;
меня, которую предали только шестеро,
но зато самых важных, насущных, незаменяемых,
так что в первое время, как на параплане, от ужаса
воздух в легкие не заталкивался;
меня, что сама себе с ранней юности
и отец, и брат, и возлюбленный;
меня, что проходит в куртке мимо прилавка с книгами,
видит на своей наклейку с надписью «республика» рекомендует"
и хочет обрадоваться,
но ничего не чувствует,
понимаешь, совсем ничего не чувствует;
это меня они лечат, имевшую обыкновение
спать с нелюбимыми, чтоб доказать любимым,
будто клином на них белый свет не сходится,
извиваться, орать, впиваться ногтями в простыни;
это меня, подверженную обсессиям, мономаниям,
способную ждать годами, сидеть-раскачиваться,
каждым «чтобы ты сдох» говорить «пожалуйста, полюби меня»;
меня, с моими прямыми эфирами, с журналистами,
снимающими всегда в строгой очередности,
как я смотрю в ноутбук и стучу по клавишам,
как я наливаю чай и сажусь его пить и щуриться,
как я читаю книжку на подоконнике,
потому что считают, видимо,
что как-то так и выглядит жизнь писателя;
они, кстати говоря, обожают спрашивать:
«что же вы, вера, такая молоденькая, веселая,
а такие тексты пишете мрачные?
это все откуда у вас берется-то?»
как ты думаешь, что мне ответить им, милый друг владислав алексеевич?
может, рассказать им как есть — так и так, дорогая анечка,
я одна боевое подразделение
по борьбе со вселенскою энтропией;
я седьмой год воюю со жлобством и ханжеством,
я отстаиваю права что-то значить,
писать,
высказываться
со своих пятнадцати,
я рассыпаю тексты вдоль той тропы,
что ведет меня глубже и глубже в лес,
размечаю время и расстояние;
я так делаю с самого детства, анечка,
и сначала пришли и стали превозносить,
а за ними пришли и стали топить в дерьме,
важно помнить, что те и другие матрица,
белый шум, случайные коды, пиксели,
глупо было бы позволять им верстать себя;
я живой человек, мне по умолчанию
будет тесной любая ниша, что мне отводится;
что касается славы как твердой валюты, то про курс лучше узнавать
у пары моих приятелей, —
порасспросите их, сколько она им стоила
и как мало от них оставила;
я старая, старая, старая баба, анечка,
изведенная,
страшно себе постылая,
которая, в общем, только и утешается
тем, что бог, может быть, иногда глядит на нее и думает:
— ну она ничего, справляется.
я, наверное,
не ошибся в ней.
Songtekstvertaling
het grappige is, Vladislav Aleksejevitsj,
dat er mensen zijn,
je praat nog steeds over mij in verbazingwekkende termen.
"Wonderkind",
"puberteitsperiode"
en " jong meisje"
"wat wil je, ze is nog maar een kind" —
dit gaat over mij, Vladislav Alekseevich.,
de wetenschap beheersen van het toedienen van Cerebrorolysine intramusculair
Mexidol met nicotine subcutaan,
meer kennis dan een insulinespuit
gunstig verschilt van de gebruikelijke —
dunnere naald,
hoewel het slechts een kubus is,
daarom moet je twee keer hard werken.;
over mij, Vladislav Alekseevich.,
ze steekt haar hand onder de volgende die ligt.
om te controleren of het nog warm is of ademt,
als hij ademt, hoe vaak, alsof hij gedreven is. ,
of, integendeel, hard en langzaam,
en beslissen of het zal duren tot de ochtend,
en denk nog eens na over hoe je moet leven als je het niet haalt.;
over mij, Vladislav Alekseevich.,
wat kan zware dingen dragen,
repareer gebroken dingen.
troost de hulpelozen.,
breng jezelf op een trolleybus om te scheuren uit het tandvlees van de acht,
spugen van katoen,
rijden zonder gids
en zonder greeters,
om in eenpersoonskamers te wonen in lege sovjethotels,
bijvoorbeeld Petrozavodsk, Vladivostok en Krasnoyarsk.,
bruin tapijt, witte tegels in scheuren,
de geur van regerings ontsmettingsmiddel,
gangen als banen
en zo van de ramen dat je niet eens wilt kijken;
over mijn reis met haar moeder in de ambulance.,
rammelen op elke bult,
een moeder heeft een gat in zijn long, en ze huilt van de pijn.,
of door de herfst zitten met haar in traumatologie,
in het gezelschap van dronken varkens met meerdere messen.,
en de dokters hebben het zo druk.,
ik kan haar geen half uur geven, geen pijnstillers.,
en ze heeft beide handgrepen gebroken
Ik droeg een uur, de mouwen hingen leeg,
en zelfs dan brult het en je wacht op woede,
moeder probeert te kalmeren en ze lacht
Ik haat het om te kotsen, tot de zwarte woede;
Ik ben een onredelijk kind.,
na een furieuze voorstelling van anderhalf uur,
waar ik alleen maar op mijn buik kruip zodat het publiek me zal geloven,
om met me te spelen en naar me te lachen,
vertel mij en de hele kamer iets.,
wat je bijna nooit aan jezelf hebt toegegeven.;
en dan lacht iedereen, ja, iedereen verlaat gelukkig en warm,
alleen Ik vind het moeilijk om te bewegen en te praten,
en knik naar je eigen.,
en hou je gezicht vast.,
maar anders zou het waarschijnlijk niet nodig zijn om te leven. ;
ze beschuldigen me van arrogantie.,
mij vertellen " je zou er niet eens toe doen zo",
iedereen wil iets leren, omdat volwassenen, —
reflecteert op zelfmoord,
koelbloedig als een vreemde,
"niet verhinderd" —
door dit, trouwens, dokter eens negentien
weigerde me stil te behandelen.
hier zul je sterven, wat we in rapporten schrijven? -
ik haal coke door de blauwe duizend roebel.
in de afwezigheid van een leerboek honderd dollar,
hoewel het koeler zou zijn geweest in een dozijn jaar, in proletarische stijl,
of nog beter-in tien roepies;
ik heb ooit een bord gelikt dat geroken was.,
laat in de ochtend, met een kater die net is vertrokken;
ik, die werd verraden door slechts zes,
maar de belangrijkste, vitale, onvervangbare,
dus in het begin, zoals op een paraglider, van horror
er werd geen lucht in zijn longen geforceerd.;
ik dat mezelf vanaf jonge leeftijd
zijn vader, zijn broer en zijn geliefde. ;
ik, die langs de boekenkast loopt in mijn jas,
hij ziet een sticker met de woorden "Republiek" erop."
en wil gelukkig zijn,
maar hij voelt niets.,
hij voelt helemaal niets.;
ze behandelen mij.
slapen met de onbeminde om te bewijzen aan de geliefden
alsof het witte licht niet op ze samenkomt als een wig.,
kronkel, schreeuw, graaf je nagels in de lakens;
dit ben ik, onderworpen aan obsessies, monomania,
in staat om jaren te wachten, sit-sway,
Elke "to make you die "zegt" please love me"»;
ik, met mijn live uitzendingen, met journalisten,
het nemen van foto ' s altijd in strikte volgorde,
als ik naar mijn laptop kijk en op de sleutels tik,
hoe ik thee schenk en ga zitten om het te drinken en te knijpen,
als ik een boek lees over de vensterbank,
omdat ze denken, blijkbaar,
dat op een of andere manier dit is hoe het leven van een schrijver eruit ziet;
ze vragen het graag.:
"Waarom ben je, Vera, zo jong en vrolijk,
schrijf je zulke donkere sms ' jes?
waar komt dit vandaan?"
wat denk je dat ik tegen ze moet zeggen, beste vriend Vladislav Aleksejevitsj?
vertel ze maar hoe het gaat, Anechka.,
Ik ben één gevechtseenheid.
over de strijd tegen universele entropie;
Ik vecht al zeven jaar tegen pesten en onverdraagzaamheid.,
Ik sta voor het recht om iets te betekenen.,
schrijven,
uitspreken
vanaf de leeftijd van vijftien jaar,
Ik verstrooi teksten langs die weg.,
dat leidt me dieper en dieper het bos in.,
markeertijd en afstand;
Ik doe dit al sinds ik een kind was, Anechka.,
en zij kwamen en begonnen te loven.,
en nadat ze kwamen en begonnen te verdrinken in stront,
het is belangrijk om te onthouden dat zowel de matrix,
witte ruis, willekeurige codes, pixels,
het zou dom zijn om ze het goed te laten maken.;
Ik ben een levend persoon, mijn standaard is
elke niche die aan mij is toegewezen zal smal zijn.;
wat betreft roem als een harde valuta, is het beter om te leren over de wisselkoers
een paar van mijn vrienden, —
vraag ze hoeveel het kost.
en hoe weinig van hen overbleven;
Ik ben een oude, oude, oude vrouw, Anechka.,
izvedennaya,
Ik ben bang voor mezelf postylya,
die, in het algemeen, alleen getroost is
het feit dat God soms naar haar kijkt en denkt:
het gaat goed met haar.
Ik denk
Ik heb me er niet in vergist.