Вера Полозкова — Нежилое songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Нежилое" van Вера Полозкова.
Songteksten
город исчезает под толщей осени, делаясь нерезким, бесшумным, донным,
всякий вышедший покурить ощущает себя бездомным,
и ко входам в метро, словно к тайным подземным домнам
сходят реки руды
восемь лет назад мы шли той же дорогой, и все, лестницы ли, дома ли, —
было о красоте, о горечи, о необратимости, о финале;
каждый раз мы прощались так, будто бы друг другу пережимали
колотую рану в груди
дорогая юность, тебя ещё слышно здесь, и как жаль, что больше ты не соврёшь нам.
ничего не меняется, только выглядит предсказуемым и несложным;
ни правдивым, ни ложным, ни истинным, ни оплошным.
обними меня и гляди, как я становлюсь неподсудным прошлым.
рук вот только не отводи
20 октября 2011
волшебнику
свет скользит по стеклу купе, по казённым, с печатями, занавескам,
и случайным отблеском ловится в нём, нерезком,
мое сердце, что падает вниз с моста и ложится с далёким плеском
на ладони днепра
так давно я учусь умирать легко, что совсем утрачивается навык
жить помногу и с гордостью, как это водится у зазнаек;
всякий поезд, в котором я, ближе к ночи заваливается набок,
обращается в прах
где тот голос, что вечно пел из тебя, паршивца
лишь о том, что терять легко, если раз решиться,
хороша лапшица, ткань бытия продолжает шиться,
а потом запнулся и произнёс: «прости, я в тебе ошибся»,
и ты нем и неправ
2 января 2012, поезд Киев-Москва
кто нас сделал такими тяжелыми, даже плачется чем-то твёрдым,
словно длинные грифы замкнуло одним аккордом,
словно умер в пути и едешь, и едешь мёртвым,
не смыкаешь очей
отсоединили контакт, и огонь, что был зрим и вещен
и пронизывал кровь, пейзажи, детей и женщин,
разложился на циклы пикселей, знаков, трещин,
а совсем не лучей
эта боль так стара, что определяет мимику, взгляд и почерк,
ледяным металлическим наливается возле почек,
и кто там вокруг ни бегает, ни хлопочет —
ты повсюду ничей
Songtekstvertaling
de stad verdwijnt onder de dikte van de herfst, wordt onduidelijk, stil, bodemloos,
iedereen die gaat roken voelt zich dakloos.,
en naar de ingangen van de metro, alsof het geheime ondergrondse domns zijn.
rivieren van erts dalen af
acht jaar geleden, waren we op dezelfde weg, en alles, trappen of huizen, —
het ging over schoonheid, bitterheid, oneerbiedigheid, over de finale.;
elke keer dat we afscheid namen alsof we elkaar onder druk zetten.
een steekwond in de borst.
beste jeugd, je kunt hier nog steeds gehoord worden, en het is jammer dat je niet meer tegen ons liegt.
niets verandert, het ziet er voorspelbaar en ongecompliceerd uit.
noch waar, noch vals, noch waar, noch vals.
neem me in je armen en kijk hoe ik een ongefundeerd verleden word.
blijf van me af.
20 oktober 2011
tovenaar
het licht glijdt door het glazen compartiment, bij de stuitligging, gestempeld, gordijnen
en er zit een willekeurige reflectie in, mild.,
mijn hart dat valt van de brug en valt met een verre plons
op de palm van de Dnjepr
lang geleden leerde ik gemakkelijk te sterven, wat de vaardigheid volledig verloor.
leef veel en met trots zoals gewoonlijk de snobs;
elke trein waar ik op zit zal op zijn kant vallen tegen de avond.,
verandert in stof
waar is de stem die altijd uit je zong, snotaap?
alleen dat het makkelijk is om te verliezen als je één keer besluit,
goede noedels, de stof van het zijn blijft naaien,
en toen stopte hij en zei, " Het spijt me, ik had het mis over jou."
en je bent dom en fout
2 januari 2012, de trein Kyiv-Moskou
wie maakte ons zo zwaar, zelfs huilen met iets solide,
als lange nekken met één accord.,
hij leek onderweg gestorven te zijn en dood te gaan.
nauwlettend
ontkoppel het contact en het vuur dat zichtbaar en echt was.
doordrongen van het bloed, Landschappen, kinderen en vrouwen,
ontleed in cycli pixels, markeringen, scheuren,
en geen stralen
deze pijn is zo oud dat bepaalt gezichtsuitdrukkingen, blik en handschrift
ijs metaal wordt gegoten in de buurt van de nier,
en wie is er niet om rond te rennen, niet om je druk te maken —
je zit overal bij niemand.