Вера Полозкова — Блокада songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Блокада" van Вера Полозкова.
Songteksten
Отозвали шпионов, собкоров, детей, послов; только террористы и пастухи.
В этот город больше не возят слов, мы беспомощны и тихи — собираем крошки
из-под столов на проклятия и стихи.
Те, кто раньше нас вроде как стерёг — производят стрельбу и ложь;
лица вспарывает ухмылками поперёк, заливает их потом сплошь. Выменяй ружье на
пару своих серёг и сиди говори «ну что ж»; смерть — неверная баба:
прогнал и проклял, страдать обрёк, а хотеть и ждать не перестаешь.
Лето в оккупации — жарит так, что исходишь на соль и жир. Я последний козырь
для контратак, зазевавшийся пассажир — чемодан поставлю в углу, и враг
вывернется мякотью, как инжир; слов не возят, а я на ветер их, как табак,
я главарь молодых транжир.
Слов не возят, блокада, дикторов новостей учат всхлипывать и мычать.
В сто полос без текста клеймит властей наша доблестная печать. В наших житиях,
исполненных поздних вставок, из всех частей будут эту особой звездочкой
помечать — мол, «совсем не могли молчать».
Раздают по картам, по десять в сутки, и то не всем — «как дела», «не грусти»,
«люблю»; мне не нужно, я это все не ем, я едва это все терплю. Я взяла бы «к
черту» и «мне не надо чужих проблем», а еще «все шансы равны нулю».
Бросили один на один с войной, наказали быть начеку. Теперь все,
что было когда-то мной, спит не раздеваясь, пьет из горла и грызет щеку.
И не знаешь, к кому тащиться такой смурной — к психотерапевту или гробовщику.
Дорогой товарищ Небесный Вождь, утолитель духовных жажд. Ниспошли нам,
пожалуйста, мир и дождь, да, и хлеб наш насущный даждь. Я служу здесь осени
двадцать две, я стараюсь глядеть добрей. Если хочешь пыточных в голове —
Не в моей.
Songtekstvertaling
Trok spionnen, correspondenten, kinderen en ambassadeurs terug; alleen de terroristen en de herders.
Woorden worden niet meer naar deze stad gedragen, we zijn hulpeloos en rustig-we verzamelen kruimels
van onder de tafels naar vloeken en gedichten.
En degenen die ons beschermden: voorwaar, zij plachten te schieten en zij plachten te liegen.;
gezichten zijn opengesneden met grijns over, en ze zijn bedekt met zweet overal. Ruil je wapen voor
een paar van uw oorbellen en zitten zeggen "Nou, Nou"; de dood is een ontrouw vrouw:
verbannen en vervloekt, veroordeeld om te lijden, maar je kunt niet stoppen met willen en wachten.
Zomer in de bezetting-roosters zodat je begint met zout en vet. Ik ben de laatste troef.
voor tegenaanvallen, zal een gapende passagier-een koffer in de hoek zetten, en de vijand
het zal blijken als een vijg; woorden dragen niet, en Ik zal ze blazen als tabak,
Ik ben de leider van de jonge spenders.
Woorden worden niet gedragen, de blokkade, nieuwslezers worden geleerd te snotteren en te mompelen.
In honderd pagina ' s zonder tekst, onze dappere seal merken de autoriteiten. In ons leven,
latere inserts worden uit alle delen gemerkt met een speciaal sterretje.
mark-ze zeggen, "kon helemaal niet stil zijn".
Ze geven kaarten uit, tien per dag, en dan niet aan iedereen — "hoe gaat het met je", " Wees niet verdrietig»,
"liefde" ; Ik heb het niet nodig, ik eet het niet allemaal, Ik kan het nauwelijks verdragen. Ik had ' K ' genomen.
de zin " en "Ik wil geen problemen van andere mensen", en "alle kansen zijn nul".
Alleen gelaten met de oorlog, bevolen om op de uitkijk te staan. Dat is het.,
wat ik ooit was, slapen zonder uitkleden, drinken uit de keel en kauwen op de wang.
En je weet niet of je naar een therapeut of een begrafenisondernemer moet gaan.
Beste kameraad hemelse leider, verleider van spirituele verlangens. Stuur ons,
alstublieft, vrede en regen, ja, en geef ons ons dagelijks brood. Ik dien hier de herfst.
22, Ik probeer er vriendelijker uit te zien. Als je wilt martelen in je hoofd —
Niet de mijne.