Van Der Graaf Generator — Childlike Faith In Childhood's End songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Childlike Faith In Childhood's End" van Van Der Graaf Generator.
Songteksten
Existence is a stage on which we pass
A sleepwalk trick for mind and heart:
It’s hopeless, I know, but onward I must go And try to make a start
At seeing something more than day to day survival,
Chased by final death--
If I believed this the sum of the life to which we’ve come,
I wouldn’t waste my breath
Somehow, there must be more.
There was a time when more was felt than known
But now, entrenched inside my sett,
In light more mundane, thought rattles round my brain:
We live, we die… and yet?
In the beginning there was order and destiny
But now that path has reached the border, and on our knees
Is no way to face the future, whatever it be.
Though the forces which hold us in place
Last through eons in unruffled grace
We, too, wear the face of creation.
As anti-matter sucks and pulses periodically
The bud unfolds, the bloom is dead, all space is living history.
It seems as though time must betray us, yet we’re alive
And though I see no God to save us, still we survive
Through the centuries of progress
Which don’t get us very far.
All illusion! All is bogus--
We don’t yet know what we are.
Laughing, hoping, praying, joking, Son of Man,
With lowered eyes but lifting hearts, we’re grains of sand
And though, in time, the sea may claim us for its own
We are the rocks which root the future--on us it grows!
We might not be there to share it If eternity’s a jest
But I think that I can bear it If the next life is the best.
Even if there is a heaven when we die,
Endless bliss would be as meaningless as the lie
That always comes as answer to the question, «Why
Do we see through the eyes of creation?»
Adrift without a course,
It’s very lonely here,
Our only conjecture
What lies behind the dark.
Still, I find I can cling to a lifeline,
Think of a lifetime whichmeans more than my own one--
Dreams of a grander thing than we are.
Time and Space hang heavy on my shoulders:
When all life is over who can say
No mutated force shall remain?
Though the towers of the city are denied to we men of clay
Still we know we shall scale the heights some day.
Frightened in the silence--frightened, but thinking very hard,
Let us make computations of the stars.
Older, wiser, sadder, blinder, watch us run:
Faster, longer, harder, stronger, now it comes:
Colour blisters, image splinters gravitate
Towards the centre, in final splendour disintegrate,
The universe now beckons
And Man, too, must take His place…
Just a few last fleeting seconds
To wander in the waste,
And the children who were ourselves move on,
Reincarnation stills its now perfected song,
And at last we are free of the bonds of creation.
All the jokers and gaolers, all the junkies and slavers too,
All the throng who have danced a merry tune--
Human we can all be, but Humanity we must rise above,
In the name of all faith and hope and love.
There’s a time for all pilgrims, and a time for the fakers too,
There’s a time when we all will stand alone and nude,
Naked to the galaxies… naked, but clothed in the overview:
As we reach Childhood’s End we must start anew.
And though dark is the highway,
And the peak’s distance breaks my heart--
For I never shall see it--still I play my part,
Believing that what waits for us Is the cosmos compared to the dust of the past…
In the death of mere Humans Life shall start!
Songtekstvertaling
Het bestaan is een fase waarin we passeren
Een slaapwandeltruc voor geest en hart:
Het is hopeloos, ik weet het, maar verder moet ik gaan en proberen om een begin te maken
Op het zien van iets meer dan dag tot dag overleving,
Achtervolgd door de laatste dood--
Als ik dit geloofde ... de som van het leven waartoe we gekomen zijn.,
Ik zou mijn adem niet verspillen
Er moet meer zijn.
Er was een tijd dat er meer gevoeld werd dan bekend.
Maar nu, verschanst in mijn sett,
In het licht meer alledaags, gedachte ratelt rond mijn hersenen:
We leven, we sterven... en toch?
In het begin was er orde en lotsbestemming.
Maar nu dat pad de grens bereikt heeft, en op onze knieën
Is geen manier om de toekomst onder ogen te zien, wat het ook is.
Hoewel de krachten die ons op hun plaats houden
Laatste door eeuwen in onbezoedelde gratie
Ook wij dragen het gezicht van de schepping.
Omdat antimaterie zuigt en periodiek pulseert
De knop ontvouwt zich, de bloei is dood, alle ruimte is levende geschiedenis.
Het lijkt alsof de tijd ons moet verraden, maar we leven nog.
En hoewel ik geen God Zie om ons te redden, overleven we toch
Door de eeuwen van vooruitgang
Wat ons niet ver brengt.
Allemaal illusie! Alles is nep.--
We weten nog niet wat we zijn.
Lachen, hopen, bidden, grappen maken, Zoon des Mensen,
Met neergeslagen ogen, maar Hearts, zijn we zandkorrels.
En hoewel, na verloop van tijd, de zee ons kan claimen voor zijn eigen
Wij zijn de rotsen die de toekomst wortelen--op ons groeit het!
We zijn er misschien niet om het te delen als de eeuwigheid een grap is.
Maar ik denk dat ik het kan verdragen als het volgende leven het beste is.
Zelfs als er een hemel is als we sterven,
Eindeloze gelukzaligheid zou net zo zinloos zijn als de leugen
Dat komt altijd als antwoord op de vraag, "waarom
Zien we door de ogen van de schepping?»
Stuurloos zonder koers,
Het is hier erg eenzaam.,
Ons enige vermoeden
Wat achter het donker ligt.
Toch kan ik me vastklampen aan een reddingslijn.,
Denk aan een leven dat meer betekent dan mijn eigen leven.--
Dromen van iets groters dan wij.
Tijd en ruimte hangen zwaar op mijn schouders:
Als al het leven voorbij is wie kan zeggen
Blijft er geen gemuteerde kracht over?
Maar de torens van de stad worden aan ons, mannen van klei, ontzegd.
Toch weten we dat we op een dag de hoogten zullen beklimmen.
Bang in de stilte, bang, maar heel hard denkend.,
Laten we de sterren berekenen.
Ouder, wijzer, triester, blinder, kijk hoe we rennen:
Sneller, langer, harder, sterker, nu komt het:
Kleur blisters, beeldsplinters graviteren
Naar het centrum, in pracht en praal desintegreren,
Het universum wenkt nu
En de mens moet ook zijn plaats innemen.…
Een paar laatste seconden.
Zwerven in het afval,
En de kinderen die wij waren gaan verder,
Reïncarnatie maakt zijn nu geperfectioneerde lied,
En eindelijk zijn we vrij van de banden van de schepping.
Alle jokers en cipiers, alle junkies en slavendrijvers ook.,
Alle mensen die een vrolijk lied hebben gedanst--
Menselijk kunnen we allemaal zijn, maar menselijkheid moeten we boven,
In de naam van alle Geloof, Hoop en liefde.
Er is een tijd voor alle pelgrims, en een tijd voor de bedriegers ook.,
Er is een tijd dat we allemaal alleen en naakt zullen staan.,
Naakt, maar gekleed in het overzicht.:
Als we het einde van onze kindertijd bereiken, moeten we opnieuw beginnen.
En al is het donker de snelweg,
And the peak ' s distance breaks my heart--
Want Ik zal het nooit zien--toch speel ik mijn deel,
Geloven dat wat op ons wacht de kosmos is vergeleken met het stof van het verleden…
In de dood van slechts mensen zal het leven beginnen!