Вадим Курылёв — Старые сны songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Старые сны" van Вадим Курылёв.
Songteksten
Разметавшийся сон за экраном окна,
расплетающий ткани забытых мелодий,
несущийся вором по чердакам —
хозяин бескрайних ночных угодий.
Как приколотый ночью к гранитному дну,
я фарфоровой куклой, пугающей день,
снова здесь остаюсь в поседевшем бреду,
и опять отпускаю на свет свою тень.
Черной лиговской пылью на старом окне
остаются забытые с детства слова,
а уроки огня, как уроки зимы,
ярко-белыми прядями на головах.
Кто отважится лечь на холодный асфальт
между статуй деревьев музея-двора,
чтоб отдать в этот город хоть каплю тепла
чтобы было сейчас, а не только вчера.
Уходящие песни отпущены вверх,
я не слышу начал, я не вижу хвостов,
только несколько перьев лежат на земле,
как лежат на земле и других городов.
Разводные мосты, заводные дома
перечеркнуты снегом, как старые сны,
не растает ли вместе со снами и он —
этот город Любви, этот город Войны.
А на пыльном стекле только след от минут-
в сотый раз мое время меняет свой цвет,
уходя — уходи, забывая — забудь,
то, что знаешь сейчас — вот сейчас уже нет.
По музеям любви, по музеям беды
пробираются тени безжалостных снов,
снова белая ночь, погасившая дни
и забытые тени прошлых веков.
Но, как безжалостны старые сны
в колодцах пустых дворов,
и тают сомнения в свете Луны,
и время выходит из берегов…
Songtekstvertaling
Verspreide droom achter het venster scherm,
ontleden van de stof van vergeten melodieën,
je rent als een dief door de zolders. —
de eigenaar van endless night Ground.
Alsof je ' s nachts vastgepind zit op de granieten bodem.,
Ik ben een porseleinen pop, ik maak de dag bang,
hier blijf ik weer in een grijs haar delirium.,
en weer liet ik mijn schaduw in het licht vallen.
Zwarte Ligovsky stof op het oude raam
woorden die sinds de kindertijd vergeten zijn blijven,
en de lessen van vuur, zoals de lessen van de winter,
witte strengen op hun hoofd.
Wie durft op het koude asfalt te liggen?
tussen de standbeelden van de bomen van het museum-yard,
om deze stad op zijn minst een druppel warmte te geven.
om nu te zijn, niet alleen gisteren.
Uitgaande nummers zijn uitgekomen,
Ik kan het begin niet horen, Ik kan de staarten niet zien.,
er liggen maar een paar veren op de grond.,
zoals ze op de grond liggen en andere steden.
Trekbruggen, windhuizen
doorgestreept door de sneeuw, zoals oude dromen,
zal hij niet smelten met de dromen —
deze stad van liefde, deze stad van oorlog.
En op het stoffige glas slechts een spoor van minuten-
voor de honderdste keer, mijn tijd verandert van kleur,
weggaan-weggaan, vergeten-vergeten,
wat je nu weet is er niet meer.
Over musea van liefde, over musea van problemen
de schaduwen van meedogenloze dromen komen binnen,
opnieuw de witte nacht die de dagen uitblies
en vergeten schaduwen van de afgelopen eeuwen.
Maar hoe meedogenloos oude dromen zijn
in de putten van lege binnenplaatsen,
en twijfels smelten in het maanlicht,
en de tijd raakt op.…