Umbra et Imago — Madeira songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Madeira" van Umbra et Imago.
Songteksten
Grüne Insel umspült
von den Fluten des Atlantiks
Tiefe Schluchten lassen den Atem stocken
Hängende Gärten zaubern
die Farben des Paradieses
Dein Duft ist stärker als betörendes Parfüm
Wenn es Atlantis gab,
in den Fängen des Ozeans
Bist du das was davon übrig blieb
Das Wasser das von den Felsen perlt
Wie Diamanten mein Haupt benetzt
Stiller Bach spüle meine Nöte fort
Schmaler Weg, moosverziert,
der meine Füße trägt
Führe mich an den Ort der Vergangenheit
Zur Blüte Deines Reiches,
in den Schoß der Mutter
Wie ein Gott will ich sein,
Teil deiner selbst
Nackt will ich mich wälzen
in deinem roten Lehm
Die Augen schließen,
wilden Phantasien ergeben
Dich umarmen,
wie die heißen Lenden einer schönen Frau
In wilden Fieberkrämpfen,
erblicke ich die Ursprünge
Die Zeit verliert sich,
wenn Sonne mich zwischen
Blattwerk berührt
Bin betört von der Kraft deines Anblickes
Ein alter Baum von der Hand
des Windes ermuntert
flüstert leise mir zu, mit erhabener Weisheit
Tausend Jahre erscheinen
wie ein Tag in seinem Schatten
Ist schnell mein Freund geworden,
im hellen Grunde
Madeira heißt die Insel,
höre ich aus seinem Munde
Songtekstvertaling
Green island gewassen door de wateren van de Atlantische diepe ravijnen houd uw adem in hangende tuinen roepen de kleuren van het paradijs, uw geur is sterker dan de verleidelijke parfum als er sprake was van Atlantis, in de klauwen van de oceaan, je bent wat overbleef van het water borrelt uit de rotsen als diamanten mijn hoofd bevochtigd stille Beek wegwassen mijn problemen smalle pad, mos-versierd dat draagt mijn voeten leiden mij naar de plaats van het verleden naar de bloei van uw koninkrijk, in de baarmoeder van de moeder als een god wil ik worden, een deel van je zelf naakt zal ik het broodje in je rode klei sluit mijn ogen, wilde fantasieën overgave omarmen, als de warme schoot van een mooie vrouw van in het wild levende koorts, krampen, zie ik de oorsprong tijd zichzelf verliest, als de zon raakt me tussen gebladerte ben verleid door de kracht van uw blik een oude boom, aangemoedigd door de hand van de wind fluistert zachtjes tegen mij, met sublieme wijsheid duizend jaar verschijnen, net als een dag in de schaduw is snel uitgegroeid tot mijn vriend, in de lichte grond Madeira heet het eiland, hoor ik uit zijn mond