Udo Jürgens — Auf meinem Tisch ein weißer Bogen songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Auf meinem Tisch ein weißer Bogen" van Udo Jürgens.

Songteksten

Auf meinem Tisch ein weißer Bogen,
dein Name auf dem Briefumschlag.
Wie viele Stunden sind verflogen,
wie lang' ich hier schon warten mag.
Ich habe dir so viel zu schreiben,
doch die Gedanken wollen hier
in meiner Feder steckenbleiben,
als fürchteten sie das Papier.
Weißt du, ich glaub', was ist geblieben,
warum — nein, so fängt kein Brief an.
Und ich zerreiß', was ich geschrieben,
und fang' nochmal von vorne an.
Auf meinem Tisch ein weißer Bogen,
dein Name auf dem Briefumschlag.
Ich hab' den Vorhang zugezogen,
vor meinem Fenster stirbt der Tag;
und wie in finsteren Verliesen
liegt, was ich dir nicht schreiben kann.
Wann kommst du, um sie aufzuschließen,
in einem Tag, in einem Jahr,
wann?!
Die Feder kreischt über die Zeilen:
Könntest du heute bei mir sein!
Könnt' ich die Stunden mit dir teilen,
mir fielen tausend Dinge ein.
Ich brauchte dir nicht eins zu nennen,
du würdest, was ich denke, seh’n;
Worte, die auf den Lippen brennen,
auch wenn ich schweige, noch versteh’n.
Weißt du, ich glaub', was ist geblieben,
warum — nein, so fängt kein Brief an.
Und ich zerreiß', was ich geschrieben,
und fang' nochmal von vorne an.
Auf meinem Tisch ein weißer Bogen,
dein Name auf dem Briefumschlag.
Ich hab' den Vorhang zugezogen,
vor meinem Fenster stirbt der Tag;
und wie in finsteren Verliesen
liegt, was ich dir nicht schreiben kann.
Wann kommst du, um sie aufzuschließen,
in einem Tag, in einem Jahr,
wann?!

Songtekstvertaling

Op mijn tafel een wit laken,
je naam op de envelop.
Hoeveel uren zijn er verstreken?,
hoe lang Ik kan wachten.
Ik heb je zoveel te schrijven.,
maar de gedachten hier
vastzitten in mijn pen,
alsof ze bang waren voor de krant.
Weet je, ik denk dat wat er over is,
Nee, Zo begint geen brief.
En ik verscheur wat ik schreef,
en opnieuw beginnen.
Op mijn tafel een wit laken,
je naam op de envelop.
Ik trok het gordijn open.,
buiten mijn raam sterft de dag ;
en als in donkere kerkers
is wat ik je niet kan schrijven.
Wanneer kom je ze ontgrendelen?,
in één dag, in één jaar,
wanneer?!
De veer krijst over de lijnen.:
Kun je vandaag bij me zijn?
Mag ik de uren met je delen?,
Ik herinnerde me duizend dingen.
Ik hoefde je er geen te noemen.,
je zou zien wat ik denk.;
Woorden die op de lippen branden ,
zelfs als ik stil ben, begrijp ik het nog steeds.
Weet je, ik denk dat wat er over is,
Nee, Zo begint geen brief.
En ik verscheur wat ik schreef,
en opnieuw beginnen.
Op mijn tafel een wit laken,
je naam op de envelop.
Ik trok het gordijn open.,
buiten mijn raam sterft de dag ;
en als in donkere kerkers
is wat ik je niet kan schrijven.
Wanneer kom je ze ontgrendelen?,
in één dag, in één jaar,
wanneer?!