Udo Jürgens — Auf der Straße der Vergessenheit songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Auf der Straße der Vergessenheit" van Udo Jürgens.
Songteksten
Wir wollen immer nur nach vorne sehen,
so stürmen wir dem neuen Tag entgegen.
Jedoch der Lebensweg, auf dem wir gehen,
führt auch ins Gestern auf verschlungenen Wegen.
Ich such' ein kleines Stück Vergangenheit —
auf der Straße der Vergessenheit.
Von stolzen Hymnen ein Schlußakkord,
von Charlie Chaplin ein stummes Wort.
Caracciolas Ruhm, sein Siegerkranz,
von Fred Astaire der letzte Tanz.
Das Schmunzeln des Hauptmanns von Köpenick,
Marlene Dietrichs Verführerblick.
Die Stimme Carusos, von Tarzan der Schrei,
vom Winde verweht und aus und vorbei.
Vom Zeppelin ein zerrissenes Seil,
vom Reichsparteitag das letzte «Sieg Heil».
Kronen, die man gestern stolz getragen,
werden zu Staub, zerfallen und zerschlagen.
Stumme Zeugen der Vergänglichkeit
auf der Straße der Vergessenheit.
In fünfzig Jahren mag wohl einer gehen,
denkt an heut' zurück und sucht Vergessenes wieder.
Der wird dann unsre Träume liegen sehen,
die großen Worte und die lauten Lieder.
Was heute zählt ist dann Vergangenheit
auf der Straße der Vergessenheit.
Michael Jackson’s 'Moonwalk', Naomi’s Beine
und dort vom Mars die ersten Steine.
Ein Rest der Mauer, es grüßt Berlin,
Skandal auf Windsor, ein Song von Queen.
Ein Stück Brot für die Welt in erstarrter Hand,
der Traum von Europa, das doch noch entstand.
Ein Schläger von Boris, Lothars letzter Schuh,
ein schwarzes Konto von der CDU.
Mein Publikum, das sang und schrie,
«Aber bitte mit Sahne», «Merci Chérie»…
Glanz und Ruhm, zu dem wir heute beten,
werden zu Staub, vergessen und zertreten —
stumme Zeugen der Vergänglichkeit
auf der Straße der Vergessenheit.
Songtekstvertaling
We willen altijd vooruit kijken.,
dus we stormen naar de nieuwe dag.
Echter, het pad van het leven waarop we lopen,
leidt ook naar gisteren op kronkelende paden.
Ik zoek een stukje van het verleden. —
op de weg van vergetelheid.
Van trotse hymnen een laatste akkoord,
door Charlie Chaplin een stom woord.
Caracciola ' s Roem, de krans van zijn winnaar,
door Fred Astaire de laatste dans.
De glimlach van de kapitein van Köpenick,
Marlene Dietrich ' s verleidelijke blik.
The Voice of Caruso, by Tarzan The Cry,
gone by the wind en out and by.
Een gescheurd touw van de Zeppelin,
van de Reichsparteitag de laatste "Sieg Heil".
Kronen die je gisteren met trots droeg,
stof worden, afbrokkelen en verbrijzelen.
Stille getuigen van vergankelijkheid
op de weg van vergetelheid.
Over vijftig jaar kan men gaan.,
denk terug aan vandaag en zoek weer naar vergeten dingen.
Hij zal dan onze dromen zien liegen.,
de grote woorden en de luide liedjes.
Wat vandaag telt is dan het verleden.
op de weg van vergetelheid.
Michael Jackson ' s 'Moonwalk', Naomi ' s benen
en vanaf Mars de eerste stenen.
De rest van de muur begroet Berlijn.,
Schandaal op Windsor, Een lied van Queen.
Een stuk brood voor de wereld in bevroren handen,
de droom van Europa die uiteindelijk is geboren.
Een racket van Boris, Lothar ' s laatste schoen,
een zwarte account van de CDU.
Mijn publiek dat zong en schreeuwde,
"Maar alsjeblieft met room", " Merci Chérie»…
Glorie en glorie waarop we vandaag bidden,
stof worden, vergeten en vertrapt —
stille getuigen van vergankelijkheid
op de weg van vergetelheid.