Триада — Цена свободы songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Цена свободы" van Триада.
Songteksten
Припев:
Был бы гон — тюрьмой, мамой родной,
А детство — вечно, бесконечно.
Горе б обходило стороной. Сосед седой,
Ночные прятки, карусель, скакалки
И, вместо грозных вышек, огромные афиши.
Тише! А то стукач услышит!
Тише! А то стукач услышит!
Я помню юность, детство, школьные года, учительское кресло…
Как жаль, что мы не вместе!
Между нами грань тонны, бетонной смеси. Смейся!
Ну что же, у каждого своя дорога. Но всё же,
У пацанов Чёрное море, парус, яхта…
С утра этапом полосатым.
Наручники, расслабьтесь! Ведь вы замучили!
Сидите крепко, аж руки непослушные.
Сетка, бетонный двор… Где детство?
Забери меня с собой! Изволь.
Не моё это место. Прости!
Прошептал разум мой: «Побереги силы!».
Постой! Впереди ещё конвой! Боже мой.
Что? Статья, приговор… Куда попал я?
Тёмная комната, железный засов, палач перед дверью. Слышны шаги.
А может эхо? А может всё-таки не здесь я?
Окно, решётка, двор, вокалка…
Опять на допрос следак привёз
И тот же самый чёс… Вновь вопрос…
Огромный сон мне снится:
Пятина впереди, как колесница…
Отец пришёл на длинную свиданку, обнял молча,
Прижал к себе с силой и мочью.
«Здоров, сынок!». И слёзы по щекам рубашку смочат.
«Молчи! Слышишь, старый, ничего не говори!
Уже пропала та надежда к воле». Друзья забыли.
Деньги же были. Базары закрылись. Вы не забылись?
Нынче, волчьим воем схлыну. Опять всё то же:
Нары, друган по хате ходит с кислой рожей.
Расчёт, проверки…
Мы словно в сетке, как монетки.
Припев:
Был бы гон — тюрьмой, мамой родной,
А детство — вечно, бесконечно.
Горе б обходило стороной. Сосед седой,
Ночные прятки, карусель, скакалки
И, вместо грозных вышек, огромные афиши.
Тише! А то стукач услышит!
Тише! А то стукач услышит!
Оскал прохожих, сжатые кулаки
По переулкам улиц таких. Тянутся дни,
Как ждут корабли порты, как ждёт мать сына…
И сердцу не остыть, когда оно жаждет камина.
А за забором рутины и годы длинней.
Надели браслеты и тусклее стали рассветы.
Как уголь сигарет, тлеет юность в зонах.
И пусть далека эта жизнь от эталонов,
А мы ждём писем и на телефоны звонков.
Ждём встречи слов, там, где светло.
И небо — вместо потолков, пожелтевших от дыма.
Ждём, когда пацаны появятся дома.
Никто не знает точной даты этого праздника,
Что меняет решётки на окна из пластика.
Когда карты лягут в масть на дороге.
Посвящаю углу, другу, Серёге!
И пусть все говорят, что счас другое время,
Что всё стало по-другому…
Ну, тогда, почему зэков не стало меньше в тюрьмах,
В лагерях по всей стране.
Россия… Жиган.
Вроде, стало всё нормально и как бы всё есть,
И, теперь, стараюсь не лезть туда, за что можно сесть.
Уже был там один раз. Обратно не хочу,
Но ведь это Россия и я промолчу.
Не буду зарекаться, ведь здесь всё случается.
Люди с высшим образованием чалятся.
А мы что отличаемся чем-то? Нет! Вот и ответ!
Я, конечно бы, осилил ещё пару лет.
Да, там жёстче что-то, да еда не такая вкусная.
Ну да х*й с ним. Всё равно жизнь там — не такая грустная.
Все люди как люди.
Кто-то чуть проще, есть пожестче, ну, а кто-то по-блотнее.
Короче, разный контингент сидит в общем.
Мусора мозги др*чат, лишь бы написал в актив.
Кто ломается, потом всю жизнь пашет на них,
А кто выстоял, теперь, просто их ненавидят.
Всё при них, но здоровья больше не увидят.
Для бродяги, порядочность — при выше всего здесь.
Пусть будет поломанный весь,
Но дух его — никогда не сломают мусора.
Ломайте! Бейте! Если так хочется вам!
Я не боюсь вас и тюрьму!
Я приму это наказание, а вас Бог накажет!
Цена свободы…
Songtekstvertaling
Chorus:
Ik zou een gon-gevangenis zijn, mijn eigen moeder. ,
En kindertijd-voor altijd, eindeloos.
B ' s verdriet werd vermeden. Grijze buurman,
'S nachts verstoppertje, Draaimolen, springtouw
En in plaats van formidabele torens, enorme posters.
Stil! De verklikker zal je horen!
Stil! De verklikker zal je horen!
Ik herinner me mijn jeugd, jeugd, schooljaren, de leerstoel…
Wat jammer dat we niet samen zijn!
Er is een ton beton tussen ons. Lach!
Iedereen heeft z ' n zin. Doch,
De jongens hebben de Zwarte Zee, zeil, jacht…
Met een gestreepte ochtendpodium.
Handboeien, relax! Je hebt tenslotte gemarteld.
Blijf zitten, zelfs je handen zijn onhandelbaar.
Grid, betonnen werf... waar is de jeugd?
Neem me mee. Gelieve.
Dit is niet aan mij. Sorry!
Mijn geest fluisterde: "spaar je krachten!"
Wacht! Er is nog steeds een konvooi voor ons! Mijn God.
Wat? Het artikel, de zin... Waar ben ik?
Een donkere kamer, een ijzeren bout, een beul voor de deur. Voetstappen worden gehoord.
Of misschien een echo? Misschien ben ik er toch niet.
Raam, grill, binnenplaats, vocelka…
Nogmaals, de ondervraging, de onderzoeker bracht
En hetzelfde met Sanchez... nog een vraag.…
Ik heb een enorme droom.:
Vijf voor, als een wagen.…
Vader kwam op een lange date, omhelsde in stilte.,
Hij duwde haar met kracht en kracht naar hem toe.
"Hallo, zoon!"En de tranen op je wangen zullen je shirt nat maken.
"Hou je mond! Hoor je me, Oude man, zeg niets!
Die hoop voor de wil is al weg. Vrienden vergeten.
Het geld was hetzelfde. De bazaars waren gesloten. Ben je het vergeten?
Vandaag zal de wolf huilen verdwijnen. Weer hetzelfde.:
Bunks, mijn vriend loopt door het huis met een zuur gezicht.
Berekening en controle…
Het is alsof we in een net zitten, als munten.
Chorus:
Ik zou een gon-gevangenis zijn, mijn eigen moeder. ,
En kindertijd-voor altijd, eindeloos.
B ' s verdriet werd vermeden. Grijze buurman,
'S nachts verstoppertje, Draaimolen, springtouw
En in plaats van formidabele torens, enorme posters.
Stil! De verklikker zal je horen!
Stil! De verklikker zal je horen!
De grijns van voorbijgangers, geklemde Vuisten
Langs de steegjes van zulke straten. Dagen gaan voorbij,
Als wachtend op schepen havens, als wachtend op de moeder van de zoon…
En het hart kan niet koud worden als het honger heeft naar een vuur.
En achter het hek zijn de routine en de jaren langer.
Ze deden hun armbanden om en de dawns werden dikker.
Zoals de kolen van sigaretten, jongeren Smulders in de zones.
En laat dit leven ver van normen zijn,
En we wachten op e-mails en telefoontjes.
We wachten op de vergadering van woorden, waar het licht is.
En de hemel, in plaats van de plafonds, geel van rook.
We wachten tot de jongens thuis komen.
Niemand weet de exacte datum van deze vakantie.,
Dat verandert tralies voor de ramen van plastic.
Als de kaarten in het pak vallen op de weg.
Ik draag het op aan jou, mijn vriend, Seryoga!
En laat iedereen zeggen dat dit een andere keer is.,
Dat alles anders was.…
Waarom zitten er dan niet minder gevangenen in de gevangenis? ,
In Kampen over het hele land.
Rusland... De Gigue.
Het lijkt erop dat alles normaal is geworden en alsof alles er is.,
En nu probeer ik niet naar binnen te gaan, voor wat je kunt gaan zitten.
Ik ben er al eens geweest. Ik wil niet terug.,
Maar dit is Rusland, en ik zal niets zeggen.
Ik zal niet vloeken, want alles gebeurt hier.
Mensen met een hogere opleiding zijn erg trots.
Zijn we op een of andere manier anders? Nee! Dat is het antwoord!
Ik had het nog een paar jaar kunnen doen, natuurlijk.
Ja, Er is iets harders, maar het eten is niet zo lekker.
Laat maar. Toch is het leven daar niet zo triest.
Alle mensen zijn als mensen.
Iemand die wat makkelijker is, is moeilijker, nou, iemand plotnee.
Kortom, er zit in het algemeen een ander contingent.
Afval de hersenen van anderen in chat, net geschreven in de aanwinst.
Die breekt en dan hun hele leven op hen ploegt,
En die het overleefd hebben, haat ze gewoon.
Alles is met hen, maar ze zullen hun gezondheid niet meer zien.
Voor een slet is fatsoen boven alles hier.
Laat het overal kapot zijn,
Maar zijn geest zal nooit gebroken worden door afval.
Breek het! Sla me! Als je wilt!
Ik ben niet bang voor jou en de gevangenis!
Ik zal deze straf accepteren, en God zal je straffen!
Prijs van vrijheid…