Tri Yann — Korydwen et le Rouge De Kenholl songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Korydwen et le Rouge De Kenholl" van Tri Yann.
Songteksten
Korydwen, Korydwen, pourquoi t’en être allée au premier jour de mai de ta
quinzième année,
Fillette païenne, couronnée d'épis de blé. à la fraîche fontaine,
dans le bois aux sorbiers?
De s’en venir de Vannes trois hommes, trois cavaliers, au Pardon de Sainte Anne
s’en allant chevaucher,
De Sainte Anne près de Nantes, sur un rocher dressé. Et Korydwen d’entendre les
cloches sonner.
Le premier des cavaliers, de pierreries couronné. cheval blanc comme est blanc
le marbre de Carrare en été.
A Sainte Anne, belle païenne je t’y mènerai. Viens donc, viens donc en selle,
mais il n’eut achevé
Que sa peau tombe en lanières sur son corps tout desséché et qu’en gargouille
de pierre soudain se trouve changé
Et ses bras en poussière comme tombent ses deux pieds, et de ses cendres
cendres grises, la fontaine est brouillée.
Plongeant l'épée dans l’Eve, le second des cavaliers rendit claire la source et
plus fraîche d’emblée.
D’une tortue la tête ornait son casque d’acier, ses écailles recouvraient sa
cuirasse cirée.
— Qui es-tu, dit Korydwen?
— Bathalan le guerrier! Je suis le fils de la vague et de l’océan suis né.
Mais l’océan ne fait naître que sirène ou bien que sorcier. Au Pardon de Sainte
Anne jamais ne te suivrai!
De la fraîche fontaine au troisième des cavaliers, Korydwen dans sa bouche de
l'ève claire a versé.
— Tu es jeune et tes yeux sont de jade émaillé, de quel pays viens-tu sur ta
pourpre haquenée?
— D'où je viens sept moulins tournent dans les vents salés qui font ma barbe
rose comme rose du rosier.
On me nomme le Rouge à Kenholl où je suis né. Au Pardon de Sainte Anne,
je m’en viens pour te mener!
Et de bondir tous les deux dessus la pourpre haquenée. Sonnaient sonnaient
sonnaient les cloches par devers Nantes au clocher.
De chevaucher trois jours et deux nuits sans s’arrêter, sans boire et sans
manger, de collines en vallées.
Mais Korydwen s'étonne à la troisième soirée. -Je n’entends plus qu'à peine les
cloches sonner.
— Ce n’est rien, dit Le Rouge, le vent a dû tourner. Viens. païenne,
sur ma couche de paille de blé…
Et ils repartent au matin dessus la folle haquenée et ils traversent des forêts
de bois de cerfs dressés,
Et plus vertes que sont les algues et que d’Irlande les prés, sans boire et
sans manger, trois jours deux nuits sans s’arrêter.
Mais! Korydwen s'étonne à la sixième soirée.-Je n’entends plus les cloches du
Pardon sonner!
-Tu te trompes Korydwen, tu te trompes ma bien-aimée; c’est le vent qui est
tombé. Il est tard, allons nous coucher.
Korydwen s'éveille à la septième rosée, elle est seule sur la couche de paille
de blé,
A la place du Rouge elle découvre à son côté des serpents et un miroir brisé.
Et Korydwen d’y plonger son regard pour le croiser, mais le visage qui lui fait
face de la faire sursauter,
C’est celui d’une vieille femme d’au moins cent et dix années dont les serpents
dévorent les pauvres seins déchirés.
Et Korydwen de voir son maigre sang couler, et la terre de boire et sa mort
arriver.
Et de son ventre froid soudain s’envole un épervier qui plonge dans la Loire,
en saumon enchanté.
Songtekstvertaling
Korydwen, Korydwen, Waarom zijn jullie op de eerste dag van mei vertrokken?
vijftiende jaar,
Heidens meisje, gekroond met korenoren. bij de koele fontein,
in het bergashout?
Van Vannes drie mannen, drie ruiters, tot de vergeving van Sint Anne
overlappen,
Van Sainte Anne bij Nantes, op een rots. En Korydwen om de
klokken luiden.
De eerste van de ruiters, van steenwerk gekroond. wit paard als wit
Carrara marmer in de zomer.
Naar Sint Anne, prachtige heidense Ik zal je daar brengen. Kom hier, kom hier in het zadel,
maar hij was nog niet klaar.
Dat haar huid in stroken op haar lichaam valt, opgedroogd en dat gort
van steen blijkt plotseling veranderd te zijn.
En zijn armen zijn als stof als zijn twee voeten vallen, en zijn as
grijze as, de fontein is door elkaar gehaald.
Door het zwaard in de nacht te steken, maakte de tweede van de ruiters de bron duidelijk.
koeler vanaf het begin.
Het hoofd van een schildpad versierd zijn helm met staal, zijn schubben bedekten zijn
gewaxte borstplaat.
- Wie ben jij, zegt Korydwen?
- Bathalan de krijger! Ik ben de zoon van de golf en de oceaan is geboren.
Maar de oceaan geeft alleen geboorte aan een zeemeermin of een tovenaar. Op de vergeving van de Heilige
Anne zal je nooit volgen.
Van de koele fontein tot de derde van de renners, Korydwen in zijn mond
Eve Claire schonk.
- Je bent jong en je ogen zijn van jade geëmailleerd, uit welk land kom je op je
haquenee paars?
- Waar ik vandaan kom draaien zeven molens in de zoute winden die mijn baard maken
rose als Rose.
Ze noemen me Red in Kenholl waar ik geboren ben. Tot de vergeving van Sint Anne,
Ik kom je leiden!
En wij twee springen op de haquenée paars. Rang
de klokken gingen door de klokkentoren.
Om drie dagen en twee nachten te rijden zonder te stoppen, zonder te drinken en zonder
eet, van heuvels tot dalen.
Maar Korydwen is verrast op de derde avond. - Ik hoor ze bijna niet meer.
klokken luiden.
"Het is niets," zei De Rode, " De wind moet gedraaid zijn." Komen. heidens,
op mijn laag tarwe stro…
En ze vertrekken in de ochtend boven de gekke haquenée en ze steken bossen over
van staand hertengewei,
En groener dan algen en weiden uit Ierland, zonder te drinken en
zonder te eten, drie dagen twee nachten zonder te stoppen.
Meer! Korydwen is verrast op de zesde avond.- Ik hoor de klokken van de
Sorry dat ik bel.
- Je hebt het mis Korydwen, je hebt het mis mijn geliefde, het is de wind die is
vallen. Het is laat, laten we naar bed gaan.
Korydwen wordt wakker bij de zevende dauw, ze is alleen op de strolaag
tarwe,
In plaats van rood ontdekt ze slangen en een gebroken spiegel naast haar.
En Korydwen om zijn blik erin te steken om hem dwars te zitten, maar het gezicht dat hem maakt
gezicht dat haar gek maakt,
Het is die van een oude vrouw ten minste honderd tien jaar oud wiens slangen
verslind de arme verscheurde borsten.
En Korydwen om zijn magere bloed te zien stromen, en de aarde om te drinken en zijn dood
arriveren.
En vanuit zijn koude maag vliegt plotseling een mus die in de Loire duikt.,
betoverde zalm.