Transit — Nameless (Songs To Static) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nameless (Songs To Static)" van Transit.
Songteksten
Now isn’t it sad when we find our place.
(Condemned and rebuilt so easily replaced now.)
We stick to the floors just like shadows.
(A nameless kid, an empty place.)
I remember when our hearts skipped to this sound.
Now we long for that beating pulse.
Would you believe me if I told you that I was afraid of the end.
(This bed of yours is never made you’re constantly dreaming)
The movie plays and it rewinds back memories and fading pictures from a crash.
When those bright lights flashed against our faces.
Then we sat alone in the dark.
Is anyone there.
Can anyone hear me.
Still we long for that beating pulse.
Would you believe me if I told you that I was afraid of the end.
As I sink into this seat the open windows and the radio sings to me.
This comfort makes me feel at home, just some nameless kids and a few songs.
We’re on our way through rows of endless broken white lines
Until we run this engine down.
Without a trace we will disappear in static and leave behind this broken town
Songtekstvertaling
Nu is het niet triest als we onze plaats vinden.
(Veroordeeld en herbouwd zo gemakkelijk te vervangen nu.)
We blijven op de vloeren, net als schaduwen.
Een naamloze jongen, een lege plek.)
Ik weet nog dat onze harten naar dit geluid overgingen.
Nu verlangen we naar die kloppende pols.
Zou je me geloven als ik je vertelde dat ik bang was voor het einde.
(Dit bed van jou is nooit gemaakt je bent constant aan het dromen)
De film speelt en herspoelt herinneringen en vervaagde foto ' s van een crash.
Toen die heldere lichten tegen onze gezichten flitste.
Toen zaten we alleen in het donker.
Is daar iemand?
Kan iemand me horen?
Toch verlangen we naar die kloppingspuls.
Zou je me geloven als ik je vertelde dat ik bang was voor het einde.
Terwijl ik in deze stoel zink ... zingen de open ramen en de radio voor me.
Deze troost geeft me het gevoel thuis te zijn, gewoon een paar naamloze kinderen en een paar liedjes.
We zijn op weg door rijen van eindeloze gebroken witte lijnen
Tot we de motor platleggen.
Zonder een spoor zullen we in statisch verdwijnen en deze gebroken stad achterlaten.