Townes Van Zandt — (Quicksilver Daydreams Of) Maria - Re-Recording songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "(Quicksilver Daydreams Of) Maria - Re-Recording" van Townes Van Zandt.
Songteksten
Well, the diamonds fades quickly when matched to the face of maria
All the harps they sound empty when she lifts her lips to the sky
The brown of her skin makes her hair seem a soft golden rainfall
That spills from the mountains to the bottomless depths of her eyes
Well, she stands all around me her hands slowly sifting the sunshine
All the laughter that linger down deep 'neath her smilin' is free
Well, it spins and it twirls like a hummingbird lost in the morning
And caresses the south wind and silently sails to the sea
Ah, the sculpter stands stricken and the artist he throws away his brushes
When her image comes dancin' the sun she turns sullen with shame
And the birds they go silent the wind stops his sad mournful singing
When the trees of the forest start gently to whisper’in her name
So as softly she wanders I’ll desperately follow her footsteps
And I’ll chase after shadows that offer a trace of her sight
Ah, they promise eternally that she lays hidden within them
But I find they’ve decieved me and sadly I bid them goodbye
So the serpent slide softly away with these moments of laughter
And the the old washy woman has finish her cleanin' and gone
But the bamboo hang heavy in the bondage of quicksilver daydreams
And a lonely child longingly looks for a place to belong
Songtekstvertaling
Nou, de diamanten vervagen snel als ze overeenkomen met het gezicht van maria.
Alle harpen klinken leeg als ze haar lippen naar de hemel tilt
Door het bruin van haar huid lijkt haar haar een zachte gouden regenval.
Dat stroomt van de bergen naar de bodemloze diepten van haar ogen.
Ze staat overal om me heen. haar handen zeven langzaam de zon.
Al het gelach dat tot diep in haar smilin hangt is vrij
Nou, het draait en het draait als een kolibrie verloren in de ochtend
En streelt de zuidelijke wind en zeilt stilletjes naar de zee
Ah, de beeldhouwer wordt getroffen en de kunstenaar gooit zijn kwasten weg
Als haar beeld komt dansen in de zon ... wordt ze somber van schaamte.
En de vogels zwijgen de wind stopt zijn treurige gezang
Als de bomen van het bos zachtjes beginnen te fluisteren ' in haar naam
Zo zacht als ze dwaalt zal ik wanhopig haar voetstappen volgen
En ik ga achter schaduwen aan die een spoor van haar zicht bieden.
Ah, ze beloven eeuwig dat ze zich in hen verstopt
Maar ik merk dat ze me hebben verlinkt en helaas zeg ik ze vaarwel.
Dus de slang glijdt zachtjes weg met deze momenten van gelach
En de oude wazige vrouw heeft haar schoonmaak afgemaakt en is weg.
Maar de bamboe hangt zwaar in de bondage van quicksilver dagdromen.
En een eenzaam kind zoekt naar een plek om thuis te horen