To-Mera — Broken songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Broken" van To-Mera.
Songteksten
Murdered desires
Will never be tamed again
Haunting underneath
The cold stare of reality
The earth’s slipping
underneath her feet
And loss
Her friend long lost
Returns for another embrace
And it’s no use
that this sorrow
Is bearing gifts
She never sought
That flowers bloom
In the depths of her wounds…
Creeping behind
And wasted years
Memories of a cold embrace
That send the ancient sea
Pour down her broken face
Immersed in sound
The madness descends
In shattered illusions
The world now rests
In emotional darkness
And there’s nothing left
But the memory of the pain
Soothing the crazed solitude
The madness seeks redress
To heal the wounds
The other hand has slashed
Immersed in sound
The madness descends
In shattered illusions
The world now rests
In emotional darkness
And there’s nothing left
But the memory of the pain
'And after all we’ve done
And after all we’ve seen
Have we learned nothing at all
How can we go on
How can we begin on the same path
We’ve been down before
There must be a way
Tell me…
How can we abandon all we’ve got
That matters so much
I know
It’ll never be the same
And all the future holds
Is emptiness
That the past will become nothing
But a failure
Yet we both know…
It’s over…'
Songtekstvertaling
Vermoorde verlangens
Zal nooit meer getemd worden.
Rondspoken eronder
De koude blik van de werkelijkheid
De aarde glijdt weg.
onder haar voeten.
En verlies
Haar vriendin is lang verloren.
Keert terug voor een andere omhelzing
En het heeft geen zin.
dat dit verdriet
Draagt geschenken
Ze heeft nooit gezocht.
Dat bloemen bloeien
In de diepten van haar wonden…
Sluipend achter
En verspilde jaren
Herinneringen aan een koude omhelzing
Die de oude zee sturen
Giet haar gebroken gezicht naar beneden
Ondergedompeld in geluid
De waanzin daalt neer.
In verbrijzelde illusies
De wereld rust nu
In emotionele duisternis
En er is niets meer over.
Maar de herinnering aan de pijn
De krankzinnige eenzaamheid verzachten
De waanzin zoekt genoegdoening.
Om de wonden te helen.
De andere hand heeft gesneden
Ondergedompeld in geluid
De waanzin daalt neer.
In verbrijzelde illusies
De wereld rust nu
In emotionele duisternis
En er is niets meer over.
Maar de herinnering aan de pijn
En na alles wat we hebben gedaan
En na alles wat we gezien hebben
Hebben we helemaal niets geleerd
Hoe kunnen we doorgaan?
Hoe kunnen we op dezelfde weg beginnen?
We zijn al eerder beneden geweest.
Er moet een manier zijn.
Vertel het me.…
Hoe kunnen we alles opgeven wat we hebben?
Dat is zo belangrijk.
Ik weet het.
Het zal nooit meer hetzelfde zijn.
And all the future holds
Is leegte
Dat het verleden niets zal worden
Maar een mislukking
Maar we weten allebei…
Het is voorbij...'