Titus Andronicus — No Future Part Two: The Days After No Future songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "No Future Part Two: The Days After No Future" van Titus Andronicus.
Songteksten
Oh, I recall the last morning
The sun would rise on the race of man
After which it was clear nothing would be the same again
When called to answer for their crimes
The only response that they could find
Was that it seemed to be a good idea at the time
Now the sun in the sky has turned to rust
The rivers are running red with blood
And the cries of the helpless were never, never enough
And those of us who were still alive
Were rightly afraid to go outside
When VuBu said, «This isn’t shoegaze — this is suicide.»
Then they came with torches and pitchforks
Carrying guns, clubs and sharp swords
When the loudest voice I ever heard said, «It's over.»
It’s over!
«And I, too, felt ready to start life all over again. It was as if that great
rush of anger had washed me clean, emptied me of hope, and, gazing up at the
dark sky spangled with its signs and stars, for the first time, the first,
I laid my heart open to the benign indifference of the universe.
To feel it so like myself, indeed, so brotherly, made me realize that I’d been
happy, and that I was happy still. For all to be accomplished, for me to feel
less lonely, all that remained to hope was that on the day of my execution
there should be a huge crowd of spectators and that they should greet me with
howls of execration.»
Songtekstvertaling
Ik herinner me de laatste ochtend.
De zon zou opkomen op het ras van de mens
Daarna was het duidelijk dat niets meer hetzelfde zou zijn.
Wanneer geroepen om zich te verantwoorden voor hun misdaden
Het enige antwoord dat ze konden vinden
Was dat het leek een goed idee op dat moment
Nu is de zon in de lucht veranderd in roest
De rivieren zijn rood van het bloed.
En de kreten van de hulpelozen waren nooit, nooit genoeg
En degenen onder ons die nog in leven waren
Waren terecht bang om naar buiten te gaan
Toen VuBu zei: "Dit is geen shoegaze — dit is zelfmoord.»
Toen kwamen zij met fakkels en hooivorken.
Wapens, knuppels en scherpe zwaarden dragen
Toen de luidste stem die ik ooit hoorde zei: "Het is voorbij.»
Het is voorbij!
"En ik voelde me ook klaar om het leven opnieuw te beginnen. Het was alsof dat geweldig was.
de rush van woede waste me schoon, ledigde me van hoop, en staarde naar de
donkere hemel sprongen met zijn tekens en sterren, voor de eerste keer, de eerste,
Ik stelde mijn hart open voor de welwillende onverschilligheid van het universum.
Om het zo als mezelf te voelen, inderdaad, zo broederlijk, deed me beseffen dat ik
gelukkig, en dat ik nog steeds gelukkig was. Voor alles om te bereiken, voor mij om te voelen
minder eenzaam, alles wat overbleef om te hopen was dat op de dag van mijn executie
er zou een grote menigte toeschouwers moeten zijn en dat ze me moeten begroeten met
huilen van executies.»