Тимур Шаов — Чему нас жизнь учит songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Чему нас жизнь учит" van Тимур Шаов.
Songteksten
Врач приехал — я валяюсь, как бревно.
«Доктор, может, это пневмония атипичная?»
Он, чихнув, ответил: «Не исключено».
Доктор масочку надел, прочёл мне лекцию:
Дескать, «истребляем мы природу — нашу мать,
Вот она и посылает нам инфекцию,
Чтобы с нами, с вахлаками, совладать.
Но чума нас не взяла, и СПИД не выкосил.
Мы в ответ сливаем в реки керосин.
А Природа вновь выдумывает вирусы —
Мы снова мрём, но гадим из последних сил.
А в этом мире мы — случайные прохожие.
Так что ешьте лук, батенька, а на ночь парацетамол.
Отнеситесь философски — воля Божия,
Все там будем", — попрощался и ушел.
Вот те на! Так что же, значит,
Нет порядка на планете?
Человечество свинячит,
А за это я в ответе?
А я же в детстве был юннатом,
Я ж кормил собак убогих,
Я же пестовал пернатых
И, пардон, членистоногих.
Я ж не изверг, не подлюка,
Я ж загнусь тут без укола.
Дайте что-то, кроме лука,
Пара — кроме — цетамола!
Ну чего же вы, наука, вашу мать!
С мелким вирусом не в силах совладать?
Участковый авиценна, доктор-спец,
Шёл бы лучше, гад, клонировать овец.
Помираю тут, как Митька без ухи, —
А ведь страдаю за чужие за грехи.
Где-то зверя бьют злокозненные гаврики,
Выковыривают птицу из дупла.
Вымер редкий вид козла в Восточной Африке —
И теперь я отвечаю за козла!
Лук жую, жую — давлюсь, а слёзы катятся.
А я ведь тоже ставил сеть на осетра!
Но теперь я осознал, готов покаяться,
Да боюсь, что околею до утра.
Я окно раскрыл: чернеет небосвод,
Чей-то бледный конь пасётся у ворот,
Малярийные летают комары,
Кто-то смотрит из озоновой дыры.
Смотрит строго, вижу: пальцем погрозил.
Ой, тревога! Дайте мне аминазин!
Землю роем, воду мутим.
Рыбки дохнут — рыбок жалко.
Лес в дерьме, река в мазуте,
В поле — мусорная свалка.
И киты уже всем стадом,
Нефтяной планктон откушав,
С громким криком «на фиг надо!»
Вдруг бросаются на сушу.
На Луну летим из пушки,
Звездолёт на Марс посадим.
Мало нам Земли-старушки —
Мы и в космосе нагадим!
Луком я, как Чипполино, провонял,
Но к утру гляжу — и кризис миновал.
Ой, напугали как меня — ну просто жуть!
Надо супчика куриного хлебнуть.
Но я с Природой поквитаюсь всё равно:
Покурю — окурок выкину в окно.
Пахнут мусорные кучи.
Хулиган собаку мучит.
Вот чему нас жизнь учит?
А ничему она не учит!
Songtekstvertaling
De dokter is er — Ik lig als een blok.
"Dokter, kan het atypische longontsteking zijn?"
Hij nieste en zei: "Het is mogelijk."
De dokter zette een masker op en gaf me een lezing.:
Zij zeggen: "wij vernietigen de natuur, onze moeder.,
Dus het stuurt ons een infectie,
Op ons, met folakemi, om ermee om te gaan.
Maar de pest nam ons niet, en AIDS maaide ons niet neer.
Als reactie, lozen we kerosine in de rivieren.
En de natuur verzint weer virussen. —
We gaan weer dood, maar we schijten met onze laatste kracht.
En in deze wereld, zijn we willekeurige voorbijgangers.
Dus eet uien, schat, en paracetamol ' s nachts.
Wees filosofisch-Gods wil,
We zullen er allemaal zijn, " zei hij, en vertrokken.
Hier zijn die aan! Dus wat betekent het?,
Is er geen orde op de planeet?
De mensheid is een varken.,
Ben ik hier verantwoordelijk voor?
En ik was jong toen ik klein was.,
Ik heb arme honden gevoerd.,
Ik verzorgde de vogels.
En, sorry, geleedpotigen.
Ik ben geen monster, ik ben geen schurk.,
Ik zal hier sterven zonder een schot.
Geef iets anders dan uien.,
Para-behalve-cetamol!
Nou, wat ben jij, wetenschap, je moeder!
Kun je niet tegen een klein virus?
Avicenna precinct, dokter-specialist,
Het zou beter zijn om schapen te klonen, klootzak.
Ik sterf hier, net als Mitka zonder oor., —
Maar ik lijd voor de zonden van anderen.
Ergens wordt het beest geslagen door kwaadaardige gavriks.,
Ze graven de vogel uit het gat.
Een zeldzame geitensoort in Oost-Afrika is uitgestorven. —
En nu ben ik verantwoordelijk voor de geit!
Uien kauwen, kauwen en tranen rollen.
En ik heb ook een net op steur gezet!
Maar nu realiseer ik me dat ik klaar ben om berouw te tonen.,
Ik ben bang dat ik voor de ochtend dood ben.
Ik opende het raam: de lucht wordt zwart,
Iemands bleke paard graast bij de poort.,
Malariamuggen vliegen,
Iemand kijkt uit het ozongat.
Ziet er streng uit, zie ik.
Oh, de angst! Geef me aminazine.
We zwermen over de aarde, we muteren het water.
De vis sterft-vis geest.
Het bos in de stront rivier in de olie,
In het veld-een vuilnisbelt.
En de walvissen zijn overal in de kudde.,
Olieplankton afbijten,
Met een luide kreet van"fuck it!"
Plotseling haasten ze zich naar het land.
We vliegen naar de maan vanuit een kanon.,
Het ruimteschip op Mars.
Niet genoeg Land voor ons, oude dames. —
We doen het ook in de ruimte.
Ik stonk naar uien als een Chippolino.,
Maar morgenochtend zie ik dat de crisis voorbij is.
Oh, Je liet me schrikken — nou, gewoon horror!
Ik heb kippensoep nodig.
Maar ik ben met, Ik zal toch wraak nemen.:
Als ik rook, gooi ik de kont uit het raam.
Het ruikt naar een vuilnisbelt.
Pestkophonden kwellen.
Leert het leven ons dat?
En het leert je niets!