Timeshares — Chinese Coffee Torture songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Chinese Coffee Torture" van Timeshares.
Songteksten
We’ve spent entire nights sustaining wounds we’ve held for so long.
When do we stop, slow down to fix them?
We don’t.
We just go on.
And we’ve woken up alone, bitter, defeated.
Gasping for breath that we’ve lost in our time spent repeating.
So let’s not be hasty because it might be too late.
I believe we can be electric.
We could conduct.
After all the things we thought we were above that crushed us.
And all those times we thought we were invincible and found out we’re not.
It’s never getting any easier and it’s never been so hard.
We’ve never been much for believers but I still believe we can be electric.
It’s not about fear or anger.
It’s not about retribution.
It’s not about the things in which I have no say.
It’s about being things today that I couldn’t find yesterday.
Got to pick up the fucking pieces.
Sometimes I forget it, when it’s bearing down on me and I let it.
Got to pick up the fucking pieces.
And all the nights you spent screaming, you thought no one heard.
It’s never getting any easier.
And did we really think it would?
Sometimes the things that leave us leave us for good.
While it’s fleeting, if we’re breathing lungs with hearts still beating.
I still believe we can be electric.
Songtekstvertaling
We hebben de hele nacht wonden opgelopen die we al zo lang vasthouden.
Wanneer stoppen we, vertragen we om ze te repareren?
Dat doen we niet.
We gaan gewoon door.
En we zijn alleen wakker geworden, bitter, verslagen.
Hijgend naar adem die we verloren hebben in onze tijd die we hebben doorgebracht met herhalen.
Dus laten we niet overhaast te werk gaan, want het is misschien te laat.
Ik denk dat we elektrisch kunnen zijn.
We kunnen dirigeren.
Na alle dingen waarvan we dachten dat we erboven stonden, heeft dat ons verpletterd.
En al die keren dat we dachten dat we onoverwinnelijk waren en ontdekten dat we dat niet waren.
Het wordt nooit makkelijker en het is nog nooit zo moeilijk geweest.
We zijn nooit veel voor gelovigen geweest, maar ik geloof nog steeds dat we elektrisch kunnen zijn.
Het gaat niet om angst of woede.
Het gaat niet om vergelding.
Het gaat niet om de dingen waarin ik niets te zeggen heb.
Het gaat over dingen zijn die ik gisteren niet kon vinden.
Ik moet de stukken oprapen.
Soms vergeet ik het, als het op me afkomt en ik laat het toe.
Ik moet de stukken oprapen.
En al die nachten dat je schreeuwde, dacht je dat niemand het hoorde.
Het wordt nooit makkelijker.
En dachten we dat echt?
Soms verlaten de dingen die ons verlaten ons voorgoed.
Terwijl het vluchtig is, als we longen inademen met nog kloppende harten.
Ik geloof nog steeds dat we elektrisch kunnen zijn.