Thursday — Where the Circle Ends songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Where the Circle Ends" van Thursday.
Songteksten
Mountain ranges
Morning red bathed ridges
Stab up at the trembling blue horizon
Grey slides lazily off rooftops
Lands on the incandescent ground and dies
A flock of little men touch down on the thin surface of porchlight
Dawn’s footsoldiers return to march the twilight across our faces
Skylights ignite and explode
Scattering shards of april around the room
No one even lives here
We’re too busy crashin our cars every morning in the same house
Paving the same roads
Unwilling to walk them
And even when we extend ourselves, its only to be included
In a moment that stands still
And so often we don’t struggle to improve conditions
We struggle for the right to say «We improved conditions»
And so often we form communities
Only to use them as exclusionary devices
And we forget that somewhere man is beside himself with grief
And somewhere people are calling for teachers
And no one’s answering
Somewhere a man stands, walks across the room, and breaks his nose against the
door
And somewhere these people are keeping records
And writing a book
For now we can call it «The Book About the Basic Flaw
Or «The Book About the Letter A»
Or «Any Title That a Book About a Man That No One Cares About Might Have»
And as we turn the pages we call out the sounds of nothing
The sounds of a vanishing alphabet
Standing here waiting
Songtekstvertaling
Bergketen
Ochtend rood badend ruggen
Steek op aan de trillende blauwe horizon
Grijze slides lui van daken
Landt op de gloeiende grond en sterft
Een zwerm kleine mannen die landen op het dunne oppervlak van porchlight
Dawn ' s footsoldiers keren terug om de schemering over onze gezichten te marcheren
Dakramen ontsteken en exploderen
Verstrooiing van april door de kamer
Niemand woont hier.
We hebben het te druk met onze auto ' s elke ochtend in hetzelfde huis.
Dezelfde wegen plaveien
Niet bereid om te lopen
En zelfs als we onszelf uitbreiden, is het alleen om te worden opgenomen
In een moment dat stil staat
En zo vaak worstelen we niet om de omstandigheden te verbeteren.
We strijden voor het recht om te zeggen " we verbeterden de omstandigheden»
En zo vaak vormen we gemeenschappen
Alleen om ze te gebruiken als uitsluitsel
En we vergeten dat de mens ergens diep van verdriet is.
En ergens roepen mensen om leraren.
En niemand neemt op.
Ergens staat een man, loopt door de kamer, en breekt zijn neus tegen de
deur
En ergens houden deze mensen gegevens bij.
En een boek schrijven
Voor nu kunnen we het " het boek over de fundamentele fout noemen
Of " het boek over de Letter A»
Of " elke titel die een boek over een Man waar niemand om geeft zou kunnen hebben»
En als we de pagina ' s omdraaien roepen we de geluiden van niets.
De geluiden van een verdwijnend alfabet
Ik sta hier te wachten.