Theodore Botrel — La paimpolaise songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La paimpolaise" van Theodore Botrel.
Songteksten
Quittant ses genêts et sa lande
Quand le Breton se fait marin
En allant aux pêches d’Islande
Voici quel est le doux refrain
Que le pauvre gâs
Fredonne tout bas
«J'aime Paimpol et sa falaise
Son église et son grand Pardon
J’aime surtout la Paimpolaise
Qui m’attend au pays breton»
Quand leurs bateaux quittent nos rives
Le curé leur dit «Mes bons fieux
Priez souvent monsieur saint Yves
Qui nous voit, des cieux toujours bleus»
Et le pauvre gâs
Fredonne tout bas
«Le ciel est moins bleu, n’en déplaise
À saint Yves, notre Patron
Que les yeux de ma Paimpolaise
Qui m’attend au pays breton !»
Guidé par la petite étoile
Le vieux patron, d’un air très fin
Dit souvent que sa blanche voile
Semble l’aile d’un séraphin
Et le pauvre gâs
Fredonne tout bas
«Ta voilure, mon vieux Jean Blaise
Est moins blanche au mât d’artimon
Que la coiffe à la Paimpolaise
Qui m’attend au pays breton»
Le brave Islandais, sans murmure
Jette la ligne et le harpon
Puis, dans un relent de saumure
Il s’affale dans l’entrepont
Et le pauvre gâs
Soupire tout bas
«Je serions bien mieux à mon aise
Les draps tirés jusqu’au menton
A côté de la Paimpolaise
Qui m’attend au pays breton !»
Mais souvent l’océan qu’il dompte
Se réveille, lâche et cruel
Et, lorsque le soir on compte
Bien des noms manquent à l’appel
Et le pauvre gâs
Fredonne tout bas
«Pour combattre la flotte anglaise
Comme il faut plus d’un moussaillon
J’en causerons à ma Paimpolaise
En rentrant au pays breton !»
Puis, quand la vague le désigne
L’appelant de sa grosse voix
Le brave Islandais se résigne
En faisant un signe de croix
Et le pauvre gâs
Quand vient le trépas
Serrant la médaille qu’il baise
Glisse dans l’océan sans fond
En songeant à la Paimpolaise
Qui l’attend au pays breton !
Songtekstvertaling
Zijn kroost en zijn Heide achterlaten
Als Breton een Zeeman wordt
Door naar de IJslandse visserij te gaan
Dit is het zoete refrein.
Die arme gans.
Allemaal laag neuriën
"Ik hou van Paimpol en zijn klif
Zijn kerk en zijn grote vergeving
Ik hou vooral van de Paimpolaise.
Die op me wacht in het Bretonse land»
Als hun boten onze kust verlaten
De priester zei:
Bid vaak, Monsieur Yves.
Die ons ziet, altijd blauwe lucht»
En de arme gans
Allemaal laag neuriën
"De hemel is minder blauw, maakt niet uit
In saint Yves, onze baas
Dat de ogen van mijn Paimpolaise
Ze wachten op me in het Bretonse land.»
Geleid door de kleine ster
De oude baas, met een zeer mooie look
Vaak zei hij dat zijn witte sluier
Lijkt op de vleugel van een Serafijn.
En de arme gans
Allemaal laag neuriën
"Je zeil, mijn oude Jean Blaise
Is minder wit aan de mast van artimon
Dat de hoofdtooi naar de Paimpolaise
Die op me wacht in het Bretonse land»
De dappere IJslander, zonder een fluistering
Gooi de lijn en de harpoen
Dan, in een vleugje pekel
Hij slithers in the entrepont
En de arme gans
Zucht allemaal laag
"Ik zou me veel comfortabeler voelen
De lakens omhoog naar de kin
Naast de Paimpolaise
Ze wachten op me in het Bretonse land.»
Maar vaak temt hij de oceaan.
Wordt wakker, laf en wreed.
En wanneer de avond begint.
Er ontbreken veel namen in de oproep.
En de arme gans
Allemaal laag neuriën
"Om de Engelse vloot te bevechten
Er is meer dan één moussaillon voor nodig.
Ik zal met mijn Paimpolaise praten.
Terug naar het Bretonse land !»
En wanneer de Golf Haar aanwijst
De beller van zijn grote stem
Dappere IJslandse ontslag
Door een kruisteken te maken
En de arme gans
Wanneer komt het stukje
Knijpen in de medaille hij neukt
Glijdt in de bodemloze Oceaan
Denkend aan de Paimpolaise
Die op hem wacht in het Bretonse land !