The World Is A Beautiful Place & I Am No Longer Afraid To Die — Blank #8 / Precipice songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Blank #8 / Precipice" van The World Is A Beautiful Place & I Am No Longer Afraid To Die.
Songteksten
i’m standing on the precipice
it’s a cliff that i’ve prayed on before
so much so that despite the fact that i don’t know if i believe in a god or gods anymore my fingertips they bear callouses
my palms they bear callouses from pressing together so tightly
i pray hard when i pray.
i’ve often thought that this maw in front of us was the end of everything
a darkness that consumed all, a black hole
do you know that we are made up of the same stuff that makes up the stars?
so, what flows through us may not be just blood but stardust?
and we are dying
every second of every minute of every hour of every day brings us closer to that final day that final hour that final minute that final second that final
breath
which means when we run out of hydrogen we become giants, or super giants,
or supernovas
and if not that then we are simply stars whose ill-fated courses end in collision either way
we’ll explode.
with this in mind i reconsider the precipice there is something beautiful in its blackness isn’t there
something wondrous in its persistence in swallowing us all?
the end of everything is the beginning of a brand new everything
the end of this universe may be the beginning of a brand new one so that even
now when my heart feels like the most congested intersection the world it is waiting.
i reconsider the precipice and so, in an effort to take part in reckless acts
of self definition i jump
as i fall
as i let that beautiful blackness take me into its folds i know that i will be okay in them
i know we, you and i, all of us we will be safe in its embrace.
Songtekstvertaling
ik sta op de afgrond.
het is een klif waar ik eerder op gebeden heb.
zoveel zelfs dat ondanks het feit dat ik niet weet of ik nog in een god of goden geloof mijn vingertoppen dragen ze roeispanen
mijn handpalmen dragen callouses van het samenpersen zo strak
ik bid hard als ik bid.
ik heb vaak gedacht dat deze maw voor ons het einde van alles was.
een duisternis die alles verteerde, een zwart gat
Weet je dat we uit hetzelfde bestaan als de sterren?
dus, wat er door ons stroomt is misschien niet alleen bloed maar sterrenstof?
en we gaan dood.
elke seconde van elke minuut van elk uur van elke dag brengt ons dichter bij die laatste dag dat laatste uur die laatste minuut die laatste seconde die finale
adem
als we geen waterstof meer hebben, worden we reuzen of superreuzen.,
of supernova ' s
en zo niet, dan zijn we gewoon sterren wiens noodlottige banen hoe dan ook in botsing komen.
we exploderen.
met dit in gedachten heroverweeg ik de afgrond er is iets moois in zijn duisternis is er niet
iets wonderbaarlijks in zijn volharding om ons allemaal op te slikken?
het einde van alles is het begin van een gloednieuwe alles
het einde van dit universum kan het begin zijn van een gloednieuwe, zodat zelfs
nu, als mijn hart voelt als de meest drukke kruising van de wereld die het wacht.
ik heroverweeg de afgrond en dus, in een poging om deel te nemen aan roekeloze handelingen
of self definition I jump
als ik val
als ik me door die mooie duisternis in de plooien laat meeslepen ... Weet ik dat ik er goed in zal zijn.
ik weet dat wij, jij en ik, wij allemaal, veilig zullen zijn in zijn omhelzing.