The Tree Ring — The Rainshadow songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Rainshadow" van The Tree Ring.
Songteksten
We’re waiting in between
The frost is hanging on in the shape of a tree
White where the morning sun can’t reach
On grass that once grew green
But has no say in how rich its pigment will be
My nervous vanity’s been slow
To see
The coyote’s coat looks like her home
In the dusty leaves
I always shared a fear
With the sawtooth agave who blossoms and then disappears
Til I got a taste of what I’d be
If all of this light
Hadn’t fallen so easy around me
Now the violet hands of the May jacarandas are blossoming
There were days that I may not have made it if they weren’t lining Granada
street
Every spring they recover the colors in me
I am starting to notice their bark through the dark winter weeks
Making me learn them patiently
And deep
Like anything I’ve ever believed
I’ve known since my swollen mirror broke skin that even my best merits wait
dormant for someone to draw them out of me
And though I was so sure
Which virtues I have earned
The dry rainshadow knows I’ll learn those lines are blurred
Songtekstvertaling
We wachten er tussenin.
De vorst hangt in de vorm van een boom
Wit waar de ochtendzon niet kan bereiken
Op gras dat ooit groen werd
Maar heeft niets te zeggen over hoe rijk zijn pigment zal zijn
Mijn nerveuze ijdelheid is traag.
Zien
De jas van de coyote lijkt op haar thuis.
In de stoffige bladeren
Ik deelde altijd een angst.
Met de zaagtand agave die bloeit en dan verdwijnt
Totdat ik een voorproefje kreeg van wat ik zou zijn.
Als al dit licht
Het was niet zo makkelijk om me heen gevallen.
Nu bloeien de violette handen van de Mei jacarandas.
Er waren dagen dat ik het misschien niet gehaald had als ze Granada niet in de gaten hielden.
straat
Elke lente vinden ze de kleuren in me terug.
Ik begin hun blaf door de donkere winter weken te zien.
Laat me ze geduldig leren.
En diep
Zoals alles wat ik ooit heb geloofd
Ik weet al sinds mijn opgezwollen spiegel de huid brak dat zelfs mijn beste verdiensten wachten
slapend dat iemand ze uit me lokt.
En hoewel ik er zo zeker van was
Welke deugden ik heb verdiend
De droge regenschaduw weet dat Ik zal leren dat die lijnen vervagen