The Sundial — Of Paradise and Love songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Of Paradise and Love" van The Sundial.
Songteksten
Oh! that my young life were a lasting dream!
My spirit not awakening, till the beam
Of an Eternity should bring the morrow.
Yes! tho' that long dream were of hopeless sorrow,
'Twere better than the cold reality
Of waking life, to him whose heart must be,
And hath been still, upon the lovely earth,
A chaos of deep passion, from his birth.
But should it be- that dream eternally
Continuing as dreams have been to me In my young boyhood, should it thus be given,
'Twere folly still to hope for higher Heaven.
For I have revell’d, when the sun was bright
I' the summer sky, in dreams of living light
And loveliness, have left my very heart
In climes of my imagining, apart
From mine own home, with beings that have been
Of mine own thought — what more… what more could I have seen?
Tra-la-la-la-la-la…
'Twas once and only once and the wild hour
From my remembrance shall not pass some power
Or spell had bound me 'twas the chillywind
Came o’er me in the night, and left behind
Its image on my spirit or the moon
Shone on my slumbers in her lofty noon
Too coldly or the stars howe’er it was
That dream was as that night-wind let it pass.
I have been happy, tho' in a dream.
I have been happy and I love the theme:
Dreams! in their vivid coloring of life,
As in that fleeting, shadowy, misty strife
Of semblance with reality, which brings
To the delirious eye, more lovely things
Of Paradise and Love — and all our own!
Than young Hope in his sunniest hour hath known.
Songtekstvertaling
Oh! dat mijn jonge leven een blijvende droom was!
Mijn Geest wordt niet wakker, tot de straal
Van een eeuwigheid zou de morgen moeten brengen.
Ja! tho ' that long dream were of hopeless sorrow,
'Het was beter dan de koude realiteit
Van het wakkere leven, aan Hem wiens hart moet zijn,
En is stil geweest, op de mooie aarde,
Een chaos van diepe passie, vanaf zijn geboorte.
Maar zou het - die droom eeuwig moeten zijn
Doorgaan als dromen zijn geweest voor mij in mijn jonge jeugd, mocht het zo gegeven worden,
Het was dwaasheid om nog te hopen op een hogere hemel.
Want ik heb revell ' d, toen de zon helder was
I ' the summer sky, in dreams of living light
En lieflijkheid, heb mijn hart verlaten
In climes of my imagination, apart
Uit mijn eigen huis, met wezens die
Wat had ik nog meer kunnen zien?
Tra-la-la-la-la-la…
Het was maar één keer en het wilde uur
Van Mijn gedachtenis zal geen kracht komen.
Of de betovering had me Vastgebonden. het was de koude wind.
Hij kwam ' s nachts en liet me achter.
Zijn beeld op mijn geest of de maan
Schonk op mijn slaap in haar verheven middag
Te koud of de sterren howe ' er het was
Die droom was als die nachtwind die voorbij liet gaan.
Ik ben gelukkig geweest, in een droom.
Ik ben gelukkig geweest en ik hou van het thema:
Dromen! in hun levendige kleuren van het leven,
Zoals in die vluchtige, schaduwachtige, mistige strijd.
De gelijkenis met de werkelijkheid, die brengt
Voor het ijlende oog, meer mooie dingen
Van het Paradijs en de liefde — en van ons allemaal!
Dan jonge hoop in zijn zonnigste uur heeft gekend.