The Style Council — The Piccadilly Trail songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Piccadilly Trail" van The Style Council.
Songteksten
What you asked for is what I gave
No questions stopped at and nothing saved
From my scarcity of presence to my rarely seen bed
I took you in hoping that you’d be a friend
Now I’m so scared of the weeks ahead
What I dreamed of I saw in you
I needed someone that I could trust too
But you smashed down all my faith with your callous lies
From the etching of daybreak to the canvas of moonlight
And now I’m so scared that your reveal what’s mine
The trail, you led me down
Betrayal, you let me down
The trail, I’m so ashamed of you
Now I’m so scared of the weeks ahead
From the silence
I’m lost here in my lonely room
Tears are what brought you
Now you brought gloom
In the fading light of sun
I hear my empty heart bloom
Can you ever explain your need to cause me pain
I hear the whispers in the Soho Cafes
The poison gossip of the 10 'p' arcades
Of looks and the stares of those who know
Now their hateful eyes are the ones I close
And I’m so scared of the years ahead
Songtekstvertaling
Wat je vroeg is wat ik gaf.
Geen vragen gestopt bij en niets opgeslagen
Van mijn schaarste van aanwezigheid naar mijn zelden gezien bed
Ik nam je in de hoop dat je een vriend zou zijn.
Nu ben ik zo bang voor de komende weken.
Waar ik van droomde zag ik in jou
Ik had iemand nodig die ik ook kon vertrouwen.
Maar je hebt al mijn geloof vernietigd met je harteloze leugens.
Van het etsen van de dageraad tot het canvas van het maanlicht
En nu ben ik zo bang dat je onthult wat van mij is.
Het pad, jij leidde me naar beneden.
Verraad, je hebt me teleurgesteld.
Het pad, Ik schaam me zo voor je.
Nu ben ik zo bang voor de komende weken.
Uit de stilte
Ik ben verdwaald in mijn eenzame kamer.
Tranen zijn wat je bracht
Nu heb je somberheid meegebracht.
In het vervagende licht van de zon
Ik hoor mijn lege hart bloeien
Kun je ooit uitleggen waarom je me pijn moet doen?
Ik hoor het gefluister in de Soho cafés.
De gifroddels van de 10' p ' arcades
Van de blikken en de blikken van degenen die weten.
Nu zijn hun hatelijke ogen degenen die ik sluit.
En ik ben zo bang voor de komende jaren.