The Restitution — The Garden Laid Bare songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Garden Laid Bare" van The Restitution.
Songteksten
Their eyes peer through me like glass
Years I’ve wandered from place to solemn place
Born with a shape a different shade from all the rest
Wrought with the sands of a land so foreign
I was grown in a garden, tended by light and shadow
From my sides my arms emerged, withered
The soil carved my legs out, not strong enough to stand
Lastly the shadows fused to my frame
Not even vultures would take me now in need
A creature better left unseen
If they only saw, what would they see?
If they only saw, what would I see?
Would that I could return to my garden womb
To plant my feet, to the soil unsculpted again
And place these arms back in my sides
Let the soil submerge, my bones and skin dispersed, asleep again
I was grown in a garden, tended by light and shadow
From my sides my arms emerged, withered
The soil carved my legs out, not strong enough to stand
Lastly the shadows fused to my skin
Subdued by Gravity, fettered by its weeded hands
The sun has branded its taunting, deep into my scalloped neck
Fastened like a hanging noose, set out to bleed my lungs clean
I’ll be swinging like a rotted tree,
suspended from the vine’s constricting web
Overgrown, my throat caressed by weeds
I grasp for the blades, but find only empty fists
So long unkept, this shriveled land
How long, O tender? Let not these bones rot
'Fore the dawn clothes the Earth
Songtekstvertaling
Hun ogen kijken door me heen als glas.
Jaren zwierf ik van plaats naar plechtige plaats.
Geboren met een andere vorm dan de rest
Bewerkt met het zand van een land dat zo vreemd is
Ik ben opgegroeid in een tuin, verzorgd door licht en schaduw.
Van mijn zijkanten kwamen mijn armen verdord
De grond sneed mijn benen eruit, niet sterk genoeg om te staan.
Tot slot versmolten de schaduwen aan mijn frame
Zelfs gieren zouden me nu niet in nood nemen.
Een wezen dat beter ongezien blijft
Als ze alleen maar zagen, wat zouden ze dan zien?
Als ze alleen maar zagen, wat zou ik dan zien?
Kon ik maar terugkeren naar mijn hofschoot
Om mijn voeten te planten, om de aarde weer ongekweekt te maken.
En plaats deze armen terug in mijn zijkanten
Laat de aarde onderduiken, mijn botten en huid uiteengespat en weer in slaap vallen.
Ik ben opgegroeid in een tuin, verzorgd door licht en schaduw.
Van mijn zijkanten kwamen mijn armen verdord
De grond sneed mijn benen eruit, niet sterk genoeg om te staan.
Tot slot versmolten de schaduwen aan mijn huid
Door de zwaartekracht geketend met zijn onkruid handen.
De zon heeft zijn treiterende gebrandmerkt, diep in mijn gestreepte nek.
Vastgemaakt als een strop, op weg om mijn longen schoon te bloeden
Ik zal Swingen als een rottende boom,
opgehangen aan het knellende web van de wijnstok
Overgroeid, mijn keel gestreeld door onkruid
Ik grijp naar de messen, maar vind alleen lege Vuisten.
Zo lang ongezond, dit verschrompelde land
Hoe lang, O tender? Laat deze botten niet rotten.
Voor de dageraad kleedt de aarde