The Plastic Constellations — Sancho Panza songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sancho Panza" van The Plastic Constellations.
Songteksten
At first we started young and so thrilled we could burst
We swore we’d rescue each other if things got worse
We dreaded the fall and felt the open road call, prayed that tape deck would
work
A shared smile, a turn of the dial, the nights are just too short
Life starts to take you along for the ride
You tend to lose your control and stay home at night
That night we got the last call it changed us once and for all, stayed up reeling inside
200 miles, asleep on the tile, our lives are just too short
These are the places we’ve lived
These are the statements we give
These snapshots take it all in On an elm-lined street
So much more than a team
We got the fight and the steam
So much more than a team
Cause we’ve always known
You stop, drop, blow it up, stop drop and throw it away
We’ll never take ordinary
Stop drop, blow it up, stop drop and throw it away
There’s nothing worse than ordinary
Cut to the cold of Duluth in the night
Searching for something that felt just right
We danced on tables till dawn, came close to finding our song, woke up convinced of our might
300 miles, asleep in a pile, the nights are just too short
We keep on fightin' the bilge and the deep
Stay up late and face life with half our teeth
So others move on but we’re still keepin' on, living on much less sleep
A shared smile, a turn of the dial, our lives are just too short
Songtekstvertaling
In het begin begonnen we jong en zo blij dat we konden barsten
We zouden elkaar redden als het erger zou worden.
We vreesden de val en voelden de open weg oproep, bad dat tape dek zou
werken
Een gedeelde glimlach, een draai van de wijzerplaat, de nachten zijn gewoon te kort
Het leven begint je mee te nemen voor de rit
Je hebt de neiging om je controle te verliezen en ' s nachts thuis te blijven.
Die avond dat we het laatste telefoontje kregen, veranderde het ons voor eens en altijd, bleef binnen opzwellen.
200 mijl, slapend op de tegel, onze levens zijn gewoon te kort
Hier hebben we gewoond.
Dit zijn de verklaringen die wij geven
Deze snapshots nemen het allemaal in op een Elm-gevoerd straat
Zoveel meer dan een team
We hebben het gevecht en de stoom
Zoveel meer dan een team
Want we hebben altijd geweten
Stop, laat vallen, blaas het op, stop met vallen en gooi het weg
We zullen nooit gewone nemen.
Stop met vallen, blaas het op, stop met vallen en gooi het weg
Er is niets erger dan gewoon.
Naar de kou van Duluth in de nacht
Op zoek naar iets dat precies goed aanvoelde
We dansten op tafels tot zonsopgang, kwamen dicht bij het vinden van ons lied, werden wakker overtuigd van onze kracht
300 mijl, slapend in een stapel, de nachten zijn gewoon te kort
We blijven vechten tegen het ruim en de diepte.
Laat opblijven en het leven onder ogen zien met de helft van onze tanden.
Dus anderen gaan verder, maar we leven nog steeds van veel minder slaap.
Een gedeelde glimlach, een draai van de wijzerplaat, onze levens zijn gewoon te kort