The Ocean — Rhyacian songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Rhyacian" van The Ocean.
Songteksten
A city of the blind, their vile inhabitants
Abashed by their own lives insignificance
The silent void of cogitations, absence of signification
Committed to burn twice as long and half as bright
We’re dashing forward with our eyeballs turned inward
Until the end of time, the human eye staring wide open
Into the horror of the mind shall never ever sleep again
We have awoken from our sleep
Nevermore shall we be unheeding
As the flock of sheep grazing ingenuously
Living blithely, roaming insouciantly, forgetting instantly every night
I’m swooping with the vast span of my wings
Into the death throes of my memory
The eternal scourge of the human mind
I’m wandering in times which are not mine
Terrified of what I’m about to find
I’m trying to stop the past’s rapid flight
I’m wandering in times which are not mine
Lost in between the shit and the shine
The snake of fear creeps into our hearts at night
Subduing every mind at bedtime, what will it take to arrive
And cease trying to stop the past’s rapid flight?
How much more do I have to go through
To prove myself that I’m still alive? We are living in pain
The wind of the past will always shake you in the end
We’re waiting for the day when we will attain the ability to forget
For, every day of our lives, the present is painful
The future unknown, the sting of the past is what makes
Every moment unbearable, the future is overgrown
Songtekstvertaling
Een stad van blinden en slechtzienden.
Vernietigd door hun eigen leven onbeduidend
De Stille leegte van tandwielen, afwezigheid van significatie
Toegewijd om twee keer zo lang en half zo helder te branden
We rennen vooruit met onze ogen naar binnen gericht.
Tot het einde der tijden staart het menselijk oog wijd open.
In de verschrikking van de geest zal nooit meer slapen.
We zijn ontwaakt uit onze slaap
Nooit meer zullen we niet meer hoeven te eten.
Als de kudde schapen die ingenieus graast
Vrolijk leven, onophoudelijk rondzwerven, elke nacht meteen vergeten
Ik zweef met de enorme spanwijdte van mijn vleugels
In de doodsstrijd van mijn geheugen
De eeuwige plaag van de menselijke geest
Ik dwaal in tijden die niet van mij zijn.
Doodsbang voor wat ik ga vinden
Ik probeer de snelle vlucht van het verleden te stoppen.
Ik dwaal in tijden die niet van mij zijn.
Verloren tussen de stront en de glans
De slang van angst kruipt ' s nachts in ons hart
Elke geest voor het slapen gaan onderdrukken, wat zal er nodig zijn om te komen
En stoppen met proberen de snelle vlucht van het verleden te stoppen?
Hoeveel meer moet ik nog doen?
Om te bewijzen dat ik nog leef? We leven in pijn.
De wind van het verleden zal je altijd schudden op het einde
We wachten op de dag dat we de mogelijkheid zullen krijgen om te vergeten
Want, elke dag van ons leven, is het heden pijnlijk
De toekomst onbekend, de steek van het verleden is wat maakt
Elk moment ondraaglijk, de toekomst is overwoekerd